رضایی: هيچ‌وقت نگفتم تنیس را کنار گذاشته‌ام

روزنامه شرق: درست در شرایطی که همه فکر می‌کردند برای همیشه دنیای حرفه‌ای تنیس را کنار گذاشته، به ناگاه «آفتابی» شد؛ ارغوان رضایی بعد از سپتامبر ٢٠١٥ که آخرین رقابت‌هایش در سطح تنیس حرفه‌ای را برگزار کرده بود تا همین یکی، دو روز گذشته دیگر در هیچ مسابقه رسمی و در هیچ تورنمنت کوچک و بزرگی حاضر نشده بود. خیلی‌ها فکر می‌کردند به دلیل افتی که در رنکینگ جهانی داشته، قید ادامه تنیس حرفه‌ای را زده ولی با حضورش در تورنمنت سطح پایین «امیان» دوباره در زمین تنیس حاضر شد. این تورنمنت کوچک‌ترین تورنمنت ممکن در سطح تنیس حرفه‌ای است که شروع خوب و پایان بدی برای رضایی داشت. ارغوان در دور اول مقابل رقیب ١٥ساله و گمنامی از روسیه در دو ست پیاپی به برتری رسید و بعد هم در دور دوم رقیب شنا بنامر، زن شماره ١١٦ دنیا شد. رضایی که بهترین رنکینگ دوران حرفه‌ای‌اش شماره ١٥ دنیا است، در دور دوم تورنمنت امیان، در شرایطی که بازی در ست اول ٤ بر ٥ در حال برگزاری بود، به دلیل مشکلاتی که برای گوش درونی‌اش به وجود آمد، مشکلی که ظاهرا از کودکی هرازچندگاهی به سراغش می‌آید، قید ادامه مسابقه را زد. این موضوع البته اهمیت چندانی ندارد چون ارغوان که در دوران حرفه‌ای‌اش سابقه قهرمانی در تورنمنت مشهور مادرید را دارد، چند روز دیگر تولد ٣٠سالگی‌اش را جشن خواهد گرفت و حالا فرصت تازه‌ای به دست آورده تا بازی در سطح حرفه‌ای را تجربه کند. این تنیس‌باز ایرانی که سابقه بازی در تیم ملی فرانسه را هم در کارنامه دارد، روز گذشته گفت‌وگویی با روزنامه «اکیپ» داشته و از بازگشتش به دنیای حرفه‌ای گفته است.

‌هیچ‌وقت به‌طور رسمی خداحافظی‌تان از دنیای تنیس را اعلام نکرده بودید ولی کسی هم خبری از شما نداشت... .

سال پیش گفتم که کارم را از رولان‌گروس (دومین رقابت‌های گرنداسلم فصل که در فرانسه برگزار می‌شود) دوباره شروع می‌کنم ولی چند مصدومیت پی‌درپی داشتم که مانع از انجام چنین کاری شد ولی بالاخره توانستم دوباره حضور در تورنمنت‌های تنیس را از سر بگیرم. باید با بازی‌کردن دوباره اعتماد‌به‌نفسم را به دست بیاورم.

‌عجیب نیست که از پایین‌ترین سطح تورنمنت‌ها بازگشتتان به دنیای تنیس را شروع کرده‌اید؟

نه. وقتی مقابل این جوان‌ها می‌ایستم خودم را هم‌سن آنها می‌بینم، با همان عطش برای رسیدن به پیروزی. آنها از جاهای مختلفی به این تورنمنت آمده‌اند، از کشورهای شرقی گرفته تا بقیه کشورها. انگیزه‌های مختلف و متفاوتی هم دارند. بازی‌کردن مقابل آنها همان‌قدر نتیجه‌بخش است که بازی‌کردن در تورنمنتی مثل مادرید. در این چند وقت وایلدکارت‌های زیادی برای حضور در تورنمنت‌های مختلف به دستم رسیده ولی همه آنها را رد کرده‌ام چون می‌خواستم بیشتر بازی کنم. در این تورنمنت باید بگویم هیچ‌کدام از این تنیس‌بازهای جوان را نمی‌شناختم، آنها کاملا جدید شده‌اند، سطح تنیس تغییر کرده و دوره جدیدی شروع شده است ولی مزیتی که من دارم پختگی و تجربه‌ام در تنیس است. حالا با اعتمادبه‌نفس تورنمنت را ترک می‌کنم.

‌علائم و نشانه‌های مثبتی از بازگشتتان به دنیای تنیس وجود داشت که خیالتان را راحت کند؟

بهتر از گذشته بازی می‌کنم. افرادی که اطرافم هستند این موضوع را متوجه می‌شوند. اجازه نمی‌دهم کسی چیز اشتباهی بگوید. فکر می‌کنم سه یا چهار هفته پیش‌رو بسیار مهیج و جالب باشد... تلاش می‌کنم دوباره خیز بردارم. فعلا در ماه مارس هستیم و من بازه زمانی کنونی تا پایان فصل را در نظر گرفته‌ام... نمی‌خواهم هدف خاصی را تعریف کنم ولی حضور در بین ٢٠٠ تنیس‌باز برتر زن دنیا، برایم خوب خواهد شد.

‌شرکت در رولان‌گروس چطور؟

چراکه نه... ولی فکر می‌کنم خیلی زود است. اگر این حضور با دریافت وایلدکارت باشد و بخواهم خودم را مسخره کنم، چندان جالب نخواهد بود.

‌الان با چه مربیانی تمرینات را از سر گرفته‌اید؟

فعلا دو مربی بدن‌ساز در سنت‌اتین دارم. بازیکنان تیم زنان را می‌شناختم و به دنبال یک مربی می‌گشتم که به لطف آنها با تمام اعضای کادر فنی ملاقات کردم. همین حالا از کارکردن با آنها نهایت رضایت را دارم. از این موضوع گذشته، موارد دیگری مثل ثبات روانی هم وجود دارد که به من انرژی زیادی می‌دهد، مهم است. خب برای تنیس هم که برادرم و تا حدودی پدرم هم حضور دارند که کمکم کنند ولی درحال‌حاضر تأکیدم بیشتر روی بحث بدن‌سازی است. بیشترین چیزی که این‌روزها اهمیت دارد این است که بدنم توانایی بازی‌کردن و دوام‌آوردن در دو یا سه ساعت را داشته باشد. کمی زمان می‌برد ولی فکر می‌کنم شرایط درست می‌شود.

‌چه‌موقع تصمیم گرفتید تنیس را دوباره از سر بگیرید؟

هیچ‌وقت نگفته‌ام تنیس را کنار گذاشته‌ام و تمام شده است ولی شش تا هشت ماه پیش، کاری در زندگی‌ام کردم، تجربه‌ای باورنکردنی که باعث شد دوباره تنیس را از سر بگیرم. ضمن اینکه زمان لازم برای فکرکردن هم داشتم، اینکه به خودم بگویم: «باید دوباره شروع کرد!». همه‌چیز را کنار گذاشتم و خب حالا هم که خودتان می‌بینید... .

‌می‌شود بیشتر درباره‌اش توضیح دهید؟

شاید بعدا بگویم آن اتفاق چه چیزی بوده ولی فعلا این موضوع یک راز است. زمان برد که خودم را دوباره مهیا کنم ولی ترجیحم همین بود. من به معنای واقعی توقف کردم، از زندگی لذت بردم، کارهایی کردم که می‌خواستم انجامشان دهم، مشکلات را کنار گذاشته‌ام و حالا هیچ بهانه‌ای برای موفق‌نشدن ندارم. تا چند روز دیگر ٣٠ساله می‌شوم و زمان به همین سرعت می‌گذرد.