سال ۹۰ مي‌تركونم !

• هميشه گفته‌ام، باز هم مي‌گويم تئاتر، مثل ورزش دو است، بايد در تمام رشته‌هاي ورزشي بدوي اما ورزشي مثل دو كه ‌مادر ورزش‌هاست، هميشه مظلوم واقع مي‌شود! تئاتر هم همين شرايط را دارد.

• اصلا نمي‌فهمم آدم‌هايي كه از كوچه و خيابان مي‌آيند و بازيگر مي‌شوند، يعني چه؟! هميشه مثال زده‌ام، باز هم مي‌‌‌زنم؛ اگر بخواهي در شغلي كه نيازي به تحصيلات و تخصص ندارد كار كني، مثل راننده آژانس، پيك موتوري و...(اصلا نمي‌خواهم شرافت شغلي كسي را زير سؤال ببرم، لطفا سوءتفاهم نشود)، هزارتا سفته و چك و اسم پدر و مادر و محل زندگي و... را از تو مي‌خواهند اما در مورد بازيگري اين‌طور نيست! اين سؤال من را شما جواب بدهيد؛ اين بازيگرها از كجا آمده‌اند‌؟! صرفا داشتن چشم رنگي و پولدار بودن و پول دادن براي بازي كردن كه نشد هنر! به همين دليل است بعضي وقت‌ها به حال اين سينما تأسف مي‌خورم!

• دوست دارم در فيلم‌هايي بازي كنم كه هم عوام بپسندند، هم خواص، مثل «نفوذي»، «كيفر» و «زير هشت»

• متأسفانه در مملكت ما جا افتاده هر چقدر بيشتر دور و برت حاشيه داشته باشي و شو بازي كني، عزيزتري و بيشتر به چشم مي‌آيي! ‌‌يكي مثل «رضا ناجي» كه برنده خرس نقره‌اي جشنواره فيلم برلين مي‌شود چون بي‌حاشيه و سرش پايين است و تِز بازيگري نمي‌دهد، بايد مورد كم‌لطفي قرار بگيرد و آن بازيگر چشم‌رنگي تازه‌وارد به خاطر حاشيه‌هايش بشود گل سرسبد؟! بازيگر بايد ريشه داشته باشد، درست مثل فرهاد اصلاني كه ريشه بازيگري است و مي‌بينيد در مختار چگونه هنرمندي مي‌كند اما چون حاشيه ندارد...! همين بازيگران چشم‌رنگي بعد از ثبت ۲۰ فيلم در كارنامه‌شان، مي‌شوند استار سينماي ايران! فكر مي‌كنم همسر خودم (ريما رامين‌فر) هم به خاطر اينكه حاشيه ندارد، حقش را در جشنواره خوردند!

• فعلا به كارگرداني فكر نمي‌كنم چون در كل آدم بي‌مسئوليتي هستم، البته به اين دليل كه نمي‌توانم مديريت يك جمع را برعهده بگيرم. همين كه بتوانم گليم خودم را به‌عنوان يك بازيگر از آب بيرون بكشم، برايم كفايت مي‌كند.

منبع : مجله زندگی ایده آل