۴ خودروی زشت از دهه ۶۰ که هنوز حسرتش را می‌خوریم

گجت‌نیوز: در دهه ۱۹۸۰، بعضی از خودروسازان معروف محصولاتی تولید کردند که جزو زشت‌ترین خودروهای این دهه شدند و ما امروز هرگز سوارشان نمی‌شویم!

در هر دهه‌ای که گذشته، خودروسازان محصولاتی داشته‌اند که کمتر کسی حاضر می‌شده پشت فرمان آن‌ها بنشیند و دهه ۸۰ میلادی هم از این قاعده مستنثی نیست. در طی آن سال‌ها بعضی ماشین‌ها هم ظاهر عجیب و غریبی داشتند و هم بعد از خرید، چالش‌های سرویس و نگهداری آن‌ها زیاد بود. در این مطلب قصد داریم ۴ مورد از زشت‌ترین خودروهای دهه ۱۹۸۰ که امروز هرگز سوارشان نمی‌شویم را معرفی کنیم.

زشت‌ترین خودروهای دهه ۱۹۸۰

اول از همه با خودرو AMC Pacer 1980 شروع می‌کنیم؛ خودرویی عجیب و غریب با طراحی شبیه به نوعی ماهی که بین سال‌های 1975 تا 1980 تولید می‌شد. این خودرو زشت، کوچک و پهن بود و به گفته موتورترند، سطح گسترده شیشه‌های آن قرار بود دید راننده را بهتر کند، اما در عمل باعث شد حس کنید که مثل یک ماهی قرمز داخل یک کاسه هستید!

شرکت AMC یک پیشرانه 6 سیلندر خطی زیر کاپوت آن قرار داد و بعدا یک نسخه 8 سیلندر هم به آن اضافه کرد. فروش خودرو در دو سال اول خوب بود، اما به محض معرفی نسخه واگن، روند فروش افت کرد. تولید از 117 هزار دستگاه در سال 1976 به 2 هزار دستگاه در سال 1980 رسید و بازار بی میلی خود را به این خودرو نشان داد.

MGB

خودرو MGB به عنوان یکی از مشهورترین خودروهای اسپرت بریتانیا در سال 1980 میلادی به پایان راه خود رسید. از همان اولین MGB که در سال 1962 تولید شد تا مدل‌های 1974، سپرهای کرومی زیبای این محصول خودنمایی می‌کردند، اما دقیقا از سپتامبر 1974، به علت وضع قوانین جدید ایالات متحده راجع به مقاومت سپر، ام جی بی دچار تغییر و تحولات ناخوشایندی شد و سپرهای کرومی جای خود را به سپرهای لاستیکی مشکی رنگ دادند.

در نتیجه تغییرات جدید، این خودرو تبدیل به یک ماشین زشت و بدترکیب شد و نظرات منفی از منتقدان گرفت. MGB تا سال 1980 با همان سپر پلاستیکی به عمر خود پایان داد و نتوانست مثل دوران اوج خود، خوش بدرخشد. البته شاید تصور کنید که تنها مشکل این خودرو فقط سپر آن بوده، در حالی که چنین نیست.

مشکلات این خودرو اسپرت فراتر از سپر زشت بودند. برای رعایت استاندارد ارتفاع سپر، ارتفاع خودرو از زمین افزایش یافت که باعث کاهش کیفیت هندلینگ و ایجاد فاصله‌های بزرگ اطراف چرخ‌ها شد. حذف میل تعادل جلو در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ به منظور کاهش هزینه‌ها، کنترل خودرو در پیچ‌ها را دشوارتر از قبل کرد.

همچنین، اعمال استانداردهای آلایندگی تأثیر منفی خود را داشت و نصب کاتالیزور و تغییر سیستم سوخت‌رسانی از دو کاربراتور به یک کاربراتور در سال ۱۹۷۵، باعث کاهش قدرت موتور شد. ام جی بی بعد از وضع همان قوانین سخت گیرانه محبوبیت خود را از دست داد، اما با توجه به اینکه همچنان فروش داشت، سعی کرد خطوط تولیدش را حفظ کند.

Lincoln Versailles

لینکلن ورسایلس مدل ۱۹۸۰ که اغلب به عنوان یکی از زشت‌ترین خودروهای تاریخ شناخته می‌شود، تلاش نافرجام کمپانی فورد برای رقابت موثر با کادیلاک سویل بود. در حالی که کادیلاک سویل بدنه‌ای کاملا جدید و منحصربه‌فرد داشت، اما فورد جایگزین ارزان‌تری را انتخاب کرد و خودرو فورد گرنادا را بر پایه وسایلس قرار داد.

کاپوت، جلوپنجره و در صندوق عقب این خودرو از نو طراحی شد، اما نمای جانبی، فاصله بین محورها و قوای فنی و گیربکس، بدون تغییر ماند و همان‌طور از گرنادا به ورسایلس منتقل شد. با این حال، قیمت لینکلن ورسایلس افزایش یافت و در سال ۱۹۷۷ با برچسب ۱۱ هزار و ۵۰۰ دلاری خرید و فروش شد. البته دیری نپایید که در سال ۱۹۸۰ میلادی، تولید آن متوقف شد.

با وجود ظاهر نه چندان جذاب، ورسایلس بعضی آپشن‌های یک خودرو لوکس را بدون هزینه اضافی ارائه می‌داد که از جمله آن‌ها می توان به صندلی‌های چرمی، سیستم تهویه مطبوع، کنترل دمای خودکار و… اشاره کرد. با همه این تغییرات، فروش این ماشین به اندازه کادیلاک سویل نبود و از فروش ۱۵ هزار و ۴۳۴ دستگاه در سال ۱۹۷۷ به ۸ هزار و ۹۳۱ دستگاه در سال ۱۹۸۷ کاهش پیدا کرد. (البته فیس لیفت سال ۱۹۷۹ این خودرو به فروش ۲۱ هزار دستگاه دست یافت اما باز هم یک سال بعد فروش به طرز عجیبی به عدد ۴ هزار و ۷۸۴ دستگاه رسید)

Dodge Rampage

دوج رمپیج به همراه پلتفرم اختصاصی که در سال ۱۹۸۳ با نام پلیموث اسکمپ داشت، دو نسخه تولیدشده بر پایه شاسی خودرو قدیمی دوج اُمنی بودند. این خودروها براساس نظر مجله موتور ترند، بی‌قواره و خیلی معمولی بودند که با الهام از پیکاپ‌هایی مثل فورد رانچرو مدل ۱۹۵۷ و شورولت ال کامینو مدل ۱۹۵۹ ساخته شدند. رمپیج در سال ۱۹۸۲ میلادی معرفی و در سال ۱۹۸۴ تولیدش متوقف شد و تنها سه سال در بازار حضور داشت.

این خودرو که در کارخانه کرایسلر واقع در شهر بلویدر ایالت ایلینوی تولید می‌شد، ظاهری شبیه به نمای جلو خودرو اُمنی ۰۲۴ داشت و از پنل‌های بدنه این کوپه اسپرت با سختار یکپارچه استفاده می‌کرد. پیشرانه ۴ سیلندر پایه رمپیج می‌توانست در شرایط ایده آل، ۸۴ اسب بخار تولید کند که بعدا این عدد به ۹۶ اسب بخار ارتقا یافت. گزینه‌های انتقال قدرت هم شامل یک گیربکس ۴ سرعته دستی، ۵ سرعته دستی یا یک سه سرعته اتوماتیک می‌شدند.

دوج رمپیج را نمی‌توان دقیقا یک دستاورد بزرگ به لحاظ فروش برای این برند دانست، چرا که در طول سه سال حضور در بازار، تنها ۳۷ هزار دستگاه از آن فروخته شد. فروش در سال اول بالا بود، اما به سرعت این محبوبیت رو به افول گذاشت و حتی یک فیس لیفت جدید که نمای جلوی شبیه به دوج چارجر داشت هم نتوانست این خودرو منفور و زشت را از سرنوشتی که در انتظارش بود، نجات دهد.

Ford EXP

فورد ای ایکس پی که به عقیده بعضی جواهر فراموش شده کمپانی فورد است، اولین خودرو دو نفره این برند در دهه ۱۹۵۰ میلادی بود. این ماشین که بر پایه هاچ بک اسکورت فورد ساخته شده و توسط بعضی از مجله‌های خودرویی به «گناه زشت فورد» لقب گرفته، با طراحی عجیب جلوپنجره‌اش، خریداران تازه کار را به خود جذب کرد، اما نتوانست خیلی دوام بیاورد.

با وجود مجهز بودن این خودرو به سیستم تعلیق مستقل و جعبه دنده دستی، فورد EXP یک ماشین اسپرت به حساب نمی‌آمد. پیشرانه آن قادر به تولید 70 اسب بخار قدرت بود و از نظر سرعت و شتاب حرفی برای گفتن نداشت. حتی بهبود و ارتقای قدرت هم نتوانست راهی نجات بخش برای آن باشد.

فورد در سال 1984 نیز یک نسخه قدرتمندتر از این خودرو به نام ایکس پی توربو تولید کرد که می‌توانست 120 اسب بخار قدرت تولید کند و ظرف 9.2 ثانیه از سکون مطلق به شتاب صد کیلومتر برسد. همچنین لاستیک‌ها از نوع میشلن TRX بودند تا این خودرو را تکمیل و آماده ورود به خیابان کنند. ای ایکس پی تا سال 1985 میلادی روی خط تولید بود، اما به یکباره خط تولید آن متوقف شد.