طنز؛ شاعر پشت تریبون نکنی خود را گم!

محمدامین فرشادمهر در روزنامه ایران نوشت:

ایده‌آل همه ما در جامعه وجود یک فضای بازه که بتونیم راحت انتقاد و حرفمون رو به گوش مسئولان برسونیم. در همین راستا پیشرفت‌های چشمگیری هم داشتیم؛ مثلاً صدای کوبیدن میخ می‌آد، پنجره رو باز می‌کنیم می‌بینیم دارن یه بنر تبلیغاتی به دیوار ساختمونمون نصب می‌کنن که توش به رئیس جمهوری انتقادات سازنده شده یا تلویزیون رو روشن می‌کنیم می‌بینیم توی یه میزگرد با موضوع افسردگی ماهی‌ها در حوضه‌های آبگیر بخش مرکزی فلات ایران، دو تا ماهی تیلاپیا نشستن دارن به رئیس جمهوری انتقاد می‌کنند. البته همه برنامه هم انتقاد به رئیس جمهوری نیست و وسطش چهار، پنج دقیقه آگهی بازرگانی پخش می‌شه؛ یا مثلاً می‌ریم سیرک خلیل عقاب، می‌بینیم آقا خلیل وسط اجرا، شیر رو توی حلقه آتش یه لنگه پا نگه می‌داره، دو خط راجع به آسیب‌های برجام صحبت می‌کنه و ادامه می‌ده. از اون طرف آقا شیره هم که یه مقدار روی حلقه آتشین برشته و طلایی‌تر شده، به خاطر اینکه مدتی تحت آموزش سند ۲۰۳۰ بوده، شروع می‌کنه به پرخاشگری. البته همیشه مخالفت‌هایی هم با فضای آزاد نقد وجود داشته و باعث شده دو مدل برخورد با نقد و منتقد داشته باشیم:

مدل اول: مسئول دلسوزی می‌آد بین مردم و می‌گه: «مردم عزیزم هر انتقاد و پرسشی که دارید بگید عمو ببینه». بعد منتقد بلند می‌شه می‌گه: «آقای مسئول دریاچه ارومیه کجاست؟ اون طرحی که دو ماه قبل افتتاحش کردید کجاست؟! دکل کجاست؟ اون چندهزار میلیارد کجاست؟» بدین ترتیب منتقد راحت و با آرامش سؤالاتش رو می‌پرسه. دوره بعدی، مجدداً همون مسئول دلسوز می‌آد و می‌گه: «مردم عزیزم هر انتقاد و پرسشی دارید بگید عمو ببینه.» این بار دوست همون منتقد بلند می‌شه و فقط می‌پرسه: «آقای مسئول دوست من کجاست؟!»

مدل دوم: منتقد بی‌طرف و سینه سوخته، یه کم خمیردندون می‌ذاره رو سینه‌اش تا سوختگی‌اش خوب بشه و می‌آد پشت تریبون و پرسش‌های صحیح و غیرغرض‌ورزانه‌ای از این قبیل می‌پرسه: «آقای مسئول چرا رأی آوردی؟ آقای مسئول حالا که رأی آوردی چرا زیاد آوردی؟ آقای مسئول چرا خورشید می‌تابه؟ آقای مسئول چرا می‌چرخه زمین؟ آقای مسئول تو فقط بگو چرا، تو فقط بگو همین!» بعد دوست مسئول بلند می‌شه از منتقد می‌پرسه: «عذرخواهی می‌کنم جسارتاً این دوست ما که‌ داری بهش نقد سازنده می‌کنی کجاست؟» که منتقد می‌گه: «همین‌جا نشسته صف اول!»

همونطور که ملاحظه فرمودید شرایط بسیار غیرقابل پیش‌بینی‌ای در مورد نقد وجود داره؛ مثلاً همین الان دبیر محترم تحریریه گفت: «عزیزم شما که دوست نداری چند وقت دیگه تو ستون هفتگی‌ات تیتر بزنیم فرشادمهر کجاست؟» از اونجا که مسلماً پاسخ بنده حقیر سراپا تقصیر به این سؤال منفیه، می‌رم یک گوشه نون و فتوسنتزم رو می‌خورم و انتقاد اضافی نمی‌خورم!