سفری هیجان انگیز به متروی پیونگ یانگ

وب‌سایت بدونیم: الیوت یک جهانگرد اهل تاسمانی است. زندگی او به جهانگردی و عکاسی می گذرد، چندی پیش الیوت سفری به کشور کره شمالی داشت، کشوری که به خاطر قوانین و دولتی که بر آن حاکم است برای بسیاری از مردم جهان ناشناخته است. در این مقاله از زبان الیوت سفری داری به داخل متروهای پایتخت کره شمالی ( پیونگ یانگ ).

در طی سفرم به کره شمالی ، توانستم از معدود افراد خارجی باشم که اجازه گشت و گذار در تمام ایستگاه های پیونگ یانگ را دارد. مترو شهر پیونگ یانگ یکی از زیباترین و مرموز ترین سیستم های حمل و نقل روی زمین است. تمام ایستگاه های تم به شدت ملی گرایانه خاص خود را دارد، که شامل اهداف انقلابی آنها و دستاوردهایشان می شود. هر ایستگاه گویا موزه ای کوچک است که از چشم دنیا پنهانش کرده اند. من توانسم به تمام ایستگاه های این مترو بروم و این حاصل عکاسی ام از قلب پیونگ یانگ است:

مترو پیونگ یانگ با عمق ۱۱۰ متر عمیق ترین سیستم مترو در جهان است. به راحتی دو برابر انبار هسته ای عمق دارد. تقریبا باید ۴ دقیقه پایین بروید تا به اصل مترو برسید.

اینجا ایستگاه پوهانگ است، پایانه خط چولیما. تا قبل از سال ۲۰۱۰ پوهانگ یکی از دو ایستگاهی بود که افراد خارجی می توانستند با راهنمای اجباری از آن دیدن کنند. ایستگاه دیگر یونگوانگ بود، که ایستگاه بعد از پوهانگ بود. این دو ایستگاه پر زرق و برق ترین ایستگاه های پیونگ یانگ به حساب می آیند که تقریبا کامل هم هستند، شاید دلیل اینکه تنها این دو ایستگاه برای بازدید خارجی ها آزاد بود همین باشد. نقاشی یادمان بزرگی که در انتهای ایستگاه می بینید، رهبر بزرگ کیم ایل سونگ در میان کارگران نام دارد.

کف تمام ایستگاه ها موزاییک است، اما همانطور که گفتم هر ایستگاه تم خاص خود را دارد. در این نقاشی نیز کیم ایل سونگ را میبینید که این بار مانند آفتاب بر روی مردم کره شمالی و جنوبی می تابد!

کیم ایل سونگ و من در ایستگاه کائسون. مجسمه از آن حالت مرمری سفید خسته کننده درآمده اند و در سال های اخیر شکلی مدرتن تر به خود گرفته اند. کائسون به معنای پیروزی است، نام ایستگاه ها هر کدام به انقلاب سوسیالیستی اشاره دارند ( رفیق، ستاره سرخ، افتخار، پیروزی کامل و غیره ) نه مکانی خاص.

قطارهای این مترو همه آلمانی هستند و سال ۱۹۹۹ کره شمالی آنها را خریداری کرده. اما حالا ادعا می شود آنها ساخت کره هستند، تمام علامت هایی که نشان می دهد قطار برای آلمان است حذف شده، حتی شماره های قطارها هم تغییر یافته، با این حال هنوز جای خراش و تلاش برای از بین بردن شماره قبلی مشهود است.

پرتره های کیم ایل سونگ و کیم جونگ ایل را در هر واگن این قطار می توانید ببینید. بر اساس قوانین عکس این دو باید از دیوار همه جا رو به پایین آویزان باشد. سرودهای انقلابی تمام واگن ها را پر کرده، اگر هم نباشد کاملا سکوت برقرار است. مسافران صحبت نمی کنند و یا به یکدیگر کاری ندارند، هنگام سوار و پیاده شدن نیز انگار همه از قبل برنامه ریزی شده اند و بدون هیچ درگیری این کارها انجام می شود.

موزاییک جشن کارگران به همراه کیم ایل سونگ. روی جزئیات در این تصویر بسیار کار شده و مانند تصاویر قبلی بیش از حد ملی گرایانه است و ایده های حاکمان کره شمالی را فریاد می زند. روی بنرهایی که در دست مردم قرار دارد نوشته: به سوی رهبر فوق العاده و هوشمند ما کیم ایل سونگ بشتابید!

ایستگاه یانگ وانگ، دومین و آخرین ایستگاه که توریست های قبلی حق ورود به آن را داشتند. محدودیت های بازدید این گمان را ایجاد کرده بود که کل مترو پیونگ یانگ را این دو ایستگاه تشکیل می دهند، و مسافران خوش لباسی که در این ایستگاه ها تردد دارند تنها بازیگرانی هستند که قصد فریب دادن توریست ها را دارند تا فکر کنند ایستگاه مترویی هم وجود دارد. بنناهای یادبود موجود در این ایستگاه فوق العاده بزرگ و ۱۸ متری بودند.

ارتش آمریکا برو بیرون! و وحدت ملی، ترجمه دو بنری هستند که روی دیوار چسبانده شده. این تابلوهای برنزی را در بیشتر ایستگاه ها می توانید ببینید، موضوع آنها به تصویر کشیدن جنگ کره و همچنین دستاوردهای ملی است.

دو مسافر در حال خواندن روزنامه، البته فقط یکی از آنها مشغول خواندن است و دیگری به صورت وحشتناکی به من خیره شده بود!

مردم کره در حال پیش روی زیر سایه رهبر بزرگشان کیم ایل سونگ. همانطور که در این تصویر می بینید هر کدام از شخصیت ها نقشی خاص دارد. سرباز، افسر نیروی دریایی، خلبان نیروی هوایی، پلیس، مهندس، مکانیک، معمار، رفته گر، آشپز، و شغل های دیگر.

مجسمه کیم ایل سونگ در انتهای تاریک ایستگاه، که فقط نور از آن می تابید و اطراف را روشن می کرد، اگر بخواهم رو راست باشم خیلی صحنه عجیبی بود.

همین نگاه هزاران جمله در خود دارد، که دوست ندارم به آنها فکر کنم! اینها یا یک گروه از افراد تحت آموزش مترو بودند و یا جایگزین های شیفت بعدی. معنی نوار دور بازوهایشان قطار بان بود.

ورودی ایستگاه کونگوک، ما اولین خارجی هایی بودیم که اجازه ورود به این ایستگاه را دریافت می کردیم. محدودیت های ورود به ایستگاه ها کم کم برداشته شد به صورتی که در ابتدا دو ایستگاه باز بود، سپس پنج، شش، و امروز نیز همه آنها به روی خارجی ها باز هستند. بازدید از یک ایستگاه قطار ساده نیازمند کلی کارهای اداری بود و این واقعا ناراحت کننده است.

محتوا ایستگاه کونگوک نیز مانند دیگر ایستگاه ها بود، کف زمین خوب سابیده شده بود، دیوارها براق بود و روی دیوار مثل قبل تصویر مردی قدرتمند که همه دوستش دارند نقش بسته بود کیم ایل سونگ!

ایستگاه کونگوک ستون های مرمری خاص خود را داشت، شاید معماران یونان باستان قبلا در کره شمالی بودند! چهره شوک زده مسافران هم گویای داستان بازدید ما از این ایستگاه است.

این تصویر یادبود ۳۰ متر طول دارد، و نشان دهنده استقلال کره شمالی در سال ۱۹۴۵ است. روز پیروزی بر ژاپن.

در مترو پیونگ یانگ هیچکس نمی دود، هل نمی دهد، و یا نمی خندد، پچ پچ هم نمی شنوی. در شهر های بزرگ کره شمالی استفاده از موبایل را گاهی می توان دید. تقریبا بیش از ۱۰ درصد جمعیت یکی برای خود دارند. آنها نمی توانند تماس های بین المللی داشته باشند، و اتصال به اینترنتی هم وجود ندارد. در این تصویر می بینید که همه یک سنجاق سینه ملی گرایانه نیز به لباس خود می زنند.

جزئیات بیشتری در صورت کیم ایل سونگ کار شده و در این تصویر کاملا مشهود است. همه افراد در تمام این تصاویر همیشه می خندند، این یعنی کیم ایل سونگ مردی است مردمی، منبع الهامی برای کودکان و بزرگ تر ها.

دانش آموزان معمولا به رهبری معلمشان از مترو پیونگ یانگ استفاده می کنند، متوجه نشدم برای چه به بازوهای آنها نیز برچسب آویزان است!

بشتابید به سوی کیم ایل سونگ رهبر فوق العاده باهوش ما!

کیم ایل سونگ در حال اعلام نقشه هایش جهت احداث شهر مدرن پیونگ یانگ است. این تصوی سال ۱۹۵۳ را نشان می دهد، یک روز پس از امضا صلح بین کره شمالی و جنوبی.

داخل مترو و در بین شلوغی ها و سر و صدای ترن ها متوجه می شوی که چرا گرافیتی در کره شمالی ممنوع است، و انجام آن مجازاتی غیر قابل تصور دارد، دلیلش دیوارهای مملو از یادبود است! سال ۲۰۱۱ در مترو پیونگ یانگ یک گرافیتی پیدا شد که ضد کیم ایل سونگ بود، این گرافیتی باعث شد کل پایتخت تحت تاثیر قرار بگیرد، رژیم حاکم تا زمان پیدا شدن مقصر به مردم بلیط مترو نفروخت!

کیم ایل سونگ در حال سخنرانی برای شاغلان در بخش صنعت است، و آن بالا هم نوشته به حداکثر رساندن افزایش تولید و صرفه جویی در پول.

این کشور کاملا بر پایه نظامی تشکیل شده است و تمام سمبل ها این را فریاد می زنند. آنها یکی از فعالترین نیرویهای ارتشی در کل دنیا را دارند. به مردان و زنان تلقین شده که باید در فعالیت های نظامی شرکت کنند و خدمت سربازی برای مردان در این کشور ۱۱ سال است، طولانی ترین مدت خدمت در جهان!

البته به غیر از قدرت نظامی آنها به پیشرفت های علمی شان نیز مفتخرند. برای مثال پیشرفت های هسته ای.

دستاوردهای ورزشی نیز به نمایش گذاشته شده. شاید بخندید، اما باورتان می شود اگر بگویم کره شمالی رسما خانه بزرگترین استادیوم ورزشی دنیا است؟ استادیوم روگاردو قابلیت گنجایش ۱۵۰٫۰۰۰ تماشاگر را در خود دارد.

در این عکس درست جایگاه یادبودها را در ایستگاه ها می توانید ببیند، همیشه زیر سایه کیم ایل سونگ و لبخند درخشانش قرار دارید.

و بالاخره از ایستگاه چونسونگ و در برابر تصویر آتش بازی، گلها، نور افکن ها و آن خنده های درخشان خارج شدم. به شما به عنوان خواننده این مقاله حالا به پایان خط رسیده اید، پایان این گالری ملی.