آقایان! اینها را به همسر باردارتان نگویید

مگه شعور دارن این آقایون؟

برای بچه ی دومم باردار بودم ،در حالی که اولی یک سال و چهار ماهش بود ،ویار بسیار بدی داشتم ،نه به این معنی که همه ش هوس خوردنی کنم ،برعکس از بوی تن خودم هم بیزار بودم ،بوهایی حس می کردم که اصلا تو دنیا نیست .

خلاصه مثل همیشه رفتم خونه مامانم اینا ،چون بوی خونه ی خودمون رو نمی تونستم تحمل کنم ،بعد از چهار ماه با چهره ی تکیده و رنگ زرد برگشتم خونه ،همزمان مادر شوهرم از سفر اومده بود با آنفولانزا ی سخت ،رفت پیش دخترش که ازش نگهداری کنه ،منم آنفولانزا گرفتم حالم خیلی بد بود در حالی که ویارم تازه رو به بهبود بود ،آنقدر حالم بد بود که از پسر کوچیکم به زور نگهداری می کردم ،غذا هم نمی تونستم درست کنم ،.....


جز بدترین و غمگین ترین خاطرات زندگی ام شده و هر گز از یاد نمی برم که شوهرم حاضر نشد مرخصی بگیره بمونه تو خونه نه به خاطر من ،به خاطر پسر کوچک یک سال و هشت ماهه ،تازه قیافه هم می گرفت که چرا غذا درست نکردی !!!!!!


این چیزا شعور می خواد سواد عاطفی بالا می خواد تربیت درست می خواد ،من که نمی بخشمش هرگز !!!!

همسرم هنوز از بیمارستان نیومده بودم که در خواست فرزندی دیگه کرد برای بار سوم تازه اینجا جالبه که هر بار با خنده ی مضحکی می گفت شاهکار که نکردی برای دو کیلو ونیم داری ناز می کنی........

همسر منکه میگه بچه نمیخوام بچه زندگی مشترک رو خراب میکنه