«پرسپولیس دایی» شبیه خودش است

روزنامه تماشا: «شخصیت هر مربی را می توان در تیمش و نحوه بازی آن دید.» این جمله ای است که بارها شنیده ایم اما شاید لمس کردن آن در فوتبال خودمان کمتر برایمان اتفاق افتاده باشد. در تیم های اروپایی که سرمربیانی مانند فرگوسن یا گواردیولا سال ها روی نیمکت یک تیم می نشینند و در حقیقت با آن زندگی می کنند اتفاق عجیبی نیست که شخصیت سرمربی روی تک تک بازیکنان تاثیر بگذارد و یک شخصیت تیمی واحد شکل بگیرد.

نگاهی به منچستر فرگوسن بیندازید. فرگوسن 20 سال روی نیمکت شیاطین سرخ نشست، نه بالا رفتن سن عاملی شد برای خستگی او و نه جام های پی در پی از اشتیاق و انگیزه اش کم کرد. تا آخرین روز، فرگوسن همان مربی سیری ناپذیر بود که روز اول پایش را در اولدترافورد گذاشته بود. منچستر هم نمایی بیرونی بود از این شخصیت درونی. همین شخصیت باعث می شد که این تیم بسیاری از پیروزی هایش را در دقایق پایانی به دست آورد و در هیچ مسابقه ای پا پس نکشد. تا زمانی که سوت پایان بازی زده نمی شد، بازیکنان حریف با هر تعداد گلی که زده بودند جرأت نفس کشیدن نداشتند.

جالب است که همین روحیه و شخصیت به سکوها هم منتقل شده بود و هواداران هم می دانستند که تا سوت پایان بازی نباید ناامید شوند و دست از تشویق بکشند اما در ایران که شاید یک مربی حتی یک نیم فصل هم فرصت کار کردن با بازیکنانش را پیدا نکند این قضیه کمی غیرملموس است. با اینحال می توان در فوتبال خودمان هم مثال هایی را پیدا کرد.

یکی از این نمونه ها پرسپولیس این فصل است و پرسپولیسی که تیم «دایی» بودن از سر و رویش می بارد. کافی است چند هفته ای بازی های پرسپولیس را پیگیری کنید تا مطمئن شوید که سرمربی این تیم علی دایی است. تیمی که بازیکنانش شخصیت تیمی شان را از شخصیت سرمربی شان وام گرفته اند. بازیکنانی که در زمین فوتبال حق به جانب و تا حدودی هم خشن و پرخاشگر هستند.

در طول 90 دقیقه بارها و بارها دیده ایم که بازیکنان پرسپولیس به کوچکترین واکنش بازیکنان حریف و به هر تصمیم درست یا غلط داور واکنش های عجیب و غریبی نشان می دهند، به خصوص اعتراض به تصمیم داور که در یکی دو هفته اخیر بسیار ملموس تر شده است. چند بار در طول یک بازی بازیکنانی مانندجلال حسینی، محسن بنگر یا بازیکنان دیگر را می بینید کحه با خشونت به سمت بازیکن حریف می روند؟ آخرین نمونه آن، برخورد جلال حسینی و رضا عنایتی در بازی پرسپولیس و صباست.

جلال حسینی که آرم ترین بازیکن فوتبال ایران در این سال ها بوده، امسال شخصیتی متفاوت را به نمایش گذاشته. این خصوصیت را در بقیه بازیکنان هم می توان دید. شاید کسب عنوان بهترین خط دفاعی این تیم از نگاهی دیگر تعبیر متفاوتی داشته باشد: «وارد حریم خصوصی من نشو» پیامی که بارها و بارها به طرق مختلف از علی دایی دیده ایم و شنیده ایم.

اگر وارد بحث فنی هم بشویم باز هم رد پای علی دایی دیده می شود. پرسپولیس بعد از سال ها از بحران خارج شده و با امتیازات خوبی که گرفته جزو تیم های بالانشین است. نتایج تقریبا خوبی در لیگ گرفته و در مقایسه با چند سال اخیر می توان لقب «موفق» را برایش به کار برد اما چقدر دوست داشتنی است؟ حتی هواداران شش آتشه این تیم هم نمی توانند کتمان کنند که این تیم «دوست داشتنی» نیست چون «زیبا» بازی نمی کند.

فلسفه پرسپولیس در این فصل فلسفه «بردن به هر قیمت» است. اگر یک بازیکن بخواهید در فوتبال ایران پیدا کنید که هیچ گاه به اندازه موفقیتش محبوب نبوده به چه گزینه ای به جز علی دایی می رسید؟ این تیم، تیم دایی است با تمام نقاط ضعف و قوتش. پس اگر علی دایی و افتخاراتش در فوتبال را ستایش می کنید اما او را دوست داشتنی نمی بینید، حالا جای تعجب ندارد که دوست داشتن این پرسپولیس هم برایتان سخت باشد.