۱۰ چهره ماندگار المپیک برای ایرانی ها

برترین ها: المپیک تمام شد و مطابق آن چه که در دروه های گذشته مشاهده کردیم حالا با کلی میز گرد و بحث و تحلیل مواجهیم و کمی هم تعریف و تمجید برای تک ستاره ها، باز هم مثل همیشه در حرکت کلی ورزش اگر پسرفت نکرده باشیم، حداقل درجا زدیم و مدال ها هم عموما حاصل نبوغ تلاش فردی بود و در سیر کلی ورزش تغییر خاصی حاصل نشد.

آن چه در خاطر ما از این دوره ماند؛ شاید بالا و پائین های دراماتیکی بود که مطمئنا در حافظه ی جمعی خواهد ماند و هر از چند گاهی قلقلک مان می دهد آن صحنه ها آن کاراکترها را ردیف کرده ایم.

زهرا نعمتی

نفس حضور خانم نعمتی در المپیک به واسطه سیر قهرمانانه ای که داشت و فراز و نشیب زندگی اش این که پا پس نکشید، روی هر چه نا امیدی را کم کرد، آن قدر با ارزش بود که به چشم دنیا هم آمد.

در همان روزهای ابتدایی نعمتی از نگاه جهان ستایش شد، او معلولیت ناتوانی و ناامیدی را با هم پشت سر گذاشت و هم قد توانمندترین ها ایستاد، ایستادن یک بانوی ایرانی با این شرایط جسمی و محیطی از همان ابتدا تصویری از یک قهرمان از او ساخت.

کاپیتان تیم ملی والیبال در همان ابتدای المپیک و قبل از آغاز رقابت ها موفق شد خودش را در کانون توجه قرار دهد و او به همراه محمد موسوی و شهرام محمودی یک رفتار خودمحورانه را برچسب قهرمانانه زدند و خاطره ای آزار دهنده برایمان به جا گذاشتند.

سه والیبالیست یاغی رژه المپیک را تحریم کردند و تصیری منتشر کردند که حسلبی دست به دست شد و کمی حالمان را بد کرد همان روز اول و این بی نظمی شروع خوبی نبود.

شمشیر بازی به رغم توصیه های اکید مذهبی هیچ وقت مورد توجه جدی واقع نشده و این بار هم صرفا ورزشکاری داشتیم که داشته باشیم، همه گمان می کردیم عابدینی هم یکی از آن هاست که در رقابت اول یا دوم شکست می خورد و بی هیچ حادثه ای باز خواهد گشت.

اما عابدینی چیزی بود خلاف پش بینی، او تصور دیگری ساخت و چقدر هم با نجابت و مظلومانه ادامه داد و آن تصویر با شکوه را سات، آن اشک هایی که مزه ی بی عدالتی میداد بدجور دلمان را سوزاند.

سوریان نقطه مقابل عابدینی است او هم البته خلاف پیش بینی بود اما در زاویه ای منفی، سوریان امید طلا بود اما باخت همان ابتدای کار، سوریان بشکه ای آب یخ بود روی آتش امیدواری.

او بوی تمام شدن می داد آن تصویر پهن شدنش روی تشک آن نگاه مات به نقطه ای نامعلوم آن بهت و حیرت انگار همه ی مارا روی تشک خواباند.

آن قدر تصویر شکست ناپذیری از بنا داشتیم که باورمان نمی شد تیمش انقدر ناکام باشد، گرچه ناکامی ر ا هم پذیرفتیم اما بدتر آن بود که صحنه ی زانو زدنش را هم دیدیم، تقصیر این دوربین های سمج بود کاش آن صحنه ها از کار می افتند و صحنه ی زانو زدنش را نمی گرفتند.

بغض بنا و زانو زدنش شاید تراژیک ترین صحنه ی ریو برای ما ایرانی ها بود، سرگیجه ی او دستانی که روی صورتش را پوشانده بود، مردی که حماسی برگشته بود، حتی شکستش هم حماسی بود، کسی چه می داند شاید قرار بود این جوری دوست داشتنی تر شود!

لیلا رجبی ورزشکار پرتاب وزنه که به لطف فعل و انفعالات عاطفی تابعیت ایران را گرفته و از بلاروس دل کنده، بر اساس غلبه حاشیه بر متن یکی دیگر از چهره های دراماتیک این المپیک بود.

زیر سئوال بردن تلاش یک ورزشکار در میانه ی رقابت سهمگین المپیک آن قدر عجیب بود که هم آن مجری جنجالی را دفن کرد و هم عملکرد رجبی را در سایه قرار داد، رجبی را فرهنگ فحاش پسند ایرانی مورد لطف قرار داد و نقطه ی درام ماجرا همین متبلور شدن مفاهیم چند وجهی مثل « غیرت» بود.

وزنه برداری مثل کشتی چشم و چراغ کاروان ایران در المپیک بوده و خواهد بود، مخصوصا چهره هایی مثل : بهداد سلیمی امیدوار کننده ترین افراد برای کسب مدال هستند، سلیمی به رغم مصدومیت ذهن همه را مشغول کرده بود، مردم طلا می خواستند و سلیمی با تلاش بی امانش در تمرینات مردم را بیشتر امیدوار کرده بود او آمد و خوب هم وزنه زد همه چی برای یک پیروزی با شکوه آماده بود.

اما آیان و دار و دسته اش شب را زهر کردند، طعم تلخ ناداوری و بی عدالتی روی همه ی صفحات مجازی را پوشاند بهداد اشک می ریخت و از دخترش می گفت، تصویر ماندگاری که یادمان نخواهد رفت، پدری که از دیدار دخترش گذشته در سودای طلای المپیک اما نشد...

در مورد دختر 18 ساله ایران خیلی نیاز به توضیح نیست، دختری که متفاوت ترین برزنز تاریخ ایران را گرفت و چقدر بی تعارف احساستش را بیرون ریخت، آن ردیف سفید دندان هایش که که ویژه ترین لبخند تمام این سال ها بوده مطمئنا همیبشه در ذهن ما خواهد ماند.

این برنز تفسیر بر انگیز ترین مدال این دوره بود، خیلی ها از زوایای گوناگون به این مدال نگاه کردند، خیلی حرف ها را دوباره زنده کرد به هر حال یک دختر 18 ساله ایرانی برنز بگیرد اتفاقی ویژه است، این مورد توافق ترین نکته ی این المپیک بوده است.

آن قدر در «دو میدانی» ناکامی دیده ایم که رسیدن به خط پایان دو ماراتن هم در میان شوخی هایمان دیه می شود، اما مرادی با آن زانوان نا توان دقایق انتهایی رقابت انگار بار تمام بی توجهی ها و ندیدن ها را به دوش می کشید، آن تصویر چهار دست و پا رفتن و گذر از خط پایان را مگر می شود، به این راحتی فراموش کرد؟

مرادی به واقعی ترین شکل حفظ آبرو کرد، حفظ آبرویی اندازه ی یک پرچم.

تلاش های بی وقفه پولادگر برای فرافکنی عاقبت نتیجه داد و از چهره ی رضا مهماندوست مربی با استعداد تکواندو تصویر تازه ای ساخت، اگر او را مزدور نمی نامید و اگر این داستان ها رقم نمی خورد، مهاندوست فقط یک مربی ایرانی بود زیر پرچم آذربایجانی ها، اما شاید قرار بود عدو سبب خیر شود، کسی چیزهایی گفت که در شان واژه و کلمه نبود، اما دلیل یادآوری فداکاری های رضا مهاندوست که تا پای جان بچه اش برای وطن ایستاد و عاقبت اما...