یادبودی برای قربانیان آزمایش‌های هسته‌ای

برترین ها: برنامه هسته ای اتحاد جماهیر شوروی به زودی پس از پایان جنگ جهانی دوم آغاز شد. آزمایش ها در بسیاری از مناطق دورافتاده مثل مجمع الجزایر روسی نوایا زملیا، اورال و جلگه های شمال شرق قزاقستان انجام شدند. متاسفانه هیچ کدام از این سایت ها خالی از سکونت انسان نبودند.

یکی از سایت های اولیه ای که برای آزمایش انتخاب شد سمیپالاتینسک منطقه 18000 کیلومترمربعی بود که با نام چندضلعی هم شناخته می شد و در جنوب دره رودخانه ایرتیش در قزاقستان قرار داشت. درست در 150 کیلومتر شرق این سایت شهر سمی (Semey) با جمعیت بیش از 100 هزار نفر قرار داشت. صدها هزارنفر هم در شعاع 80 کیلومتری در روستاهای گوناگون زندگی می کردند.

فشار برای سلاح های هسته ای درطول جنگ سرد آنقدر زیاد بود که دولت نگرانی سلامتی افراد و محیط زیست را کنار گذاشت. این احتمال هم وجود دارد که آن ها عمدا مناطق انسانی را انتخاب کرده باشند تا تاثیر آزمایش های هسته ای را بر انسان مطالعه کنند. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹ اتحاد جماهیر شوروی ۴۵۶ آزمایش هسته ای در این منطقه انجام داد. آزمایش ها روی سطح زمین، زیر آن و در هوا انجام شدند و ۱۱۶ تا از این ها آمایش های جوی بودند. در نتیجه پراکندگی مواد رادیواکتیو و نشت گازهای رادیواکتیو به محیط مصیبت های ناگواری اتفاق افتاد. گاهی روستاییان اطراف از انفجارهای برنامه ریزی شده هشدار داده می شدند. به آن ها گفته می شد در طول انفجار بیرون بمانند زیرا ممکن بود خانه هایشان خراب شود. بسیاری از ساکنانی که در آن زمان کودک بودند جنبش ها و صدهای مهیبی را تجربه می کردند. مواردی از سرطان، ضعف جنسی، سرطان خون و نواقص مادرزادی در طول چند سال به سرعت زیاد شد. بچه های زیادی با نواقص عصبی و تغییرشکل های عمده استخوان و گاهی بی دست و پا به دنیا می آمدند. مدیر بیمارستان انکولوژی سمی تخمین زد که حداقل ۶۰ هزار نفر در منطقه از سرطان های ناشی از تشعشع درگذشتند.

دولت شوروی این آزمایش ها را مخفی نگه داشت. حتی آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا متقاعد شده بود که شوروی روی سلاح های پرتوذرات کار می کند نه سلاح های هسته ای. تا اواسط سال های ۱۹۸۰ فعالان قزاق شروع به پرسیدن سوالاتی درباره ماهیت واقعی آزمایش کردند و یک کمپین برای بستن این سایت راه انداختند. ساختمان ها، پناهگاه ها، تونل ها و سایر زیرساخت ها هنوز هم در سایت آزمایش سیمپالاتینسک وجود دارند. سطح تابش در این منطقه عمدتا کم شده اما هنوز هم مقداری از تابش های رادیواکتیو وجود دارد. در سال ۲۰۰۱ یک بنای یادبود برای قربانیان سمیپالاتینسک به نام «قوی تر از مرگ» در شهر سمی ایجاد شد.