سعید علی حسینی: غیرممکن را ممکن کردم

آسمان آبی: مسابقات جهانی ۲۰۰۹ گویانگ کره‌جنوبی آخرین حضور سعید علی حسینی در مسابقات جهانی بود؛ حسینی هشت سال پیش در کره‌جنوبی عزمش را جزم کرد تا در رده بزرگسالان همچون رده جوانان بهترین رکوردها را به نام خودش ثبت کند، غافل از این‌که سالن کره‌جنوبی آخرین حضور او در میادین وزنه‌برداری است و بعد از آن باید خانه‌نشین شود؛ چراکه تست دوپینگش مثبت اعلام شد. این وزنه‌بردار ۱۲ سال محروم شد؛ البته بعد از مدتی محرومیتش کاهش پیدا کرد و درنهایت هشت سال محروم شد. حسینی در آستانه ۳۰سالگی، درست دوم آبان‌ماه، آخرین روز محرومیت هشت‌ساله‌اش را گذراند و خودش را برای آوردگاه جهانی آمریکا آماده کرد. او در این مسابقات توانست به مدال نقره جهانی برسد و بر سکوی نایب‌قهرمانی ایستاد. در ادامه، صحبت‌های علی حسینی، وزنه‌بردار فوق سنگین کشورمان را با ما می‌خوانید.

‌بعد از دوری هشت‌ساله، اولین حضور در آوردگاه جهانی چطور بود؟

خدا را شکر، مسابقات خوب بود؛ ما توانستیم از نظر تیمی به‌عنوان قهرمانی برسیم و عملکرد وزنه‌برداران هم از نظر رکوردی خوب بود. البته ضعف‌هایی هم وجود داشت و نتیجه می‌توانست برای من بهتر از این باشد، اما ایرادی ندارد. کسب مدال برای من بعد از این همه سال دوری اتفاق خوشایندی بود و امیدوارم در مسابقات بعد بهتر از این عمل کنم.

‌انتظار کسب مدال طلا داشتید؟

من از نتیجه‌ای که گرفتم راضی هستم. همان‌طور که گفتم، ضعف‌هایی وجود داشت و منکر آن نمی‌شوم. ما قبل از برگزاری مسابقات تمرینات خیلی خوبی داشتیم و همه امیدوار بودیم که بهترین نتیجه را کسب می‌کنیم. در دسته فوق سنگین هم من و هم بهداد می‌دانستیم که تالاخادزه وزنه‌بردار باکیفیتی است و مسابقه با آن سخت خواهد بود و از همین رو تمرینات خوبی داشتیم، اما روز مسابقه شرایط آن‌طور که انتظار داشتیم پیش نرفت.

‌مثل این‌که استرس باعث شد در یک‌ضرب وزنه‌ها از دستت بیفتد .

نه، استرس نداشتم؛ اتفاقا خیلی راحت روی تخته رفتم، اما متاسفانه سه هفته قبل از شروع مسابقات زانویم دچار التهاب شد و مجبور شدم به آن فشار وارد نکنم و تمرینات سبک داشته باشم. همه وزنه‌برداران تا روز قبل مسابقات تمرینات فشرده داشتند، اما من نه؛ چراکه ممکن بود فشار زیاد به زانویم باعث شود مسابقات را از دست بدهم. به‌همین دلیل سبک کار کردم و همین موضوع بر حرکت یک‌ضربم تاثیر گذاشت. متاسفانه ناهماهنگی در بدنم باعث شد فشار را احساس کنم و وزنه‌ها از دستم افتاد. وقتی آن اتفاقات در یک‌ضرب برایم افتاد و دو حرکت را از دست دادم، در دوضرب سعی کردم کمتر ریسک کنم. به همین خاطر با ۲۳۶ کیلوگرم شروع کردم و شرایط خیلی بهتر شد. اولین حرکت برای هر وزنه‌بردار سخت است و دیدید که بهداد هم نتوانست ۲۴۲ را برای اولین حرکت خود بالای سر ببرد و رد شد.

‌در مسابقات جهانی تنها هدف اصلی کسب مدال بود یا رنگ آن هم مهم بود؟

هر دو. ما چندین ماه پیاپی در اردو بودیم و بهترین شرایط را هم در بابلسر داشتیم. همه تمرینات خوب پیش رفت و من و بهداد برای کسب مدال طلا رفتیم. اما از قبل می‌دانستیم تالاخادزه وزنه‌بردار باکیفیتی است و خیلی خوب جلو می‌رود. پیشی‌گرفتن از او کار سختی بود، اما من تمام تلاشم را به کار گرفته بودم تا در این مسابقات به مدال برسم و خدا را شکر، به این هدفم هم رسیدم.

‌در این مسابقات فاصله رکورد شما و تالاخادزه گرجستانی زیاد بود و این موضوع نگران‌کننده نیست.

تالاخادزه قوی‌ترین مرد جهان است و هم من و هم بهداد می‌دانستیم او حریف جدی در سنگین‌وزن است. از طرفی در گرجستان هم برای این وزنه‌بردار سرمایه‌گذاری و هزینه‌های زیادی کرده‌اند تا او نماد کشورش شود؛ مسلما وضعیت او با من که بعد از هشت سال دوباره به میادین برگشتم، خیلی متفاوت است. اما من مطمئن هستم اگر به وزنه‌برداری نگاه ویژه‌ای شود، ما بهتر از او عمل می‌کنیم.

‌پس معتقدید اختلاف با حریف گرجستانی قابل جبران است.

صد در صد. ببینید، کیفیت و عملکرد هر وزنه‌بردار مشخص است.‌ من از نظر توانایی جسمانی خودم را در حد و اندازه حریف گرجستانی می‌دانم و مطمئنم اگر امکانات کافی در اختیارم قرار بگیرد، با این وزنه‌بردار تفاوت زیادی ندارم. در همین مسابقات، با حداقل امکانات و پس از هشت سال دوری، توانستم به این نتیجه برسم و به‌طور حتم اگر توجه بیشتری شود، بهتر از این هم عمل خواهم کرد.

‌روی سکو احساساتی شده بودید.

بله. از شدت خوشحالی گریه کردم. روزهای سختی را در دوران محرومیتم تجربه کردم.‌ خدا را شکر می‌کنم که در اولین مسابقات با دست پر به ایران برگشتم. امیدوارم این مسابقات سکوی پرتاب من باشد و بتوانم در المپیک 2020 بهترین نتیجه را بگیرم.

‌پس این مدال تمام اتفاقات تلخ گذشته را جبران کرد.

دقیقا همین‌طور است. نمی‌خواهم به گذشته برگردم. وقتی محرومیتم تمام شد و در مسابقات جهانی اجازه حضور پیدا کردم و بعد از آن هم به مدال رسیدم، همه آن‌ها به معنی این است که گذشته تمام شده و من فقط باید به آینده فکر کنم و بهترین برنامه‌ریزی را برای کسب بهترین نتیجه داشته باشم. خیلی از وزنه‌بردارانی که هم‌نسل من بودند، الان مربی هستند. آن‌ها وقتی مرا دیدند شناختند و از این‌که بعد از محرومیتی طولانی‌مدت برگشته بودم، تعجب کرده بودند. شاید خیلی‌ها فکر می‌کردند بازگشت من در آستانه 30سالگی، آن هم در شرایطی که هشت سال از میادین دور بودم، غیرممکن است، اما من با تلاش غیرممکن را ممکن کردم تا باز روی تخته بیایم و بهترین عملکرد را داشته باشم.

‌برخی معتقدند سطح مسابقات پایین بود؛ به ‌همین دلیل تیم‌ملی ایران توانست به ‌عنوان قهرمانی برسد؟

به‌هرحال نبود 9 کشور بر کیفیت مسابقات تاثیر گذاشت، اما این‌طور نبود که رقابت‌ها را تحت‌الشعاع خود قرار بدهد،‌ چراکه وزنه‌برداری رشته رکوردی است و هر وزنه‌بردار با توجه به رکوردهایی که ثبت می‌کند امتیاز می‌گیرد. کیانوش رستمی اگر دچار مصدومیت نمی‌شد، وزنه‌های المپیک را می‌زد، اما متاسفانه گرفتار مصدومیت شد؛ یا علی میری وزنه‌بردار جوانی است و تجربه‌اش کم است، اما با این‌ حال خوب وزنه زد؛ ‌سهراب مرادی که رکورد جهان را جابه‌جا کرد. علی هاشمی برای اولین بار مدال طلای تاریخ وزنه‌برداری ایران را در دسته 105 به نام خودش ثبت کرد و ایوب موسوی هم خیلی خوب کار کرد. من و بهداد سلیمی هم که در فوق‌سنگین رکوردهایی به ثبت رساندیم که در المپیک لندن و ریو با همین‌ها مدال گرفته بودند. همه این‌ها نشان می‌دهد عملکرد وزنه‌برداران خوب بود و حتی اگر آن 9 کشور هم بودند، ما همین رکوردها را به ثبت می‌رساندیم.

‌ بعد از ناداوری‌ای که در حق بهداد سلیمی شد، او اعلام کرد قصد دارد از وزنه‌برداری خداحافظی کند.

رئیس فدراسیون با بهداد در این مورد صحبت کرد. حقیقتا او به خاطر این موضوع خیلی ناراحت است و ما هم ترجیح می‌دهیم فعلا با او درباره وزنه‌برداری صحبت نکنیم. من و بهداد در مسابقات و تمرینات رقیب هم هستیم، اما در خارج از دنیای وزنه‌برداری رفیق‌ایم. واقعا ناراحت شدم از این‌که هیئت ژوری مانند المپیک در حق او ناداوری کردند. امیدوارم شرایط در آینده بهتر شود و وزنه‌برداری ایران هم در میادین بین‌المللی و هم در داخل کشور بیشتر دیده شود. بعد از آن اتفاق آن‌قدر جو احساسی و ناراحت‌کننده‌ای پیش آمد که من یادم رفت به خاطر مدال خودم خوشحالی کنم و ناراحت بهداد بودم.