طنز؛ فراستیسم با طعم کرچک

ماهنامه خط خطی - شهرام شهیدی: فراستیسم چیست؟ ادامه درگیری های مجری برنامه هفت با اصحاب سینما و نوع ادبیات نقد در این برانامه و به ویژه منتقد معروفش مسعود فراستی و البته تسری نگاه و نحوه نقد او به دیگران موجب شد قبل از درگذشت کیارستمی به چند و چون این نوع نقد و کمی کلان تر، به مکتب فراستیسم در هنر و ادبیات و سیاست و ایران زمین بپردازیم.

فراستی ها با چه پشتوانه و چه نگاهی این چنین به دیگران می تازند؟ ما فراستی را یک شخص نمی دانیم. او معروف ترین برند یک نوع تفکر خاص در همه ارکان سیاسی- هنری این سرزمین است.

فراستی یک ایدئولوژی یک نفره نیست. منظور ما از اطلاق «ایسم» به انتهای نام او این است که او را فردی تنها در جامعه نمی دانیم. بلکه او نماینده بخشی از جامعه است. جمعی که معتقدند:


• بینایی از آن ماست و دیگران حداقل به یک عینک ته استکانی برای مشاهده امور نیاز دارند.

• ما همه جا حق حضور، اعلام نظر و ابلاغ رای داریم. از صحنه تصادف رانندگی تا پرتاب سفینه به فضا!

• یک فراستیست دنیا را دو رنگ می بیند. سفید برای جبهه موافق و سیاه برای جبهه مخالف!

• مبتذل ترین چیزها لزوما مبتذل نیستند و نگاه مبتذل ما، ابتذال را ابتذال می بیند!

• کوه دماوند تپه کوچکی است و انگلستان جزیره کوچکی در غرب آفریقا.

• دیگران آب را باید بریزند آن جا که می سوزد.

• چشمان کاملا بسته، بدترین فیلم و بهترین عنوان فیلم تاریخ سینمای جهان است.

• اصولا گریزلی از دی کاپریو بهتر است و ده نمکی از کیارستمی بهتر است و ترامپ از گاندی بهتر است و رامین رضاییان از مهدوی کیا بهتر است و سارینا هفت ساله از تهران از آیدین آغداشلو بهتر است و هات داگ از آگوشت بزباش مقوی تر است و طعم کرچک از طعم گیلاس بهتر است.