اعدام در ساحل رودخانه تیمز

برترین ها: مسافران به لندنی تازه مدرن شده، هنگام نزدیک شدن به این شهر در رودخانه تیمز با صحنه ای هولناک مواجه می شدند. حاشیه رودخانه ردیفی از چوبه های دار قرار داشت که از آن ها تعداد زیادی از اجساد فاسد در قفسه های آهنین آویزان بودند. اجساد در باد حرکت می کردند و صدای وحشتناکی تولید می شد که هم وحشتناک و هم نفرت انگیز بود. اما چوبه های دار در این لنگرگاه بدنام نزدیک به ۴۰۰ سال باقی ماندند.

این زمانی بود که بریتانیا درحال گسترش امپراتوری خود بود. تاج و تخت بریتانیا که با جاه طلبی های تجاری و بهتر کردن رقابت با اسپانیا و فرانسه اداره می شد، شروع به راه اندازی مستعمراتی در مکان های دورافتاده در سراسر اقیانوس کرد و با مستعمراتش معاملات گسترده برقرار می کرد. این مستعمرات مواد خام اولیه مورد نیاز انگلستان را فراهم می کردند و همزمان بازاری برای فروش محصولات تولیدشده در بریتانیا بودند.

به منظور موفقیت این سیستم مدرن از تجارت دریایی، بریتانیا به مسیرهای تجاری امن نیاز داشت. در آن روزها، به خصوص در زمان سلطنت ملکه الیزابت، دزدی دریایی یک امر تحت حمایت دولت بود، به طور جدی توسط سلطنت حمایت می شد و به عنوان ابزاری برای دشمنی با کشتی های کشورهای خارجی به شمار می رفت. اما جانشینان ملکه از استخدام این مزدوران حمایت نکردند و این کار منسوخ شد و بسیاری از آن ها که به جرم و جنایت عادت کرده بودند دزدی دریایی را خودشان ادامه دادند.

دزدی دریایی در دریاهای آزاد تهدیدی برای تجارت های دریایی شد و تنها مجازاتی که برای چنین جرمی در نظر گرفته شده بود مرگ بود. مجرمان دریایی از جمله دزدان دریایی، یاغیان و قاچاقچیان که در انتظار مجازات مرگبارشان بودند در زندان مارشال سی نگه داشته می شدند و از آن جا به جنوب شرقی واپینگ برای اعدام روی لنگر اعدام برده می شدند. لندن نقاط بسیاری برای اعدام در ملاء عام داشت اما این لنگرگاه در کنار رودخانه تیمز، به طور ویژه برای دزدان دریایی استفاده می شد. زنان و مردان محکوم با گاری یا پیاده از زندان به این لنگرگاه برده می شدند.

اعدام در ملاء عام یک امر خانوادگی بود. خیابان ها پر از تماشاچیان منتظر می شد و ساحل رودخانه با جمعیت پر می شد. حتی عده ای در قایق ها و از رودخانه منظره را تماشا می کردند. مرد، زن، پیر و جوان و حتی بچه ها همه مشتاق دیدن مردی بودند که از گردن آویزان شده و خواهد مرد. برای اینکه این کار را تاحد ممکن دردناک کنند، دزدان دریایی از یک طناب کوتاه آویخته می شدند و بااین کار گردن زندانی شکسته می شد و اعدامی در اثر مرگ تدریجی ناشی از اختناق می مرد. درطول خفگی، قربانی پیچ و تاب خورده و مبارزه می کرد. این منظره خوفناک رقص مارشال نام گذاشته شده بود. اعدام همیشه در جزر و مد پایین اتفاق می افتاد و پس از اینکه محکوم می مرد منتظر می ماندند تا جزرومد سه باز آن ها را بشوید و بعد پایین آورده می شد. اما بدنام ترین دزدان دریایی حلق آویز روی طناب و در یک قفس آهنی همان جا رها می شدند تا درس عبرتی برای همه کسانی باشند که راه آن ها را دنبال می کنند.