بیمارستانی که تبدیل به خانه بیمارانش شد

برترین ها: جایی که در دهه ی 60 میلادی به عنوان بیمارستان به وجود آمد، طی سالها تبدیل به یک مجموعه ی خودکفا شد که بیماران و خانواده هایشان در نهایت همدلی و هماهنگی با پرسنل بیمارستان در آنجا زندگی می کنند. 36 بیمار، این بیمارستان را محل اقامت دایمی خود قرار داده اند و در حالی که درمان خود را دریافت می کنند، در کنار خانواده شان کار می کنند تا مواد غذایی خود را پرورش دهند و غذای خودشان را بپزند.

حدود ۵ دهه ی پیش، یک شرکت دولتی برای کارگرهایش که به یک بیماری ریوی به نام pneumoconiosis مبتلا شده بودند این بیمارستان را تاسیس کرد. وقتی که در سال ۲۰۰۰ آن شرکت ورشکسته شد، مقامات دولتی اداره ی بیمارستان را به عهده گرفتند و پرداخت حقوق دکترها و کارکنان آن را ادامه دادند. اما بودجه ی بیمارستان محدود بود و بیشتر ۴۰۰ بیمار در نهایت به دیگر بیمارستان ها منتقل شدند. کاهش بیمار ادامه یافت تا تنها ۳۶ بیمار در این بیمارستان باقی بماند. بعضی از بستگان این بیماران با پرداخت شبی یک دلار در کنار انها زندگی می کنند.


نهایتا شورای محلی مالکیت این بیمارستان را به فو جیانگهوا (Fu Jianghua) کسی که از سال ۱۹۸۳ در این مکان کار می کند و هم اکنون مدیریت اینجا را دارد سپرد. تحت رهبری او، بیمارستان از محل هزینه ای که بیمه ی بیماران پرداخت می کند اداره می شود. اینجا هم اکنون شبیه یک روستاست که ساکنین آن سبزی می کارند، با هم آشپزی می کنند و برای سرگرمی ورق بازی می کنند.


این شرایط رویایی به نظر می رسد ولی ساکنین این بیمارستان در شرایط بدی زندگی می کنند. هیچ بیمار جدیدی به اینجا نمی آید پس درآمد فقط محدود به پرداختی های بیمه است. بودجه ای برای رسیدگی به محیط ساختمان، پنجره های شکسته و اتاق های متروک وجود ندارد. فو نگران است که آنها به زودی ورشکسته شوند و نگهداری همین تعداد بیمار نیز غیر ممکن گردد.


علی رغم سختی ها، فوعقیده دارد رویکرد بیمارستان در مورد اینکه بیماران بتوانند به طور دایمی در آنجا با خانواده هایشان زندگی کنند، درست بوده است. او می گوید:" اگر فقط بیماران را درمان کنیم، خودمان را در راه نابودی قرار داده ایم. ما باید در همه جهات حرکت کنیم، این تنها راه نجات است."


برای الان، ساکنین اینجا می توانند مخارج را مدیریت کنند. بعضی از آنها مثل Lin Ziming ۸۵ ساله برای سی سال است که به خاطر بیماری ریوی در اینجا زندگی می کنند. بعضی دیگر مثل Wang Tianfang تنها برای چندسال اینجا بوده اند. همه ی آنها اینجا را بخاطر هزینه ی کمتر درمان و حس همبستگی انتخاب کرده اند. همان طور که Tianfang می گوید:" اینجا انگارهمه با هم فامیل هستند."