پيشنهاد سفر زمستانی: میانکاله + دشت ناز

شمال ايران كه همه‌اش دريا و جنگل يا تصاوير تكراري نيست. اگر فكر مي‌كنيد به اندازه موهاي سرتان شمال رفته‌ايد و همه گوشه و كنار آن را مي‌شناسيد، سخت در اشتباهيد. اگر حاشيه درياي خزر را بگيريد و هزار بار از اول مازندران تا آخر گيلان برويد باز هم مناظر بكر و كشف‌نشده‌اي هستند كه احتمالا هنوز سراغ آ‌ن‌ها نرفته‌ايد. گرچه بهار و تابستان سرزمين‌هاي شمالي زيبايي‌هاي بي‌نظير خودش را دارد و نمي‌شود از آن‌ها گذشت ولي اگر مي‌خواهيد مناظر منحصر به فردي از صدها هزار پرنده مهاجر را ببينيد و حيات‌وحش منحصر به فردي را تجربه كنيد، وقت آن زمستان است؛ خليج ميانكاله، قشلاق گونه‌هاي متنوعي از پرندگان مهاجري است كه براي گذران پاييز و زمستان از سيبري به اين سو پرواز كرده‌اند و تا اواخر زمستان همانجا مي‌مانند. اين فرصت را از دست ندهيد.



اگر از تهران شروع كنيد و پابه‌پاي جاده برويد حدود 6 ساعت زمان مي‌برد تا به بهشهر برسيد؛ يعني جاده فيروزكوه را در پيش مي‌گيريد تا به ساري برسيد. از ساري بايد به نكا برويد و از آنجا هم به بهشهر. البته اين آخر مسير نيست. از بهشهر تا ميانكاله كمي راه مانده است. از بهشهر بايد 12‌کیلومتر به سمت شمال شرق برويد تا به ميانكاله برسيد. البته فراموش نكنيد چون ميانكاله پناهگاه حيات وحش است بايد قبل از ترك بهشهر از اداره محيط‌زيست اين شهر مجوز بگيريد.


اگر وقت كافي داريد و مي‌خواهيد لذت اين سفر را با ديدن زيبايي‌هاي بيشتر كامل كنيد در همين سفر سري هم به دشت ناز ساري بزنيد. اين دشت غرب ميانكاله است و يكي از مهم‌ترين سايت‌هاي تكثير گونه كمياب گوزن زرد ايراني به حساب مي‌آيد. در اين سايت گوزن‌هاي بزرگ و زيبايي مي‌بينيد كه با سرعت شگفت‌انگيزي از كنار شما فرار مي‌كنند. اين فضا پر از درختان عظيم و كهنسال بلوط است كه هر ميوه بلوطش به ۵تا ۶ سانتي‌متر هم مي‌رسد. رفتن به اين دشت هم به مجوز و البته راهنماي محلي نياز دارد ولي به زحمتش مي‌ارزد.


خليج ميانكاله آبي صاف و كم‌عمق دارد؛ يعني در حدي است كه به مچ پاي‌تان مي‌رسد. اين آب كم‌عمق مثل يك آينه تصوير آسمان را به زمين مي‌كشد و احساس مي‌كنيد روي آسمان و لابه‌لاي لكه‌هاي ابر راه مي‌رويد. در دوردست مي‌توانيد پرندگان مهاجر را ببينيد. وقتي مسير عرضي شبه‌جزيره را از خليج تا دريا طي مي‌كنيد بعد از اين خليج كم‌عمق، به يك ساحل شني وسيع مي‌رسيد كه صاف و هموار است و در حاشيه آن بوته‌هاي بزرگ و سرسبزي مي‌بينيد كه پشت آن‌ها گاهي روباه يا پرندگاني مثل عقاب سفيد است. بعد از اين بوته‌زارها يك فضاي بزرگ مرتع‌مانند است كه به درختچه‌هاي انار و تمشك وحشي منتهي مي‌شود. در همين مسير به آبگيري مي‌رسيد كه در امتداد آن و به سمت دريا فضاي كويرمانندي با ماسه‌هاي نرم وجود دارد.


اگر بخواهيد به دريا برسيد بايد از اين ماسه‌هاي نرم كه هنگام راه رفتن تا مچ پا در آن فرو مي‌رويد، عبور كنيد. اگر خوش‌شانس باشيد تراكتوري از راه مي‌رسد و شما را به ساحل دريا مي‌رساند. در سواحل شمالي كلبه‌هاي صيادي انتظار شما را مي‌كشند. كلبه‌هاي صيادي هماهنگ با زيست بوم منطقه و با استفاده از مصالح بومي ساخته شده است و بازديد از اين خانه‌ها بايد يكي از برنامه‌هاي اصلي سفرتان باشد. كلبه‌هاي ماهيگيران از تكه‌هاي چوب و ساقه‌هاي ني در ارتفاع حدود نيم متر يا بيشتر از سطح زمين ساخته شده و اگر كنار ساكنان كلبه‌ها بنشينيد از راه و رسم زندگي‌شان براي‌تان تعريف مي‌كنند.


براي رفتن به ميانكاله، مجوز سازمان حفاظت از محيط‌زيست لازم و ضروري است. اگر با آژانس‌هاي مسافرتي برويد مسئله مجوز را معمولا خودشان حل مي‌كنند اما اگر مي‌خواهيد تنها يا در قالب گروه‌هاي دوستانه به اين سفر برويد بايد خودتان مجوز را تهيه كنيد. ميانكاله برخلاف بسياري از تالاب‌ها نگهبان دارد و نگهبان آن هم سر پستش چرت نمي‌زند. بنابراين حتما مجوز را تهيه كنيد. كفش مناسب پياده‌روي و چكمه‌هاي ضدآب همراه داشته باشيد. در قسمت‌هايي از مسير مجبور مي‌شويد در آب راه برويد. توصيه مي‌كنيم دوربين عكاسي هم ببريد تا بتوانيد تصاويري را كه مي‌بينيد ثبت كنيد.

اختصاصی مجله اینترنتی برترین ها Bartarinha.ir