طنز؛ این شترمرغ‌های بی‌مسئولیتِ مهربان

آیدین سیارسریع در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

شترمرغ نوعی پرنده بی‌پرواز بومی آفریقا و نشخوارکننده از راسته سینه‌پهنان (باشگاه روندگان) است. شترمرغ بزرگ‌ترین پرنده دنیاست و با اینکه بزرگ‌ترین تخم را در بین پرندگان داراست اما همچنان فروتنانه و بی‌ادعا در طبیعت می‌زید و گهگاه خود را برای پرورش در اختیار انسان قرار می‌دهد. شترمرغ‌ها برخلاف ظاهرشان که موجوداتی بی‌دفاع به نظر می‌رسند قادرند به دو شیوه در برابر خطر از خود محافظت کنند. آن‌ها با پاهای بلند و پرقدرت خود می‌توانند با سرعتی بالغ بر ۷۰ کیلومتر بر ساعت بدوند و خود را از دشمنانی نظیر سگ و کفتار دور نگه‌دارند.

با این حال دست بالای دست بسیار است و از بد روزگار حیوانی همچون یوزپلنگ سرعتی بالاتر از شترمرغ دارد. بنابر اين به روال معمول یوزپلنگ شترمرغان را در کوچه پس کوچه‌های بن‌بست آفریقا گیر می‌اندازد و اینجاست که شترمرغ از شیوه دوم دفاعی خود استفاده می‌کند و در‌حالی‌که با پاهای پرقدرت خود به سمت دشمن لگد می‌پراند و کولی‌بازی در می‌آورد می‌گوید: فحش ناموس گذاشتم هر کی دست بزنه. یوزپلنگ‌ها هم که قاعدتا پایبند به مسائل ناموسی و نهاد ازدواج نیستند، (اگر بودند منقرض نمی‌شدند) شانه بالا انداخته و به سمت طعمه حمله‌ور شده و شتر و مرغ طرف را با هم یکی می‌کنند.

رفتار اجتماعی شترمرغ‌ها هنگامی که با گونه‌های دیگر جانوری در یک منطقه قرار می‌گیرند قابل توجه است. شترمرغ‌ها معمولا از برخورد نزدیک با دیگر جانوران پرهیز می‌کنند و کمتر رفتاری خشن با آن‌ها دارند. طبق تحقیقات، شترمرغ‌ها در ۷۵درصد مواقع با چشم‌پوشی و تحمل با سایر حیوانات برخورد می‌کنند. در یکی از این موارد یک‌بار یک «کلِ یال‌دار» ماده، همراه با پسر کوچک خود به نزد شترمرغی رفتند و پسر بی‌ادبانه به شترمرغ اشاره کرد و به مادرش گفت: اِ! مامان از اینا که باهاشون خونه رو گردگیری می‌کنی! کل یال‌دار خواست بر دهان بچه بزند که شترمرغ جلوی او را گرفت و گفت: نزن بابا، بچه‌اس دیگه. بماند که بعدها شترمرغ مذکور جایی بچه کلِ یال‌دار را گیر انداخت و جوری ترساندش که بچه تا یک هفته می‌‌گفت: یال‌هااام!

شترمرغ‌ها به دلیل همین انعطافی که در برخورد با حیوانات داشتند توانستند در طول تاریخ به مناصب مهمی دست یابند. ولی متاسفانه یک سری خصوصیات اخلاقی داشتند که باعث می‌شد نتوانند مسئولان به درد بخوری از آب دربیایند. آن‌ها در بيشتر مواقع از مسئولیت شانه خالی می‌کردند و پایبندی زیادی به وعده‌های خود نداشتند. مثلا حیوانات می‌گفتند: آقای شترمرغ! به کشورهای دیگر پرواز کن و با چهار تا جنگل دیگه ارتباط دیپلماتیک برقرار کن. شترمرغ‌ها می‌گفتند: «ما شتریم، نمیتونیم پرواز کنیم». حیوانات آهی می‌کشیدند و می‌گفتند لااقل تخم بذارید که به چرخه اقتصادی کشور کمک کنید، می‌گفتند: «نه دیگه ما شتریم، شترم که پستانداره».

بعد حیوانات سقف مطالبات خود را پایین می‌آوردند و می‌گفتند خب اگه شترید لااقل بار ببرید. می‌گفتند: «مثل اینکه شما متوجه نیستید. ما مرغیم. کدوم مرغی بار میبره آخه؟» مطالبات دیگر هم معمولا با جواب‌هایی همچون «الان وقتش نیست»، «سیاست سکوت بهترین راهه»، «حالا کووو تا ۵۰ سال آینده» و «تا دانشمندان تشخيص نداده‌اند كه ما مرغيم يا شتر نمي‌تونيم كاري كنيم» همراه تخم‌های شترمرغ ماده در چاله‌هایی که شترمرغ نر با پنجه‌اش در زمین حفر می‌کند، مدفون می‌شد و به چرخه بازیافت می‌پیوست.