طنز: پولدار شدیم رفت

پویان فراستی در روزنامه قانون نوشت:

یک مدت بود که خیلی افسرده بودم اصلا هرکاری می‌کردم به در بسته می‌خوردم نه پول داشتم نه کار؛ البته سواد درست حسابی هم نداشتم و ندارم چند سالی هم سابقه زندان دارم و یک مقدار هم صبح‌ها دیر از خواب بیدار می‌شم اما خب مگه همه چی سواد و کاره؟

هر روز ظهر که بیدار می‌شدم می‌رفتم کنار دیوار مهربانی محل می‌نشستم که شاید یکی دلش بسوزد، مهربانی کند و یک پولی کف دستم بگذارد اما دریغ از یک مهربان؛ کم کم داشتم از مهربانی ایرانی‌ها نا امید می‌شدم که بابام پرید سر کوچه و خبر خوش را به من داد؛ زندگیم در کسری از ثانیه زیر و رو شد؛ شاید باور نکنید اما من بعد از شنیدن این خبرهم پوستم بهتر شده هم دیگر نگران نیستم و همه این خوشی را مدیون کسی نیستم جز (لطفا با صدای اون دوستمون که اول موزیک میاد میگه ارجمنت بای خوانده شود) :

شهرام جزایری

آقای جزایری با ذکاوتی مثال زدنی لطف کردند و خیال هفتاد و پنج میلیون ایرانی از جمله منِ بیکار را راحت کردند و هفته گذشته در معتبرترین رسانه دنیا یعنی صفحه شخصی اینستاگرام خود اعلام کردند که قصد دارند به نمایندگی از ملت ایران(!) علیه دولت ایالات متحده آمریکا به دیوان بین المللی دادگستری وابسته به سازمان ملل شکایت کنند حتی ایشون زحمت کشیدند خودشان حساب کردند که در هشت سال تحریم هر ایرانی نفری پنجاه هزار دلار از آمریکا طلبکار است اما در نهایت سخاوت و بزرگی با احتساب ارزش افزوده و هزینه ایاب ذهاب و شام و ناهار بچه‌ها و پول چایی از طرف تمام مردم ایران نفری چهل هزار دلار به آمریکا تخفیف دادند و قرار شد که نفری ده هزار و دو دلارو سه سنت به هر ایرانی برسد و باز با مایه به مایه دادن و چون شمایی و این صحبت ها اون دو دلار و سه سنت آخرش را بخشیدند و قیمت را روی ده هزارتا بستند.

اول از همه این که جا دارد از همین تریبون استفاده کنم و از آقا شهرام گل بابت تمام زحمت‌هایی که در گذشته برای ایران کشیده است و زحمت‌هایی که می‌خواهد در آینده برای این سرزمین بکشد تشکر کنم اما گله‌ای هم از شهرام جان دارم؛ عزیزم چرا حاتم بخشی می‌کنی؟! شما اگر به کل پنجاه هزار دلارت نیاز نداری من نیاز دارم، بی‌زحمت لطف کن این پول ما را کامل بگیر بزنیم به یک زخمی؛ یک خواهش دیگه هم از شهرام جون دارم که اگر ممکنه دویست تومن دستی به من بدهد من قول می‌دم اون ده هزار دلارم را که گرفتم باهاش حساب کنم.

در ادامه بنده به دولت پیشنهاد می‌کنم که کلا کنار بکشد و کار را به کاردان بسپارد؛ فقط کافی است گشتی در اینستاگرام و تلگرام بزند تا همین‌طور نویسنده و شاعر و اقتصاددان و دکتر و مهندس پیدا کند.

در آخر با ذکر یک مثال فقط برای این که ثابت کنم کار نشد ندارد آقای امیر تتلو را برای خانه موسیقی پیشنهاد می‌کنم او با کارهای ماندگاری مثل جیگیلی جیگیلی اخماتو وا کن و شعر مفهومی داخ داخ داراخ داخ داخ/عاشقشم من آخ آخ نام خودش را در تاریخ موسیقی و شعر این کشور ثبت کرده است و هنرش را به نمایش گذاشته است.