اطلاعات مهم را روی ابرهای پاره پاره بگذاریم؟

هفته نامه عصر ارتباط - علی نعمتی: چند سالی است واژه ای به نام کلود را که در فارسی به آن فضای ابری می گویند می شنویم؛ واژه ای که ایده ای زیبا را به ذهن می آورد؛ ایده ای که بنا به گفته پدیدآورندگان فضای ابری برای راحتی بیشتر و کاهش هزینه های افراد جامعه شکل گرفته است.

با این دید که دیگر نیاز به خرید هاردهای گرانقیمت برای ذخیره اطلاعات خود نداشته و به راحتی در سراسر جهان می توانیم با اتصال به اینترنت به همه اطلاعات خود دسترسی داشته باشیم. به این ترتیب دیگر نیاز به حمل فایل های ذخیره اطلاعات نخواهیم داشت، چون شرکت های مهربانی، منبع ذخیره اطلاعات رایگانی در اختیار ما قرار داده اند.

حال سوال اینجاست که فضای ابری چه سودی برای سازندگان آن دارد؟ در حال حاضر بسیاری از شرکت های خدماتی چون جیمیل یا دراپ باکس از این فضا برای ارائه خدمات به مشترکان خود استفاده می کنند.


خدمات ابری تا حدی رایگان است؛ برای مثال، میزان ذخیره سازی ۲ تا ۱۰ گیگاتبایتی رایگانی که در اختیار شما قرار می گیرد و پس از مدتی متوجه کمبود این فضا خواهیم شد و برای افزایش این فضا باید پول پرداخت کنید.

نکته جالب اینجاست که خدمات ذخیره سازی ابری یک نسخه از تمام فایل هایتان را به صورت آنلاین حفظ و ذخیره می کند. فضای ابری یک امتیاز دارد و آن دسترسی راحت و سریع به تمام فایل های اطلاعاتی آن هم از سراسر دنیاست، بدون نیاز به حمل وسایلی چون هارد، دی وی دی و غیره؛ البته به شرط اتصال به اینترنت.

از نگاه جالب و جذاب فضای ابری که رد شویم، آیا تاکنون به پشت پرده فضای ابری فکر کرده اید؟ شرکت های بزرگ آمریکایی می آیند و فضایی را برای ذخیره اطلاعات افراد و شرکت ها ایجاد می کنند.

برای جلب توجه و نظر افراد فضای رایگان اولیه ای را در اختیار ما قرار می دهند و به آهستگی کاربران را به استفاده از این فضا وادار می کنند. نمونه آن را در ویندوزهای جدید می بینید که خواه ناخواه شما به فضای ابری متصل و مجبور به استفاده از این فضا شده اید و در صورت تمایل نداشتن به استفاده از این فضا از بسیاری از امکانات محروم می شوید.

اما نکته اینجاست که بنا به گفته متخصصان، اطلاعاتی که روی هاردهای شخصی افراد قرار دارد، دارای ارزشی ده ها یا صدها برابر اطلاعاتی است که افراد روی اینترنت قرار داده اند. به این ترتیب و در صورت پیشروی این فضا به جامعه، دیگر تمام اطلاعات با ارزش شما روی ابرها قرار گرفته و با وجود هیاهوی زیاد امنیت این فضاها، خود شرکت های خدمات دهنده به راحتی به تمام اطلاعات آن دسترسی دارند.

از این نکته نیز نباید غافل بود که فضاهای ابری به عنوان بانک های اطلاعاتی سوژه و طعمه خوبی برای وقت گذاشتن هکرها محسوب می شوند؛ چرا که زحمت هکرها هم کمتر می شود. مانند سارقان حرفه ای که توجه و وقت خود را روی سرقت بانک ها و مراکز نگهداری اشیا و اطلاعات باارزش می گذارند.


به همین شکل گاهی وجود هکرهایی قدرتمند که برای مثال در سال گذشته نیز به سرقت و انتشار عکس و اطلاعات شخصی بسیاری از افراد بنام از روی فضای ابری اقدام کردند، نشان دهنده وجود خطری بزرگ در آینده است؛ خطری که حتی سازمان های جاسوسی آمریکا تمام تلاش خود را پس از این رسوایی برای جلوگیری از انتشار بیشتر خبر آن به کار بردند حال با توجه به این حجم ناامنی روزافزون مجازی، در زمان استفاده از فضای ابری چه باید کرد؟

نیتجه ای که از بررسی ایده و ساختار فضای ابری می توان گفت، این است که در این ایده زیبا طرحی بزرگ، نهفته است؛ طرحی که هدف آن ما نیستیم، بلکه ابرشرکت ها و سازمان های بزرگ جهانی را هدف قرار داده اند که اطلاعات گرانبهایی دارند و با توجه به حجم بالای حملات سایبری به ایران، سازمان ها و شرکت های دولتی باید محتاط تر عمل کرده و از قرار دادن اطلاعات محرمانه و مهم در این فضای ابری خودداری کنند. طبیعتا بهتر است کاربران عادی هم تمام مطالب ارزشمند خود را روی این فضا قرار ندهند.