طنز؛ نامه سیب و گلابی به دبیر کل سازمان ملل!

جناب آقای خاویر پرز دکوئیار! ببخشید، ما آنقدر گلابی هستیم که نامه را به شما نوشتیم، نمی‌دانیم دبیرکل فعلی کیست؛ و اما بعد... شما را به خدا یک کاری بکنید. یک قانونی، مصوبه‌ای، چیزی تصویب کنید که حداقل سیاسیون جهان در مجادله‌هایشان دست از سر کچل میوه جات بردارند. از ما مظلوم‌تر گیر نیاورده‌اند. فکر می‌کنند چون زبان نداریم دربست در اختیار‌شان هستیم که هر وقت دل‌شان می‌خواهد ما را بر فرق دیگری بکوبند.

رئیس جمهوری ایران یک کلام گفت که برجام را کاشته تا میوه‌هایش برسد ولی عده‌ای صبر و تحمل ندارند؛ از فردایش غوغایی شد که بیا و ببین. هر دلواپسی یک گوشه ما را گرفته و به سمت خودش می‌کشد. هر کجا می‌روی صحبت از ماست. به جان عزیزتان ۴، ۵ روز است از دست این سیاسیون چشم بر هم نگذاشته‌ایم. هویج و سیب زمینی و چغندر و کلم پیچ به عمرشان به یاد ندارند که انقدر رونق از بازارشان افتاده باشد و در مراودات کلامی ایرانی‌ها جای‌شان تنگ شده باشد.

هیچ بعید نبود اگر در ایران هم جشن هالووین داشتیم، از در و دیوار دلواپس جماعت با ماسک سیب و گلابی بجوشد. خب شما که دبیر کل سازمان ملل هستید و بر امور جهان نظارت می‌کنید یک کاری کنید که این آثار برجام هر چه سریعتر تأثیر خود را نشان دهد تا این دلواپس‌های ایرانی هم بروند سوژه جدیدی برای تخریب دولت جور کنند و حداقل بیخیال ما شوند. بلانسبت مگر سیب زمینی هستید که به اوضاع جهان بی‌تفاوت مانده اید. اگر سخت‌تان است و از پس وظیفه‌تان بر نمی‌آیید ما در مملکت‌مان سراغ داریم کسانی را که برای مدیریت جهان برنامه داشته‌اند. یک پروپوزال نوشتند درباره بلوط‌های زاگرس که چغندرقند توی دل آدم آب می‌شد. با توجه به اینکه فعلاً شرایطش مناسب نیست تا دوستان عرصه مدیریت ایران را گلکاری کنند بد نیست از تجربیات‌شان استفاده کنید. بلکم اینجوری دلواپسان هم به مراد دل‌شان برسند و این بن‌بست به پایان برسد و ما هم نفسی تازه کنیم و برویم دنبال زندگی مان.

والله بالله تالله ما از سیاست چیزی سر در نمی‌آوریم. مهم‌ترین نقشی که در طول عمرمان در حوزه سیاسی بازی کرده‌ایم همانا حضور در دیس میوه پذیرایی سر میز بوده و لاغیر. همیشه هم نتیجه این حضور برای ما چیزی جز خسارت و «مصدومیت» نداشته است. چون دوستان سیاسی اکثراً ویتامین‌های بدن‌شان را در جلسات تأمین می‌کنند و یک لحظه کارد را زمین نمی‌گذارند.