۱۹۵۹: شادی انگلیسی‌ها پس از انتخابات

نیکو: انتخابات سال 1959 در انگلستان، انتخاباتی بسیار غیرمعمول بود. در هر سه حزب مطرح سیاسی حاضر در انتخابات، حزب محافظه‌کار، حزب کارگر و حزب لیبرال، رهبران جدیدی بر سر کار آمدند.

در حزب محافظه‌کار، آنتونی ادن جای خود را به هارولد مک میلان داد. ادن پس از بحران سوئز محبوبیت خود را از دست داده بود و در نهایت تسلیم شد. حزب کارگر هم، با بازنشستگی کلمنت اتلی، کار را به هیو گیتسکیل سپرد و رهبری حزب لیبرال هم به جو گریموند رسید.

در دو سری انتخابات گذشته، موفقیت در دستان محافظه‌کاران، ملقب به توری‌ها، بود و آن‌ها سعی داشتند تا سومین پیروزی پیاپی خود را نیز به دست آورند. آن‌ها سوار بر موجی از رشد اقتصادی بودند، که توسط شخص مک میلان به این عنوان که «شما تا به حال زندگی به این خوبی نداشته‌اید»، مطرح شده بود.

در آن سال، گیتسکیل از حزب کارگر، مرتکب اشتباه بزرگی شد و اعلام کرد که در صورتی که حزب کارگر برنده‌ی انتخابات باشد، هیچ‌گونه افزایشی بر مالیات‌ها اعمال نخواهد شد. با اینکه هزینه هنگفتی صرف کمپین‌های انتخاباتی خود کرده بود. آیا رأی دهندگان می‌توانستند به گیتسکیل اعتماد کنند؟

نتیجه‌ی این عدم اطمینان، پیروزی سرنوشت سازی برای محافظه‌کاران بود؛ در مجلس، آن‌ها توانستند صد کرسی بیشتر از احزاب دیگر از آن خود کنند. هنگامی‌که نتیجه نهایی انتخابات اعلام شد، «جک گاروفالو» عکاس هفته‌نامه خبری «پاریس مچ»، در لندن حاضر بود و توانست عکسهایی از آن شب و شادی مردم در میدان ترافالگار این شهر بگیرد؛ صحنه‌هایی که مجله پاریس مچ از آن تعبیر به «سرخوشی» کرد.