طنز؛ پوشش اخبار ناگوار در صداوسیمای شخصی

شهاب پاک‌نگر در ستون طنز روزنامه قانون نوشت: امروز قصد داریم به شما آموزش دهیم اگر یک روز یک صدا و سیمای شخصی تاسیس کردید، چطور باید اخبار ناگوار کشورتان را پوشش دهید:

گام اول: وقتی یک اتفاق مهم یا فاجعه رخ داد، در نخستین گام به روی خودتان نیاورید. براساس یافته‌های پژوهشگران جمله «اصلنم درد نداشت» یا اعمالی که این مفهوم را در ذهن متبادر می‌کند، می‌تواند مرهمی باشد بر دردهای آدمی.

گام دوم: اگر دیدید مردم خیلی سیریش شدند که چرا رسانه شما خبری در این مورد نمی‌دهد، بیشتر بی‌محلی کنید، بروید سراغ آرشیو سریال‌های قدیمی و مستند و از تمام شبکه‌های تلویزیونی جومونگ، خانه به دوش و مستند آب شدن یخ‌های جنوبگان را پخش کنید.

گام سوم: اصل اول هر رسانه مردمی بودن آن است. در اینجا شما به عنوان یک رسانه مردمی وظیفه دارید به خواسته مردم توجه کنید و برای پوشش رسانه‌ای آن خبر اقدام کنید. اما چون تغییر در کنداکتور برنامه‌های یک رسانه صوتی تصویری، خط قرمزش است، پس همزمان با پخش «راز پنگوئن‌های امپراتور»، یک زیرنویسِ ریز در مورد خبر بروید.

گام چهارم: اگر دیدید خبر کذایی ول نمی‌کند و تمام رسانه‌های دنیا هم دارند آن‌را پوشش می‌دهند، در یکی از بخش‌های خبری و بعد از خبر «تولد یک بچه فیل در باغ وحشی در ژوهانسبورگ» یک اشاره خیلی ریز به اتفاق داشته باشید. اما حواس‌تان باشد بلافاصله باید خبرِ «و اما بشنوید از معلمی درایالت فلوریدا، که به خاطر ننوشتن تکالیف، به دانش‌آموزش توهین کرد» را کار کنید.

گام پنجم: اگر باز هم مجبور بودید خبر را پوشش دهید، اینجاست که می‌توانید نشان دهید چقدر حرفه‌ای هستید. پوشش تصویری و خبری از محل حادثه را که همه خبرگزاری‌ها انجام می‌دهند، شما باید بروید دنبال مصاحبه‌های مردمی و ببینید افکار عمومی در مورد این اتفاق چه نظری دارد.

البته به‌خاطر اینکه بخش‌های خبری زمان کوتاهی دارند و نمی‌توان مصاحبه‌ها را کامل پخش کرد، شما مجبورید بخش‌هایی از آن را حذف کنید و اهم مطالب مطرح شده در مصاحبه را به نمايش بگذاريد.

گام ششم: ممکن است به خاطر یک فاجعه عزای عمومی هم اعلام شود اما شما که خودتان این‌کاره‌اید و می‌دانید هر خبری قابل استناد نیست، پس اول به روی خودتان نیاورید و مثل سابق حرفه‌ای باشید و تکرارِ جومونگ را پخش کنید.

اگر بعد از چند ساعت متوجه شدید که خبر عزای عمومی صحت دارد، بلافاصله یک نوار گوشه تصویر بیندازید و کارتان را ادامه دهید. همان‌طور که گفتم، تغییر در کنداکتور برنامه‌ها خط قرمزِ یک رسانه است. برای همین اگر با همان نوار سیاه، سریال و برنامه‌های طنزتان را پخش کنید، مردم خودشان سعی می‌کنند با آن برنامه‌های شاد و مفرح، خنده تلخی داشته باشند که از صد گریه غم‌انگیزتر است.

گام هفتم: از اینجا به بعد هرکاری دوست دارید بکنید، حتی با زیرشلواری در استودیو حاضر شوید، چون معمولا بعد از طی شدن ۶ گام قبلی، مردم در حالی که زیر لب یک چیزهایی می‌گویند، تلویزیون را خاموش می‌کنند.

گام هشتم: بعد از چند ماه یک مراسم توپ برگزار کنید و از خودتان بابت پوشش رسانه‌ای لحظه به لحظه آن اتفاق تقدیر کنید فراموش نکنید که آن مراسم را با قیدِ فوریت زیاد و در تمام بخش‌های خبری پوشش دهید.