طنز؛ تلاش ملت ایران برای زنده ماندن!

محمدرضا ستوده در ستون طنز روزنامه جهان صنعت نوشت: ما ملت ایرانیم؛ ملتی که سال‌هاست با زندگی کردن خداحافظی کرده و بعد از اون داره مدام تمرین زنده موندن می‌کنه. ما همیشه در طول تاریخ حماسه‌ساز بودیم. مث الان که با چنگ و دندون دست از زنده موندن بر نمی‌داریم. ولی دیگه وقتشه که وا بدیم. وقتشه که مث دی کاپریو توی تایتانیک که آروم‌آروم رفت زیر آب، مام زنده موندنو رها کنیم. چون اگه بنزین رو گرون کنن و دیگه نتونیم بریم مسافرت تا توی سوانح جاده بمیریم، توی شهرمون حبس میشیم و از آلودگی هوا می‌میریم. اگه به ضرب ماسک و شیر و سبزیجات از آلودگی جون سالم به در ببریم، زلزله کارمونو تموم می‌کنه. اگه خونه‌مون ضد زلزله باشه و از گیر زلزله قسر در بریم، باید بیایم توی خیابون و منتظر باشیم که چادر برامون بیارن.

ولی چون تهران روی خودش هوار شده باید از شهرهای دیگه چادر بیارن و توی این مدت احتمالا از سرما فوت کنیم. اما اگه فرض کنیم قزوینی‌ها خیلی سریع برامون چادر بیارن، در آینده‌ای نزدیک کم‌آبی دخلمونو میاره. اگه شانس‌مون بزنه و با تدبیر دولت آب دریای خزر قابل آشامیدن بشه، فرداش با تدبیر همون دولت مرغ و تخمش و گوجه و نون گرون میشه و به مرور زمان از گشنگی روح‌مون از بدن‌مون جدا میشه. اگه توی این سال‌ها خوب تمرین زنده موندن کرده باشیم و خودمونو از لای سوانح جاده‌ای و کم‌آبی و گرونی و گرسنگی و زلزله و آلودگی و سیل سالم بیرون بکشیم، اون موقع است که چیزی جز یه آدم روانی ازمون باقی نمونده. دائم می‌شینیم با خودمون فکر می‌کنیم که چرا انقد بلای طبیعی و انسانی سرمون بیاد؟ چرا هر چی بدبختیه واسه ماس؟

چرا اتریش و بلژیک و آرژانتین اینطوری نیس؟

اونجاست که یا سکته مغزی می‌کنیم می‌میریم یا می‌ریم خودمونو از بالای پل عابر پیاده میندازیم پایین!