طنز؛ منو نكش لطفا!

فریور خراباتی در روزنامه آرمان امروز نوشت:

در تمام دنیا برای حمل مصدوم از برانکارد، آمبولانس، تخت چرخ دار و این قبیل وسایل استفاده می‌کنند. و برای حمل گردو و لبو و اسفناج از چرخ دستی استفاده می‌کنند. خب ما خواستیم یک روند متفاوتی رو اتخاذ کنیم، هیچ ایرادی هم نداره، مهندسی معکوسه دیگه.به همین دلیل آمبولانس وقتی بیمار داره میره پمپ بنزین باک ماشین رو پر کنه، مصدومامون رو هم با چرخ دستی اینطرف و اونطرف می‌بریم.نمونه‌اش هم همین قضیه یکی از اعضای تیم ملی بانوان کشورمون که توی تمرین توی کمپ تیم‌های ملی مصدوم شد، منتهی به جای برانکارد و آمبولانس و اینها با چرخ دستی به بیرون از زمین منتقل شد.

یعنی من می‌ترسم اینطوری که ما می‌خواهیم همه چیز رو بومی اداره کنیم، پس فردا بازیکنای مصدوم رو با منجیق از وسط زمین پرتاب کنیم توی بیمارستان! حالا این وسط یه نفر گفته که «ورزشگاه شهید شیرودی رو می‌خوایم مثل ورزشگاه ویمبلی لندن بازسازی کنیم» این دیگه واقعا آخر فروتنیه، چون به نظرم ورزشگاه ویمبلی رو باید از روی ورزشگاه‌های ما می‌ساختن که بعد از صد سال بازسازی نشه، آنقدر مقاومت و اصرار به موندن برای چیه؟ ورزشگاه نباید طوری باشه که ما مجبور شیم خرابش کنیم، باید خودش همینطوری تخریب بشه، حتی قبل از افتتاح، یا حالا نهایتا در حین افتتاح! اصلا فوتبال آنقدر موضوع پراهميتي نيست. ما زمانی که توی محل‌مون گل کوچیک بازی می‌کردیم، یه همسایه‌ای داشتیم که اگه می‌باخت با پاره آجر بقیه رو می‌زد.

یعنی بعضی‌ها خیلی فوتبال رو جدی می‌گیرن، فقط هم مختص به ما نیست، الان خبر اومده که یه بازیکن فوتبال توی مکزیک بعد از اینکه داور اخراجش کرده، داور رو کشته! یعنی کارت زرد اونجا نقص عضو می‌کنن، داور آوانتاژ اشتباه بده یه تیر توی پاش می‌زنن، اخراجم کنه که به قتل می‌رسه، خلاصه توی مکزیک داوری کردن حتی از کار توی معدن هم سخت تره.به نظر من فدراسیون فوتبال مکزیک باید بازیکنانش رو توجیه کنه که تیم فوتبال، کارتل مواد مخدر نیست که آدم با خودش هفت تیر داشته باشه، دیگه نهایتا با یه مشت باید سر و ته قضیه هم بیاد.