چرا باید با کودکم همبازی شوم؟

برترین ها به نقل از هفت صبح : بازی های کودکانه شاید زیباترین خاطرات همه ما از دوران کودکی باشد، خاطراتی که با بالارفتن سن، اگر جذابیت یادآوری شان برای ما بیشتر نشود، کمتر نیز نخواهد شد.

حاصل همه بازی هایی که در آن دوران انجام داده ایم، تنها چند خاطره خوش نخواهد بود که تنها با مرور آنها لبخندی روی لب های ما بنشیند یا آنها را در قالب داستان هایی کوتاه برای دیگران تعریف کنیم. امروز شاید مهم ترین نتیجه چنین بازی هایی تمرین نقش هایی باشد که یک فرد باید در دوران بزرگسالی برعهده بگیرد، نکته مهم دیگر کمکی است که چنین فعالیت هایی می تواند به رشد خلاقیت کودکان داشته باشد.


تمرین مهارت ها و نقض های اجتماعی، شناسایی خلاقیت ها و استعدادهای فردی اگرچه از بااهمیت ترین کارکردهای بازی کودکان هستند اما مشارکت والدین در این بازی ها نه تنها اثرات مثبت این موارد را افزایش می دهد بلکه موجب می شود تا ارتباط آنها و فرزند یا فرزندان شان تقویت و نکته های آموزشی با تاثیرگذاری بیشتری به این گروه سنی منتقل شود.

به زبان ساده تر بازی، نوعی آموزش غیررسمی است که در برخی مواقع تاثیر آن بیش از آموزش رسمی به عبارتی مدرسه ای است. براین اساس مشارکت والدین در بازی با کودکان خود از اهمیت بسیاری برخوردار خواهد بود. نخست اینکه از این طریق کودک، دانش و اطلاعات لازم را با راهنمایی والدین به دست می آورد ضمن اینکه با فرهنگ و هنجارهای اجتماعی آشنا می شود. باتوجه به این موارد بد نیست با نکاتی آشنا شوید.

شرکت پدر و مادر در بازی های کودکانه فرزندشان موجب استحکام بیشتر روابط والدین با کودک می شود. زیرا موجب می شود تا انها احساس نزدیکی بیشتری با بزرگ ترهای خود کنند، موضوعی که اثرات مطلوب آن تا پایان عمر با کودک خواهد بود و موجبات گرم شدن کانون خانواده و مستحکم شدن آن را فراهم می آورد.

یادتان باشد، مشارکت شما در بازی با فرزندتان بسیار بیش از حضور در دنیای کودکانه اوست، زیرا از این طریق می توانید به نکات تربیتی زیادی را به وی آموزش دهید. به زبان ساده تر همبازی شدن شما این موقعیت را برایتان به وجود می آورد که در خلال بازی به تربیت فرزند خود بپردازید و بهترین نتیجه را بگیرید.


علاوه بر این نقش تربیتی که ذکر شد، مشارکت در بازی با کودک شیوه مهمی برای پاسخگویی به نیازهای عاطفی و روانی فرزندان محسوب می شود. موضوعی که اهمیت آن کمتر از فراهم آوردن بستر مناسب برای آموزش به آنها نیست.

حال چگونه باید در بازی مشارکت داشت؟ آیا والدین باید خود بازی را انتخاب کنند یا تصمیم گیری در این باره را برعهده کودک بگذارند؟ به گفته روان شناسان و کارشناسان آموزشی برای اینکه حضور پدر و مادر در بازی بیشترین اثرگذاری را داشته باشد، آنها تنها باید شرایط سالم برای بازی فرزند خود را فراهم آورند، بنابراین اجازه بدهند کودک با قدرت خلاقیت خود بازی را انتخاب و اداره کند. شما فقط همبازی هستید و نباید خواست خود را به دختر یا پسرتان تحمیل کنید.

وارد دنیای کودکانه فرزند خود شوید، تعداد سال هایی که در روزشمار عمرتان ورق خورده است را فراموش کنید و فقط همبازی باشید. هم ردیف با فرزندتان و همپای او در بازی، شاید و تلاش کنید، ضمن اینکه انتقال مفاهیم آموزشی به او را به خاطر داشته باشید.

شکوفاسازی استعدادهای کودکان یکی دیگر از نتایج مثبت بازی در این دوره سنی است و به دنبال آن، حضور والدین در کنار فرزندان می تواند به این امر جهت دهد، ضمن اینکه به شناخت بهتر آنها از توانایی های بالقوه کودک کمک می کند.

توجه داشته باشید، بازی هایی که نیاز به خلاقیت و ابتکار دارد نقش مهمی در شکوفاشدن توانایی و استعداد کودک داشته و می تواند راهنمایی باشد برای آموختن یک مهارت در دوران بزرگسالی. مهارتی که کودک توانایی آن را بیش از سایر موارد دارد.

بازی در کنار والدین و ایجاد این امکان که کودک خود برای نقش هایی که در بازی به عهده دارد تصمیم بگیرد، می تواند تمرینی باشد برای استقلال وی در دوران بزرگسالی، اینکه بتواند در موقعیت های حساس زندگی بهترین تصمیم را بگیرد. البته از این کارکرد نیز غافل نشوید، حضور پدر و مادر در بازی و مشارکت آنها می تواند مشورت گرفتن از افراد با تجربه و بزرگسال را نیز به کودک آموزش دهد. موضوعی که نباید از اهمیت آن غافل شد.

از نقشی که همبازی بودن والدین با فرزند خود در تربیت و جهت دادن به توانایی های کودک و همچنین ایجاد صمیمیت میان این دو نسل دارد بگذریم، باید گفت کودک می تواند در زمان بازی نقشی را که در زندگی آینده می تواند برعهده بگیرد تمرین کند. ضمن اینکه قادر خواهد بود علایق خود نسبت به حرفه و شغل ها را بررسی کند. در اینجا حضور پدر و مادر می تواند نقش زیادی در راهنمایی او و کسب اطلاعات درست داشته باشد.

بدون تردید همه ما در دوران کودکی نوعی بازی را تجربه کرده ایم که به آن «مهمان بازی یا خاله بازی» می گفتند، نوعی بازی که در آن دختران نقش مادر و پسرها نقش پدرخوانده را برعهده می گرفتند و در واقع به نوعی تمرین نقش زندگی می کردند. مادر خانواده وظیفه رسیدگی به امور خانه و فرزندان را برعهده می گرفت و پدر نان آوری و مسئولیت های مردانه را تمرین می کرد و با آن آشنا می شد.

در چنین مواردی حضور والدین می تواند، اطلاعات کامل از نقش موردنظر را به کودک بدهد. علاوه بر این ظاهرشدن در نقش پلیس، راننده، مغازه دار و نامه رسان نیز از شیوه هایی است که از طریق آن کودک با مهارت های بزرگسالی آشنا می شود. بنابراین اگر اطلاعات کاملی در هنگام بازی توسط فردی بزرگسال به او منتقل شود هم دانسته هایش افزایش پیدا می کند و هم می تواند علاقه خود به حرفه های گوناگون را محک بزند.


توجه داشته باشید که برخی از بازی ها خیالی هستند و در آن کودک با الهام گیری از تخیل خود، فیلم ها و کارتون هایی که می بیند، به بازی می پرازد. در اینجا نیز حضور والدین می تواند از بروز خاطرات برای کودک جلوگیری کند، ضمن اینکه شناخت کاملی از دنیای واقعی به او می دهد، اینکه برخی موارد تنها در کارتون ها معنا دارد و در دنیای بزرگسالی می تواند تهدیدی برای سلامت فرد باشد.

از بازی های تخیلی که بگذریم امروزه بازار بازی های فکری داغ است. مواردی که کودک را در دستیابی به رشد فکری و ذهنی یاری می کند و با رشد شناختی و فکری کودک ارتباط زیادی دارد. در چنین شرایطی نیز والدین می توانند از طریق همبازی شدن با کودک خود او را در دستیابی به این مهارت یاری کنند.

حال اگر تا به امروز از بازی با کودک خود طفره می رفتید یا به آن بی توجه بودید و خستگی را بهانه می کردید، پس از خواندن این سطرها می توانید در این باره تجدیدنظر نکنید تا همبازی فرزند خود باشید و هم او را در شناخت توانایی ها و استعدادهای بالقوه یاری کنید و هم رابطه عاطفی خود با کودک تان را تقویت کنید.


باز نشر: مجله اینترنتی Bartarinha.ir