برترین عکس‌های خبری رویترز سال ۲۰۱۴ (۳)

فارنت: در مجموعه عکس پیش رو، بخش سوم و پایانی منتخب برترین عکس‌های سال ۲۰۱۴ عکاسان خبرگزاری رویترز را می‌بینید.

بیشتر ما «رویترز» را به عنوان یک خبرگزاری مطرح در سطح جهان می‌شناسیم. اما باید گفت چیزی که رویترز را از بقیه خبرگزاری‌ها متمایز می‌کند، عکس‌های خبری آن است. یکی از جاهایی که عکاسان خبری آرزوی کار کردن در آنجا را دارند، رویترز است. اکنون بهترین عکاسان خبری دنیا در رویترز مشغول فعالیت هستند و بیش‌ترین عکس‌های خبری‌ای که در سطح جهان مطرح می‌شوند متعلق به رویترز و آسشیوتدپرس هستند.

صفحه سرویس عکس رویترز، تعدادی از مهم‌ترین و بهترین عکس‌های خبری سال از نگاه عکاسان را انتخاب کرده و به همراه روایت عکاس از آن عکس منتشر کرده است. مجموعه‌ای بی نظیر که بیش از هر فیلم و نوشته‌ای، مختصات داستان درحال اتفاق را به بیننده منتقل می‌کند.

پیش از این بهترین عکس‌های نشنال جئوگرافی را در فارنت مشاهده کردید. فارنت منتخبی از برترین عکس‌های خبری رویترز در سال ۲۰۱۴ را در سه بخش آماده کرده است که در مجموعه پیش رو، بخش سوم و پایانی این عکس‌ها را مشاهده می‌کنید.


مارکو دیوریکا، عکاس :

این عکس برای من بسیار مهم است، زیرا نشان می‌دهد که چگونه سیاست باعث می‌شود که مردمی که سال‌ها کنار یکدیگر زندگی کرده‌اند، به راحتی به هم حمله ‌کنند.




توماس پیتر، عکاس :

درجریان دور ۲۶ مسابقه، من در پشت لاستیک‌های دور جاده و در اولین پیچ ایستاده بودم و منتظر بودم تا از عبور دسته موتورها عکاسی کنم. تصمیم گرفتم آخرین عکس‌هایم از جریان مسابقه را در همینجا بگیرم و بعد از آن به خط پایان بروم و از عبور برنده‌ها عکس بگیرم.

وقتی که دسته موتورها رد شدند، دو موتور از جاده بیرون لغزیدند و موتورسواران کنترل موتور خود را از دست دادند و در شن‌های کنار جاده و در دو متری هم‌دیگر روی زمین افتادند.

تشخیص چرایی و چگونگی این تصادف در وضعیتی که آن همه موتور یکجا و با سرعت درحال عبور بودند غیر ممکن بود.

اما به نظر می‌آمد که «شوتن» خوب می‌داند که مقصر کیست. از جای خود بلند شد و به سمت «اسکات درو» حمله کرد و شروع به مشت زدن به کلاه او کرد. بعد از چند لحظه درو جلوی ضربات شوتن را گرفت درحالی که از مسئول بودنش در تصادف عصبانی بود. دو موتور سوار توسط تیم پزشکی و مسئولین برگزاری جدا شدند.


زیگفرید مودولا، عکاس:

برای ساماندهی کردن عکس‌هایم، درحال بازگشت از مراسمی در بانگوی به هتل بودم. در آن مراسم رئیس جمهور موقت وعده تشکیل دوباره نیروی نظامی کشور برای ایجاد اتحاد داد. در تاکسی بودم که دستیار بومی به من اطلاع داد که شخصی در حمله مردم کشته شده‌است و از من خواست که به صحنه اتفاق برگردم.

جمعیت در وضعیت خشونت دیوانه‌واری بود و من سعی ‌می‌کردم که حواسم به آنها باشد؛ جمعیت خشمگین می‌تواند بسیار خطرناک، غیرقابل پیش‌بینی و ترسناک باشد. بدن بی‌جان مقتول، که مشکوک به پیوستن به گروه شورشی سلکا بود، توسط سربازان ارتش جمهوری آفریقای مرکزی به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته، با سنگ مجروح شده و چاقو خورده بود.

قبول ندارم که یک عکاس باید شاهد اتفاقات خشنی همچون این مورد باشد و این اتفاق به شدت من را متاثر کرد. همچنان در شاریط مشابه، با از یاد بردن خاطرات سعی می‌کنم از خود محافظت کنم. اعتقاد دارم که این عکس یاد‌آوری می‌کند که یک نیروی خارجی یا داخلی چه راه دشواری برای برقراری صلح در آفریقای مرکزی دارد.


بنو تسیه، عکاس :

من درحال پوشش تصویری مرحله اول انتخابات شهرداری در پاریس بودم و به یکی از شعبه‌های اخذ رای که در یک مدرسه بود رفته بودم. جایی که قرار بود نیکلا سارکوزی و کارلا برونی رای خود را اخذ کنند.

بعد از رای دادن، به دلیل ازدحام جمعیت قصد خروج از طریق حیاط مدرسه را داشتند. در حیاط بسته بود و تا نگهبان کلید در را بیاورد، آن دو بر روی نیمکتی نشتند.

من در کوریدور مدرسه درحال ارسال عکس‌ها بودم که ناگهان دیدم درب سمت حیاط باز است.

به همراه دو عکاس دیگر وارد حیاط شدم و آنها را دیدم. چیزی نزدیک به ۱۵ ثانیه وقت داشتم تا این عکس را ثبت کنم، که بعد از آن نیروهای امنیتی روبروی آنها ایستادند.


لوکاس لاندائو، عکاس :

وقتی تیراندازی آغاز شد من درخانه بودم. محل حادثه به خانه ما نزدیک بود و من دیدم که پلیس درحال تیراندازی به زاغه‌ها است و خیابان از مردم خالی شد.

وقتی به زاغه‌ها رسیدم، مردم در گوشه‌ای تجمع کرده‌بودند و پلیس درگوشه‌ای دیگر قرار داشت و هر دو گروه بسیار خشمگین بودند.

مردم به سمت ورودی زاغه‌ها آتش پرت می‌کردند تا از ورود پلیس جلوگیری کنند، اما پلیس دائماً آنها را هدف گلوله قرار می‌داد. به همین دلیل است که مرد در عکس، دست‌هایش را باز کرده‌است تا به پلیس اعلام کند که غیرمسلح است.

بعد از پایان درگیری، مردم جنازه‌ای غرق در خون در وسط یکی از خیابان‌ها پیدا کردند و پلیس جسد را با خود برد. من تنها کسی بودم که از آن اتفاقات عکس گرفتم زیرا هنوز هیچ عکاسی به آنجا نیامده بود.


نریکو کاسترو مندیویل، عکاس :

من مشغول پوشش تصویری کنسرت خواننده تنور پرویی «خوان دیگو فلورز» در سالن تیاتر بین‌المللی لیما بودم. در این اجرا گروه ارکستر نوجوانان «سینفونیا پور ال پرو» فلورز را همراهی می‌کردند.

لحظاتی قبل از شروع اجرای فلورز، یکی از دختران گروه کر دچار حالت تهوع شد. بچه‌ها در حال اجرا برای افراد بسیار مهمی بودند که برای دیدن اجرای فلورز آمده‌بودند و شاید به همین دلیل آن دختر دچار حالت تهوع شد.

وقتی که دخترک برای چند ثانیه قی کرد، مواد خارج شده از معده او به روی استیج ریخته و روی افراد کناری و پایینی او پاشیده شد. بچه‌ها به صورت کاملاً حرفه‌ای، با وجود این اتفاق اجرای خود را لحظه‌ای هم قطه نکردند و نهایتاً دخترک درخواست کرد که از استیج پایین بیاید.


دارن وایتساید، عکاس :

وقتی پلیس اقدام به ایجاد مانع در برابر هواداران پرابوو سابیانتو کرد، آنها به پلیس فحاشی کردند و اینجا بود که پلیس به آنها حمله کرد.

من کلاه ضد گلوله بر سر داشتم و در برابر گلوله‌های پلاستیکی، تکه‌های سنگ، گاز اشک آور و آب، می‌توانستم چند ثانیه‌ای سرپا بایستم. بدتر از همه این‌ها سگ‌های ضدشورش بودند که درست کنار من بودند.

درگیری پلیس خیلی سریع و قاطع بود. هواداران انتظار چنین برخوردی را نداشتند. چند دقیقه بعد همه چیز تمام شد.


صحیب سالم، عکاس :

من درحال پوشش تصویری جشن فلسطینیان درست چند لحظه بعد از اعلام آتش بس پس از جنگ ۵۱ روزه بین اسرائیل و فلسطین بودم. در میان شعار دادن‌ها و سرودخواندن‌ها، مردم در خیابان‌ها با خودرو و موتورسیکلت می‌چرخیدند و پیروزی بر اسرائیل را جشن می‌گرفتند.

لحظاتی قبل از گرفتن این عکس، و درست قبل از اینکه اعلامیه آتش بس پخش شود، می‌شد صدای انفجار را شنید. این صحنه به این خاطر ویژه است که این دو کودک لبخند می‌زنند و درحالی که اسلحه به دست گرفته‌اند، هیچ نشانه‌ای از ترس در چهره‌شان دیده نمی‌شود.

ثبت این عکس بسیار سخت بود، زیرا هم نور کافی نبود و هم اینکه خودرو بسیار با سرعت درحال عبور بود. من نیز با دشواری‌هایی مثل ترافیک ماشین‌ها و ازدحام مردم روبرو بودم.