دره سیلیکون، مهد تولد تکنولوژی ها (۱)

وب سایت دیجیاتو - مریم موسوی: سوال اینجاست که چطور بخشی حاشیه ای در منطقه جنوب شرقی سانفرانسیسکو به منطقه ای جذاب برای برگزیدگان صنعت فناوری بدل شده است.

داستان به قبل از جنگ جهانی دوم باز می گردد یعنی زمانی که سانتا کلارا ولی بیشتر به خاطر آلوهایش شهرت داشت تا شرکت های سرمایه گذار و استارتاپهایش.


سانتا کلارا ولی در اصل به اسم «دره شعف جان» شناخته می شد و علت این نام گذاری هم باغ ها و گل های رنگارنگی بودند که در سرتاسر این دره به چشم می خوردند و البته محصولی به نام آلو که عمده صادرات آن را به ایالت های دیگر تشکیل می داد.


سیلیکون ولی نیز با دره سانتا کلارا همپوشانی دارد که از جنوب شرقی خلیج سانفرانسیسکو تا سن خوزه کشیده شده و خود سانفرانسیسکو در قلمرو آن قرار ندارد.

اما از اواسط دهه 1800 میلادی بذرهایی در این دره کاشته شد که موجبات تولد دوباره آن به عنوان قلب تکنولوژی را فراهم آوردند.

در سال 1909 میلادی Cyril Ewell سرپرستی تیمی در پالو آلتو را بر عهده گرفت که بعدها نخستین فرستنده رادیویی را تولید کرد.


حالا که حرف از کشتی های نظامی به میان آمد، لازم است اشاره کنیم نیروی دریایی آمریکا نقش بسیار مهمی را در روزهای نخست رونق گرفتن سیلیکون ولی ایفا کرد. در سال 1933 میلادی، این ارگان دولتی بخشی از زمین های سانی ویل به نام Moffett Field را در کالیفرنیا خریداری کرد تا از آن به عنوان آشیانه ای برای تعمیر و نگهداری کشتی هوایی USS Macon که به نیویورک پرواز هایی را انجام می داد استفاده نماید.

این منطقه بعدها به قلب صنایع هوای و فضایی جوان بدل گردید و شرکت هایی نظیر لاکهید مارتین دفاتر خود را در آن راه اندازی کردند تا به نحو احسن به نیروی دریایی خدمات بدهند. از طرفی دانشمندان و پژوهشگران نیز زیاد به این منطقه رفت و آمد می کردند.

در سال 1939 میلادی مرکز تحقیقاتی Ames به عنوان آزمایشگاه کمیته ملی مشاوره صنایع هوا و فضا در این منطقه احداث شد.

در سال 1949 میلادی، این مرکز بزرگ ترین تونل بادی دنیا را در خود جای داد که برای صنایع هوا و فضا نقشی کلیدی داشت. این روزها، بخش اعظمی از فعالیت های ناسا در حوزه علوم کامپیوتر نیز در این مرکز اتفاق می افتد.

بسیاری HP را به عنوان بنیانگذار معنوی سیلیکون ولی می دانند. اما ویلیام هولت و دیو پکارد که از فارغ التحصیلان استنفورد بودند تا مدت ها بعد ابدا هیچگونه تجهیزات کامپیوتری خاصی را تولید نکردند.

زمانی که این دو نفر شرکت خود را در گاراژ معروفشان تاسیس کردند اسیلوسکوپ می ساختند و در جریان جنگ جهانی دوم هم رادار و تکنولوژی های توپخانه ای تولید می کردند.

در این مقطع، هر وقت حرف از کامپیوتر به میان می آمد، مردم ناخوداگاه به یاد دستگاه هایی نظیر Eniac می افتادند (همان هیولاهایی که ابعادی برابر با یک اتاق داشتند و ایالات متحده آمریکا را در جریان جنگ دوم جهانی یاری دادند).

صنایع فناوری سیلیکون ولی، همانطور که امروز هم می دانیم به پاس تلاش های فردی به نام ویلیام شاکلی شکل گرفت. دانشمند نابغه ای که در اختراع ترانزیستور (یکی از ابتدائی ترین قطعاتی که در ساخت پردازنده های کامپیوتری مورد استفاده قرار می گیرد) در آزمایشگاه های Bell مشارکت داشت.

شاکلی برای آنکه اختراع ترانزیستورها را تماما به نام خودش ثبت کند با مدیریت آزمایشگاه های بل دچار اختلاف نظر شد و بعد از چندین باری درگیری لفظی تصمیم گرفت آزمایشگاه نیمه رسانای شاکلی را راه اندازی کند که در اصل نخستین شرکتی به شمار می رفت که ترازیستورها را به جای ژرمانیم از نیمه رسانا تولید می کرد. او شرکت خود را در مانتین ویو بنا کرد تا به وطن خود نیز نزدیک باشد.


در ادامه این دانشمند تلاش کرد برخی از همکارانش در آزمایشگاه های بل را جذب کند تا برای او کار کنند اما هیچکس راضی نشد برای کار، محل زندگی اش را جابجا کند و به مانتین ویو برود.

خوشبختانه کالج های محلی نظیر دانشگاه استنفورد در آن منطقه بودند که فارغ التحصیلان جوان را با اندوخته علمی بالا به جامعه تحویل می دادند و گفته می شود که این دانشگاه فارغ التحصیلان خود را تشویق می کرده برای پیشرفت کالیفرنیا و حفظ همبستگی منطقه بعد از اتمام تحصیلات در همانجا فعالیت کنند.


به همین خاطر شاکلی کارکنانش را از میان فارغ التحصیلان جوان و دانشمندان جویای نام انتخاب کرد اما از مدیریت سررشته ای نداشت و مرتبا تمرکزش روی محصولات را تغییر می داد تا اینکه توسعه ترانزیستورهای سیلیکونی را کنار گذاشت.

همین ناکامی ها باعث شد که هشت نفر از دانشمندان جوان، شرکت او را ترک کنند و شاکلی هم به آنها لقب «هشت خیانتکار» را داد و علنا اعلام کرد که آنها هیچگاه موفق نمی شوند.

هشت خیانتکار داستان با همراهی فرچایلد تاجر گرد هم آمدند و شرکتی به نام Fairchild Semiconductor را راه اندازی کردند که تمرکزش روی همان ترانزیستورهایی بود که شاکلی کنارشان گذاشته بود.

این شرکت در دفتر کوچکی که در تصویر می بینید در پالو آلتو راه اندازی شد. امروز کوچک تر شدن، سرعت بالا و قیمت پایین کامپیوترها مدیون ترانزیستورها و تحقیقات مداری انجام شده توسط شرکت فرچایلد است.



وقتی اتحادیه جماهیر شوروی، Sputnik I را در سال 1957 میلادی در مدار قرار داد، ناسا که در آن دوران تازه آغاز به کار کرده بود، برای ساخت قطعات کامپیوتری مورد نیازش و انجام نخستین ماموریت انسانی اش به ماه، دست به دامن فرچایلد شد.

پروژه همکاری ناسا و این شرکت بسیار موفقیت آمیز بود و نام آن و همچنین منطقه اش را در سرخط خبرها قرار داد.

در ادامه آن هشت خیانتکار نامشان را به عنوان موسسان بزرگ ترین شرکت های سیلیکون ولی به ثبت رساندند.

در سال 1968 میلادی، گوردون مور و رابرت نویس یک شرکت تولید کننده میکروپردازنده به نام اینتل را در سانتا کلارا راه اندازی کردند و از دیگر شرکت هایی که در اصل زاییده فرچایلد به شمار می روند هم می توان به AMD و انویدیا اشاره کرد.

بخش دولتی نیز به سرعت سهم خود را در رشد و توسعه علم کامپیوتر در سیلیکون ولی ادا کرد. در سال 1969 میلادی، موسسه تحقیقاتی استنفورد یکی از چهار نقطه اتصال ARPANET را در خود جای داد که در اصل نخستین تلاش سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع آمریکا (ARPA) برای ایجاد یک شبکه کامپیوتری جهانی به شمار می رفت و می توان آن را نسخه اولیه از شبکه جهانی وب قلمداد کرد.

بخش دولتی نیز به سرعت سهم خود را در رشد و توسعه علم کامپیوتر در سیلیکون ولی ادا کرد. در سال 1969 میلادی، موسسه تحقیقاتی استنفورد یکی از چهار نقطه اتصال ARPANET را در خود جای داد که در اصل نخستین تلاش سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع آمریکا (ARPA) برای ایجاد یک شبکه کامپیوتری جهانی به شمار می رفت و می توان آن را نسخه اولیه از شبکه جهانی وب قلمداد کرد.