همیشه پای یک مادر در میان است

مادر شدن یکی از بزرگ‌ترین مسوولیت‌های این دنیاست. امروزه بسیاری از مردم را روی کاناپه روانشناس‌ها یا توی تیمارستان‌ها می‌بینید... البته عده‌ای هم خارج از تیمارستان‌ها هستند! اگر روان انسان‌ها را عمیقا مورد بررسی قرار دهید، در نهایت همیشه پای یک مادر در میان است ، زیرا بسیاری از زنان می خواهند مادر باشند بدون این که چگونه مادر بودن را بیاموزند. اگر در روابط مادر و کودک اشکالی پیش بیاید، کل زندگی کودک به خطرمی‌افتد؛ زیرا این رابطه، نخستین برخورد کودک با دنیای بیرون است؛ نخستین رابطه و همه چیزهای دیگر پس از آن می‌آید. اگر نخستین گام اشتباه باشد کل زندگی خراب می شود.

آرزو داری مادر شوی؟ هیچ اشکالی ندارد، اما باید آگاهانه دست به این کار بزنی. قرار است یکی از بزرگ‌ترین مسوولیت‌های بشری را به دوش بگیری. مردها در این زمینه آزادترند، زیرا هرگزمسوولیت مادر شدن را به عهده نمی‌گیرند. از این رو زنان مسوولیت‌پذیرترند.
پس مادر شو؛ اما هیچ وقت فکر نکن که چون یک زن هستی، طبعا می توانی یک مادر هم باشی. این تصور از اساس غلط است. مادر بودن هنری شگفت است که باید آن را بیاموزی... پس آموزش را از همین لحظه شروع کن!

اول: هرگز با کودک مثل خودت رفتار نکن.
تو مالک کودکت نیستی. او از تو به وجود آمده، اما مایملک تو نیست. خداوند تنها تو را وسیله و واسطه قرار داده، اما کودک جزو دارایی‌های تو نیست. به کودکت عشق بورز اما صاحبش نشو. اگر مادری بخواهد مالک کودکش باشد، زندگی او را تباه کرده است. کودک به یک برده تبدیل می‌شود. فقط اشیا را می‌شود صاحب شد. تو می‌توانی صاحب یک خانه یا اتومبیل باشی، اما هرگز نمی‌توانی صاحب یک انسان باشی. پس این نخستین درس است. برای آن آماده شو. پیش از آن که کودک، قدم به این دنیا بگذارد، تو باید بتوانی او را به عنوان یک موجود مستقل به رسمیت بشناسی... به عنوان یک شخصیت با حقوقی از آن خود و نه فقط به عنوان فرزندت.

دوم: با کودک مثل آدم بزرگ‌ها رفتار کن.
رفتارت باید سرشار از احترام باشد. خداوند تو را به عنوان میزبان انتخاب کرده و خود به عنوان میهمان، قدم به درون تو گذاشته است... کودک بسیار شکننده و بی‌پناه است و شاید از همین رو احترام گذاشتن به او دشوار باشد.
ساده‌تر آن است که تحقیرش کنی؛ زیرا کاری از دستش برنمی‌آید، نمی‌تواند تلافی کند، نمی‌تواند واکنشی نشان بدهد.

با کودک درست مثل بزرگ‌ترها با احترام رفتار کنید، چرا که وقتی شما به یک کودک احترام می‌گذارید، دیگر نمی‌توانید عقایدتان را به او تحمیل کنید. شما سعی نمی‌کنید هیچ چیز را به او تحمیل کنید، بلکه به او آزادی می بخشید. آزادی برای اکتشاف دنیا و یاری‌اش می‌کنید تا روز به‌روز در کشف دنیا، قدرتمندتر شود؛ اما هرگز مسیری جلوی پایش نمی‌گذارید. شما به او انرژی می‌بخشید و او را از حمایت و امنیت و هر آنچه که نیاز دارد سرشار می‌کنید و در عین حال یاری‌اش می‌کنید که تا می‌تواند در مسیر اکتشاف دنیا از شما دورتر و دورتر شود.
و صد البته در این آزادی‌بخشی همواره احتمال خطا نیز هست.

برای یک مادر بسیار سخت است که بیاموزد دادن آزادی به کودک فقط برای انجام کارهای خوب نیست! اشتباهات نیز در این آزادی می گنجند. پس کودک را هوشیار و هوشمند بار بیاورید، اما هرگز گوش‌هایش را با پند و اندرز و توصیه پر نکنید. آنها پند و اندرز را از شما نمی‌پذیرند، فقط مجبور می‌شوند ریاکاری کنند تا دست‌شان رو نشود. پس اگر کودکت را دوست داری، فقط یک چیز را به یاد داشته باش: هرگز هرگز او را برای انجام هیچ‌کاری و در هیچ شرایطی تحت فشار قرار نده. این کار از او یک دروغگوی فریبکار می‌سازد.

و سوم: گوش‌ات را به ندای طبیعت بسپار.

خب علاوه بر رعایت این سه نکته، مراقبت را نیز آغاز کن.
پیش از آن که کودک زاده شود، تو باید تا آنجا که می‌توانی در مراقبت باشی. تا زمانی که کودک در رحم توست، هر کاری که انجام می‌دهی به صورت ارتعاشاتی بی‌وقفه به او نیز منتقل می‌شود. اگر خشمگین باشی، شکمت از خشم فشرده می‌شود و کودک بلافاصله آن را احساس خواهد کرد. اگر غمگین باشی، کودک غمزدگی ات را احساس كرده و افسرده می‌شود.

به همین خاطر است که می‌گویم مادر شدن مسوولیت عظیمی است. فداکاری زیادی می‌طلبد و طی ۹ ماه باید خیلی خیلی هشیار باشی. کودک بسیار مهم‌تر از هر چیز دیگری است. مثلا اگر کسی به تو توهین کرد، آن را بپذیر و خشمگین نشو. بگو: من باردارم و کودکم بسیار مهم‌تر از خشم من نسبت به توست. این وضعیت خواهد گذشت و تا چند روز دیگر من اصلا به یاد نخواهم آورد که چه کسی به من توهین کرد و من چه کردم؛ اما کودکم قرار است دست کم ۷۰-۶۰ سال در این دنیا زندگی کند. چه پروژه عظیمی!
میهمان عزیزی در راه است و تو باید پذیرای قدمش باشی.

باز نشر اختصاصی: B artarinha.ir