طنز؛ کل‎کل وزیر بهداشت و نوجوانان هوشیار

شهرام شهيد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ي در ستون طنز روزنامه شهروند نوشت: حسن قاضی‌زاده ‌هاشمی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی خودش را انداخت تو هچل. آخر شما دکتری. نمی‌دانی از قدیم گفته‌اند سری که درد نمی‌کند را دستمال نبند؟ شما سرت درد می‌کرد که آمدی نشستی روبه‌روی نوجوان‌ها و از سیر تا پیاز همه چیز را گفتی؟

ایشان در همایش سفیران سلامت حاضر شد و گفت: «شما نوجوانان در معرض آسیب‌های روحی و روانی فراوانی هستید.»

نوجوان‌ها گفتند: دکترجان این را که خودمان می‌دانیم. تازه در معرضش هم نیستیم. یعنی وقتی این‌جوری درد می‌کند احتمالا دچارش هستیم. اگر نمی‌دانید می‌توانیم عرض کنیم چه کسانی هم مسئول مبتلا شدن ما هستند.

دکتر گلویی صاف کرد و ادامه داد: «در زمان ما خبری از ماهواره نبود؛ تلویزیون تقریبا نبود و رادیو هم محدود بود.» نوجوانی گفت: اما شهرفرنگ داشتید. نقالی داشتید. مادربزرگ و بی‌بی قصه‌گو نداشتید؟ دوست داشتید یکی مادربزرگ‌تان را ممیزی می‌کرد؟ یا چه مزه‌ای می‌داد کسی شهرفرنگ‌تان را توقیف می‌کرد؟ یا اصلا می‌گفت از اول ماه نقالی فیلتر می‎شود؟

دکتر دید عجب وضعی است. خواست دلشان را به دست بیاورد گفت: «در مقایسه با نسل ما علی‌الظاهر احترام‌تان بیشتر شده است.»

نوجوان خسته‌ای از گوشه سالن گفت دکتر علی‌الظاهر را خوب آمدید. هرکدام از ما مثل شما که دچار قاضی‌پور هستید، کلی قاضی‌پور در خانه و مدرسه و جامعه داریم.

دکتر ادامه داد: «در ایران تقریبا بیش از ۳ برابر نمک استفاده می‌کنیم.»

نوجوانی گفت: این‌که دیگر تقصیر شماهاست. ما از دست مقامات چه کنیم که این‌قدر نمک می‌ریزند؟ نوجوان دیگری اضافه کرد: جناب وزیر چرا دست‌پخت‌تان یا شور است یا بی‌نمک؟ آشپز دو تا شده؟ یا که چی؟ نوجوان سوم گفت: نمک را ولش کنید. چرا آشی برایمان می‌پزید که یک وجب روغن روی آن است؟ روغن بد نیست؟ ضرر ندارد؟

دکتر خواست خودش را از این گرفتاری برهاند، گفت: «متاسفانه همه رسانه‌ها بیمارند. استثنا قایل نیستم. رسانه‌ها بیماری را پخش می‌کنند.»

نوجوان ریزه‌میزه‌ای از ته سالن گفت: گویا قانون بقای ضد رسانه هم کشف شده. ضدیت با رسانه‌ها از بین نمی‌رود بلکه از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. استاد، جناب مرتضوی را یادتان هست؟ وقتی می‌گویید رسانه‌ها بیمارند، ما ناخودآگاه یاد ایشان می‌افتیم.

وزیر بهداشت کمی سرش را خاراند. کمی به نوجوانان نگاه کرد و پیش خودش گفت چقدر نسل اینها با ما فرق کرده. بعد رفت توی فکر که چطور از این مخمصه رها شود؟ بعد دید بچه‌ها خیره مانده‌اند به او و منتظرند حرف بزند. سرفه ریزی کرد و گفت: «از هر چیزی که زیاد وقت‌تان را می‌گیرد، چه در فضای حقیقی و چه در فضای مجازی فرار کنید.» یکهو دید همه بلند شدند و رفتند.

اولش کمی ناراحت شد، اما بعد دید چه بهتر. بلند شد و رفت پی کارش.