مدل لئوناردو داوینچی در نقاشی مونالیزا مرد بود یا زن؟!

وبسایت تابناک با تو: همه ی مردم دنیا این اثر را می شناسند. تابلوی مونالیزا که توسط نقاش بزرگ ایتالیایی لئوناردو داوینچی خلق شد در همه ی محافل و همه ی زمانها مورد بحث بوده است و هر یک از صاحب نظران پیرامون این اثر نظرات گوناگونی ارایه داده اند. لبخند مرموز مونالیزا که به سده ی ۱۵۰۰ مربوط است، اکثر هنردوستان را در یک معمای دشوار فرو برده است. هربار پژوهشگری راز جدیدی درباره ی آن کشف می کند.

یکی از معروفترین آنها که بارها شنیده ایم این است که وقتی یک فرد به طور مستقیم به چهره ی مونالیزا نگاه کند، لبخند از روی لبان مونالیزا محو می شود و این لبخند زمانی آشکار می شود که بیننده به بخشهای دیگر صورت نگاه کند.

البته دلیل محو و آشکار شدن لبخند مونالیزا به این علت است که انسان برای دیدن اشیا از دو بخش مختلف چشم خود استفاده می کند که یکی به بینایی مستقیم و دیگری به بینایی جانبی موسوم است. انسان برای نگاه مستقیم به یک شی ء از بخش مرکزی شبکیه استفاده می کند و چشم انسان می تواند جزئیات محوتر را به کمک نگاه جانبی تشخیص دهد، به این ترتیب وقتی بیننده به لبهای مونالیزا خیره می شود، لبخند محو و هنگامی که به دیگر قسمت های صورت نگاه می کند لبخند آشکار می شود، اما این همه ی دانستنی ها درباره ی مونالیزا نیست.


در تازه ترین آنها، یک پژوهشگر پس از بررسی تابلوی مونالیزا با اشعه ی فرابنفش مدعی شده که لئوناردو داوینچی برای کشیدن تابلوی معروفش مونالیزا از دو مدل زن و مرد استفاده کرده است. این پژوهشگر با اشعه ی فرابنفش توانسته تابلو را لایه برداری کنه و دو نظریه در این باب ارایه داده است:

نظریه نخست این است که مدلی که در این عکس استفاده شده همان مدلی می باشد که در نقاشی "سنت جان باپتیست" به نام "سالای" شهرت یافته و نام واقعی آن "جیاکومو کاپروتی" می باشد.

نظریه ی دوم این است که "داوینچی" در بیشتر نقاشی ها، همچنین نقاشی "مونالیزا"، از دو مدل استفاده کرده و در نهایت چهره ی سومی را کشیده که در تصورات خود خلق کرده است.

با این که هویت "مونالیزا" در نقاشی نامعلوم است، اما مورخان معتقدند که آن شخصیت نشسته در اثر هنری، "لیزا گراردینی"، یک زن ایتالیایی، که برای این نقاشی، مدل شده است. گفته می شود که لیزا چهره ای بسیار شبیه به معشوقه داوینچی داشته و به همین خاطر داوینچی او را به عنوان مدل اصلی نقاشی خود انتخاب کرده است. داوینچی پس از اتمام تابلو او را به فرانسه و برای عشق قدیمیش فرستاد.