طنز؛ شوآف...!

مجله چلچراغ : درباره نیاز به دیده شدن آدمی خیلی چیزها گفته شده است؛ اصولا در هرم نیازهای اساسی مازلو در بحث روانشناسی، آن بخش مربوط به نیاز اجتماعی همین دیده شدن است؛ صریح تر بگویم، همان شوآف.

اصولا شبکه های اجتماعی را خارجی ها برای برآورده کردن همین نیاز مهم ایجاد کردند؛ یعنی ساختار را یکطوری چیدند که آدمیزاد بتواند از غذاها و غلط های زیادی و چیزهای دیگری که می خورد، عکس و خبر بگذارد. انسان نیازمند است که دیده شود و اصلا رسانه ها را برای همین منظور ساخت؛ خبررسانی و اینها بهانه بود.

ماری آنتوان آراباس در کتاب مشهورش «انسان و شوآف های مثبت» بیان می کند که وقتی یک کاربر شبکه اجتماعی به این نتیجه می رسد که اگر در حمایت از یک فرد یا یک جریان، یقه خودر ا به حد کافی بدراند و سپس خبر را با عکس در رسانه شخصی خود کار کند، با این اقدام می تواند دست کم خودش را راضی کند که کار مهمی در راستای حمایت از آن موضوع انجام داده است. افراد می توانند با این کار ضمن تکان نخوردن از جای خود در خانه، وجدان خود را راضی نگه دارند.

درباره رجال سیاسی هم مسئله شوآف به شکل دیگری رواج دارد؛ وقتی یک مقام مسئول صلاح می داند که نه برای شوآف، بلکه قطعا برای اینکه او الگوی مثبت جامعه است و مردم همینطوری با دهان باز مانده اند ببینند او چه می کند تا تقلید کنند، با توجه به مقداری که به دستش می رسد، کاری می کند تا مردم الگوبرداری کنند و جامعه ای شاد و سالم داشته باشیم.

موضوع مهم دیگری که در شوآف موفق باید به آن توجه کرد، انتخاب درست جامعه هدف است؛ شما اگر برای افرادی که اصولا در جریان نیستند، از خرید یک کالای تخصصی عکس بگذارید، ممکن است درنهایت متهم به دیوانه شدن شوید؛ مراقب باشید انرژی و پتانسیل دیده شدن شما هدر نرود.