طنز؛ تاریخ شفاهی تابستان‌های دهه ۶۰
دیروز و در اولین مطلب از سلسله مباحث «تاریخ شفاهی تابستان‌های دهه شصت» نگاهی اجمالی داشتیم به بی‌اعتنایی کودکان آن دوران به گرمای تابستان و حضور پرشورشان در کوچه و خیابان برای بازی و سرگرمی.
پدرام ابراهیمی در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:
دیروز و در اولین مطلب از سلسله مباحث «تاریخ شفاهی تابستان‌های دهه شصت» نگاهی اجمالی داشتیم به بی‌اعتنایی کودکان آن دوران به گرمای تابستان و حضور پرشورشان در کوچه و خیابان برای بازی و سرگرمی. امروز می‌خواهیم به این سوال جواب بدهیم که علت این بیرون‌روی داوطلبانه چه بود؟ و اصولا والدین ما با چه دل و جراتی ول‌مان می‌کردند در کوی و برزن؟
در پاسخ به این سوالات، اگر بنده بخواهم به تجربیات شخصی خود که مربوط به محله‌های بالای شهر از قبیل خیابان جیحون و سی‌متری جی (جردن و کامرانیه فعلی) است مراجعه کنم باید در ابتدا بگویم اولا: اینکه در آن زمان توکل به خدا خیلی قوی‌تر از حالا بود و والدین بنا بر همین ایمان راسخ می‌توانستند کودکان خود را صبح علی‌الطلوع به تن لخت خیابان سپرده و شب علی‌الغروب، چرک و چیل و زخم و زیل ولی از درون سالم تحویل بگیرند. ثانیا در آن دوران چیزی که زیاد بود بچه! مثل حالا نبود که یک کارگروه تخصصی چهل نفره متشکل از زن و شوهر، خانواده‌های عروس و داماد و پزشکان متخصص و واردکنندگان انواع ویتامین و بازرگانان سیسمونی و موسسات مالی اعتباری مجاااااااززززز سال‌ها روی مساله کار کنند تا سرانجام یک تحفه تترنای ریغونه از سقف فلک بیفتد پایین و اگر یک روز با زانو افتاد روی اسفنج مبل، اول یک تیم اورژانس لازم باشد تا مادرش را احیا کند!
در ضمن در زمان ما بچه‌دزد هم -نه که نبود ولی- کم بود و همان تعداد هم به خاطر مناسبات اجتماعی آن دوران، همه آشنا بودند و مسائلی از قبیل قاچاق انسان و جم تی‌وی و این‌ها که الان هست در آن دوران نبود و اگر هم کسی بچه‌ای را می‌دزدید جای دوری نمی‌توانست ببرد و درباره اخاذی هم که دیگر بهتر است چیزی نگویم چون یک بچه با آستین دماغی و شلواری که صدجای زانوش با مارک بروس‌لی وصله شده و دو تا کوپن روغن و برنج این حرف‌ها را نداشت. (نصف کسانی که الان می‌بینید فامیل‌شان با پدرشان فرق می‌کند، بچه‌های مسروقه آن دوران هستند که روی دست دزد باد کردند)
ماهواره‌ای هم در کار نبود که کودکان بنشینند برنامه‌های آموزنده صداوسیما را ببینند! تلویزیون کویت را هم هر آنتنی نمی‌توانست بگیرد، برنامه‌های تلویزیون خودمان هم از ساعت چهار، پنج شروع می‌شد که تا آن موقع هر بلایی قرار بود سر کسی بیاید آمده بود. (ادامه دارد)
دیروز و در اولین مطلب از سلسله مباحث «تاریخ شفاهی تابستان‌های دهه شصت» نگاهی اجمالی داشتیم به بی‌اعتنایی کودکان آن دوران به گرمای تابستان و حضور پرشورشان در کوچه و خیابان برای بازی و سرگرمی. امروز می‌خواهیم به این سوال جواب بدهیم که علت این بیرون‌روی داوطلبانه چه بود؟ و اصولا والدین ما با چه دل و جراتی ول‌مان می‌کردند در کوی و برزن؟
در پاسخ به این سوالات، اگر بنده بخواهم به تجربیات شخصی خود که مربوط به محله‌های بالای شهر از قبیل خیابان جیحون و سی‌متری جی (جردن و کامرانیه فعلی) است مراجعه کنم باید در ابتدا بگویم اولا: اینکه در آن زمان توکل به خدا خیلی قوی‌تر از حالا بود و والدین بنا بر همین ایمان راسخ می‌توانستند کودکان خود را صبح علی‌الطلوع به تن لخت خیابان سپرده و شب علی‌الغروب، چرک و چیل و زخم و زیل ولی از درون سالم تحویل بگیرند. ثانیا در آن دوران چیزی که زیاد بود بچه! مثل حالا نبود که یک کارگروه تخصصی چهل نفره متشکل از زن و شوهر، خانواده‌های عروس و داماد و پزشکان متخصص و واردکنندگان انواع ویتامین و بازرگانان سیسمونی و موسسات مالی اعتباری مجاااااااززززز سال‌ها روی مساله کار کنند تا سرانجام یک تحفه تترنای ریغونه از سقف فلک بیفتد پایین و اگر یک روز با زانو افتاد روی اسفنج مبل، اول یک تیم اورژانس لازم باشد تا مادرش را احیا کند!
در ضمن در زمان ما بچه‌دزد هم -نه که نبود ولی- کم بود و همان تعداد هم به خاطر مناسبات اجتماعی آن دوران، همه آشنا بودند و مسائلی از قبیل قاچاق انسان و جم تی‌وی و این‌ها که الان هست در آن دوران نبود و اگر هم کسی بچه‌ای را می‌دزدید جای دوری نمی‌توانست ببرد و درباره اخاذی هم که دیگر بهتر است چیزی نگویم چون یک بچه با آستین دماغی و شلواری که صدجای زانوش با مارک بروس‌لی وصله شده و دو تا کوپن روغن و برنج این حرف‌ها را نداشت. (نصف کسانی که الان می‌بینید فامیل‌شان با پدرشان فرق می‌کند، بچه‌های مسروقه آن دوران هستند که روی دست دزد باد کردند)
ماهواره‌ای هم در کار نبود که کودکان بنشینند برنامه‌های آموزنده صداوسیما را ببینند! تلویزیون کویت را هم هر آنتنی نمی‌توانست بگیرد، برنامه‌های تلویزیون خودمان هم از ساعت چهار، پنج شروع می‌شد که تا آن موقع هر بلایی قرار بود سر کسی بیاید آمده بود. (ادامه دارد)
ارسال نظر