وقتی بحرین هنوز جزو خاک ایران بود

وبسایت فرادید: مجمع الجزایر بحرین از قدیم بخشی از امپراتوری ایران و قسمتی از سرزمین ایران بود، اما در دوره انحطاط قاجاریه، دولت انگلستان از ضعف دولت مرکزی برای جدا کردن این جزیره از ایران استفاده کرد. این کشور به موجب چند قرارداد با بحرین به تدریج بر نفوذ خود در آن سرزمین افزود و چندی بعد نیز اعلام کرد از شروع قرارداد با بحرین امپراتوری انگلیس در واقع شیخ بحرین را مستقل از ایران شناخته است.

اعتراض ایران به دولت انگلیس در آن زمان حاصلی در بر نداشت و حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز لوایحی در ایران به تصویب رسید و به موجب آن دولت ایران موظف شد که نسبت به احقاق حقوق ایران در بحرین اقدام کند.

با این حال دولت ایران در زمان پهلوی بار دیگر نسبت به حق حاکمیت خود بر بحرین دست به اقدام زد. بر این اساس دولت در سال ۱۳۳۵ بحرین را به عنوان استان چهاردهم ایران اعلام کرد و از شیخ سلمان بن احمد الخلیفه شیخ بحرین خواست که وفاداری خود را به ایران نشان دهد. کار به جایی رسید که ایران تهدید به اقدام نظامی برای بازپس گیری بحرین کرد. این رویه اما پس از چند سال رفته رفته تغییر کرد و انگلیسی‌ها شاه را متقاعد کردند از حق حاکمیت بر این جزیره چشم پوشی کند. "سر دنيس رايت" سفير اسبق انگلستان در ایران در سال ۱۳۴۶ طي گزارشی به دولت متبوعش می نویسد که شاه تمايلي به استفاده از نيروي نظامي براي "اشغال بحرين" ندارد، ولي به ملاحظه‌ افكارعمومي مردم ايران نمي‌تواند از "ادعاي مالكيت بحرين" بدون دستيابي به امتياز ديگري دست بردارد. گفته می شود شاه متقاعد شده بود با قبول حاکمیت ایران بر جزاير ابوموسي و تنب بزرگ و كوچك از بحرین چشم پوشی کند.

روند قانونی جدایی بحرین از ایران در سال ۱۳۴۹ با گزارش دولت هویدا به مجلس آغاز شد. کمتر از یکسال بعد از آن تهران و منامه مرزهای دریایی میان خود را تعیین و تصویب و روابط دوجانبه در همه زمینه‌ها آغاز شد. سرانجام در روز ۲۳ مرداد ۱۳۵۰ بحرین رسما اعلام استقلال کرد و ایران اولین کشوری بود که استقلال آن را به رسمیت شناخت. گزارش تصویری زیر یکی از معدود آلبوم های مصور از جزیره بحرین پیش از استقلال از خاک ایران است؛ این عکس ها که مربوط به سال ۱۳۳۱ است را "وی سندرز" عکاس انگلیسی برداشته است. در آن زمان دولت انگلیس سعی داشت با گسستن پیوند فرهنگی ایران و بحرین زمینه را برای استقلال این جزیره فراهم کند. "چارلز بلگریو" فرستاده انگلیس برای ۳۰ سال در این جزیره با نفوذترین چهره به شمار می رفت و ماموریت داشت این هدف را محقق کند.