طنز؛ شور انداختن در دبه‌ صداوسیما

زهرا ساروخانی در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

حضور به موقع و قاطعانه‌ صدا‌وسیما، رسانه‌ملی، رسانه‌ بی‌طرف، رسانه‌ پیر‌و‌جوان، خرد‌و‌کلان، رسانه‌ به کَس کَسونش نمیدیم به همه کَسونش نمیدیم، در پروسه‌ انتحابات باعث شد شور‌وشرر خاصی به این امر خیر و سرنوشت‌ساز وارد بشه. همین خود بنده، غمگین و نالان و غرها بر لب در حالی که نشسته بودم جلوی تلویزیون ناگهان دیدم یک عدد مجریِ نمک به هر سو پاشان، تبلتی در دست گرفته و میره در کوی و برزن چند تا عکس به جماعت نشون میده میگه بگو به کدومشون رای میدی.

طرف دَ/بیس/سی/چِل گویان دست میذاره رو یکیشون، بعد هم مجری میگه یه پیامک به این منتخبت بزن و بهش بگو چرا بهش رای میدی و چه توقعی ازش داری، سپس هر دو هارهار به خلاقیت تکرار ناشدنیشون میخندن. با دیدن این صحنه به نحوی شور انتخاباتی من زد بالا که در همون لحظه به شرکت در انتخابات مصمم‌تر شدم. هرچی‌حساب کردم دیدم مصمم شدن بدون فرو کردن تو چش‌و‌چال بقیه فایده نداره. پس راهی اینستاگرام شدم تا عکس پروفایل خویش را به «رای میدهم در کنار یک انگشت جوهری» تغییر دهم که شگفتا متوجه شدم الان مُده که یه نوار زیر عکست بزنی روش بنویسی «هشتگ تا ۱۴۰۰ با فلانی».

حالا این فلانی کی میتونه باشه این وقت شب؟ پس راهی توییتر شدم تا کشف کنم؛ البته انتقال از اینستا به توییتر همچی الکی نیست. باید از فاز «خانوم قری اسفندی مغرور دنبالم نیا اسیرم میشی»، تغییر فاز بدی به «یک بی‌ادب و بددهن و ...ی، فُحش مُش نمیدی ...ه میخوری فالو می‌کنی». خلاصه با مشقت و استحاله فراوان رسیدم به توییتر، هی گشتم و گشتم، همه‌ اکانتا رو گشتم، حتی احمدی‌نژاد ناینتین فیفتی سیکس رو هم گشتم، یه حمید رسایی و حسین دهباشی بود اونا رَم گشتم، تا تو رو پیدا کردم.

به عبارتی رسما نامزد موردنظرم رو اورکا اورکا؛ البته قصه‌ من و نامزدم به خوبی و خوشی پیش نرفت. خودش ترسون ترسون لرزون لرزون تایید صلاحیت، ولی دو صد حیف که محمود پریشون، حمید سر در گریبون، رحمانی فضلی و مناظره‌ زنده، مناظره‌ مُرده... اون‌ور روسیه، این‌ور حذف بارسا، سلام بر قالیباف، بای بر غرضی... . بالاخره زندگی سخته، این شور ما هم گُل‌کلم نداره، سرکه‌اش تقلبیه، حال منم داغون، چشام گریون، برم بخوابم بلکه خواب ببینم، خواب روزی که صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور.