طنز؛ ما «بین‌المللی»ها

احسان بهرام غفاری در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

اصولا ما در کشوری زندگی می‌کنیم که مهمانی هم می‌گیریم، باید واژه «بین‌المللی» پشت سر آن بیاید، حالا شما خودتان فکر کنید درباره جشنواره، سمینار، همایش، کنفرانس، گردهمایی، نشست تخصصی، ورک‌شاپ و سایر موارد چه‌ها که نمی‌کنیم. جشنواره فیلم برگزار می‌کنند، چون دو مهمان از مجله «زن روز» کویت و «آشپزی جوانان» سنگاپور به‌عنوان داور در آن شرکت دارد، واژه پرطمطراق «بین‌المللی» را اول و آخر آن می‌گذارند. البته برای خالی نبودن عریضه، یک روز مانده به برگزاری جشنواره، دبیر جشنواره یک نفر را مامور می‌کند تا برود جنب ایستگاه‌های مترو و چند دی‌وی‌دی قابل پخش با زیرنویس بخرد که بخش بین‌المللی هم سوت و کور نماند، هر چند با پیشرفت علم و فناوری نوترینو و 4جی ایرانسل یاد گرفته‌اند از سایت‌ها هم گاهی دانلود می‌کنند.

یا مثلا بیلبورد نصب می‌کنند کنار برج میلاد تهران و از نخستین همایش بین‌المللی «شیوه سرافکندگی جوان در مقابل خانواده و نقش موثر تلویزیون در رواج خشونت خانوادگی میان همسترهای چک‌واسلواکی» اطلاع می‌دهند، برای بین‌المللی شدن آن از یک مهمان در صنعت کفش گامبیا و یک مهمان هم از جمهوری دومینیکن که دقیقا رزومه مشخصی ندارد دعوت می‌کنند تا این همایش بین‌المللی شود. از آن‌طرف این مرض مسری به گردشگری ما هم سرایت کرده است. یعنی عید پا می‌شوید بروید جویبار سفلی، همه جا بنر نصب کردند که مثلا:

نخستین جشنواره بین‌المللی گرفتن گلاب از گل، با حضور مدعوین خارجی در قمصر؛

سومین همایش بین‌المللی گیوه‌دوزی سنتی با حضور کارشناسان بین‌المللی گیوه؛

اولین همایش بین‌المللی پخت کاک با تخم‌مرغ محلی، برای دستیابی به مزه بهتر با حضور مهمان بین‌المللی؛

فراخوان عمومی سلفی با قلیان در طبیعت با حضور داوران بین‌المللی و الی آخر.

بعد مسئولان امر رفتند سه تا پیرمرد و یک پیرزن خارجی که به قصد ایرانگردی پایشان به کشور باز شده است را دست و پا بسته آورده‌اند به این مکان‌ها تا بار بین‌المللی قضیه رونق بگیرد.

حالا نه فکر کنید فقط مسئولان ما بین‌المللی‌اندیش هستند، خیر. مردم ما هم چنین مریضی مسری را سال‌هاست که دارند. مثلا دوربین گروه کودک و نوجوان شبکه دو بلند می‌شود می‌رود در خیابان از یک نفر که سر کوچه ایستاده سوال می‌پرسد كه به نظر شما برنامه عموقناد زمان پخش مناسبی دارد؟ طرف صدایش را صاف می‌کند، بادی به غبغب می‌اندازد و ضمن تشکر از دست‌اندرکاران خوب و زحمتکش برنامه عموقناد و شبکه دو، می‌گوید: «امروزه در تمام جهان عموقناد بیننده دارد». بعد اگر از طرف بپرسی خدای‌ناکرده شما ماهواره دارید که از شبکه‌های آن‌ور آبی اطلاع داشته باشی یا پایت به خارج باز شده که آنجا عموقناد دیده باشی، می‌بینی طرف دورترین نقطه‌ای که رفته، دو ایستگاه مترو آن‌ورتر بوده.

یا مثلا وزیر نفت و گاز را می‌آورند برنامه خبری که از او بپرسند چرا امسال زمستان، برخی روستاها گرم نیستند. طرف جواب می‌دهد: «به نظر من امروزه روابط بین‌المللی در عرصه جهانی با حضور سردمداران قدرت و سرمایه‌داری لیبرالی که در معرض دید عمومی قرار گرفته باعث شده است تا لابی بین‌الملل برنامه‌هایی در جهت تکوین و تدوین برنامه تغییر نقشه خاورمیانه به‌صورت بین‌المللی ایجاد کند تا گاز در کشور ما به شوفاژها نرود.» حالا اصل جریان این بوده که تانکر حامل سوخت که قرار بوده به آن روستاها گازويیل ببرد، در راه پنچر شده و نرفته است! اما واژه بین‌الملل در توضیح این مساله باید حتما به‌کار برده شود. خلاصه که ما آدم‌های بین‌المللی هستیم. در پایان این شعر را به تمام مردم خوبم تقدیم می‌کنم:

من آدم‌های غمگینی را می‌شناسم که در ایران مسکن دارند و هر صبح با واژه بین‌الملل از خواب برخواسته و شب‌ها با بین‌الملل به خواب می‌روند.