معرفی فیلم های روز جهان: کلبه ای در جنگل

نمايش بازيگوشانه در ‌دام افتادن چند جوان امريكايي در كلبه‌يي دورافتاده، اسير شدن‌‌شان در يك بازي مرگبار كه اين بار تماشاگران ويژه‌يي نيز دارد، مواجهه آنها با وحشت و امور وحشت‌زا و دست آخر پاياني فاجعه‌بار براي تك‌تك شخصيت‌هاي درگير، همچون چند فيلم مهم سال‌هاي اخير و به ويژه «جيغ 4» (وس كريون- 2011) سرشار‌ است از خود‌ارجاعي و خود‌آگاهي.

وس كريون كاركشته كه 16 سال پيش در«جيغ» در باز‌آفريني جهاني جوان‌پسند، بي‌رحم و بي‌شك خوش‌نقش و نگار موفقيت مالي و تحسين منتقدان را تجربه كرده بود، آرام‌آرام در طول زمان زوال كيفي آن را نيز به نظاره نشست. دنباله‌هاي فيلم، هيچ‌گاه طراوت و اصالت فيلم مرجع را تكرار نكردند و نهايتا دستپخت همه عوامل دست‌اندركار آنقدر شور شد كه مجموعه هجويه‌هايي كه با نام «فيلم‌ ترسناك» بر مجموعه فيلم‌هاي «جيغ» و ديگر آثار محبوب ژانر وحشت سال‌هاي دور و نزديك ساخته شده بودند، از خودشان جذاب‌تر و سرگرم‌كننده‌تر به نظر مي‌رسيدند و طرفداران ويژه‌تر و چه‌بسا پر‌شمارتري نيز يافتند. همين موضوع باعث شد كه كريون در «جيغ 4» در يك رويكرد- به تعبيري- پست‌مدرن و در ‌قالبي جدي اما تاحد زيادي همراه با بازيگوشي براي رهايي از ابتذال و سقوط -گويي- اجتناب‌ناپذير نهايي و همچنين براي ادامه دادن اين بازي از قرار معلوم همچنان پرطرفدار، با نگاهي طعنه‌وار به قواعد و كاركردهاي دنباله‌سازي و طعنه به آثاري همچون سري فيلم‌هاي «اره» كه گويي در هر فيلم تنها هولناك‌تر، منزجر‌تر، عذاب‌آور‌تر و اساسا از خلاقيت تهي شدند و دستاورد ديگري نداشتند، يگانه راه نجات فيلمش را در خود «بازي» با برخي از درونمايه‌ها و اجزاي ژانر وحشت و همچنين پيوند اصول بقا در دنيا و در دنياي سرگرمي‌سازي ديد.

اگر «جيغ4» فرصتي را براي كارگردانش فراهم كرد تا خلاقانه نه‌تنها به گونه و زيرگونه سينمايي اثر و بي‌شك خود دنياي مجموعه فيلم‌هاي «جيغ» برگردد، از آنها تغذيه كند و دست آخر به محصول نهايي كيفيت يگانه‌يي ببخشد، اينجا در جهان «كلبه‌ در جنگل» كارگردان به همراه فيلمنامه‌نويس‌اش اين امكان را يافتند تا در دل يك دنياي به ظاهر جدي به تدريج به هجو تمام كليشه‌ها، قرارداد ما و عناصر ژانر وحشت دست بزنند. مهم‌ترين بخش هجوآلود اثر نه بي‌معني شدن تدريجي همه‌چيز (از كلبه و تاريكي مردگان متحرك گرفته تا مسائل عميق‌تري چون بقا و رهايي و دگرديسي) كه شايد برجسته شدن هجو پرسش هميشگي و كليدي ما در برخورد با آثاري در همين حال و هواست.

ما از آن زمان كه اجازه تماشاي فيلم‌هايي از اين دست را پيدا كرده‌ايم، گهگاه در طول فيلم‌ها يا خارج از سالن سينما از خود مي‌پرسيم‌ كه چرا بيشتر اوقات اين جوانان هستند كه بهايي اينچنين سنگين براي جذابيت‌ها و شادابي‌شان مي‌پردازند و اينچنين سلاخي و قلع و قمع مي‌شوند؟ و آيا اساسا مستحق چنين سرنوشتي هستند؟ پرسش ما بارها و بارها با جواب و بي‌جواب تكرار شده و گويي ديرزماني است كه همگي بدون سختگيري همچنان با لذت(؟) به تماشاي اين انتقام از جواني و سبكسري مشغوليم. حضور پاياني سيگورني ويور، قهرمان زن كليدي باقي مانده از نبرد با بيگانگان و موجودات فرا‌زميني، در مجموعه فيلم‌هاي «بيگانگان» كه تبديل به يكي از شمايل دوران و تاريخ سينما شد، آن هم در نقش كارگردان پشت پرده تمام ماجراها و ديالوگ‌هاي توجيه‌گر پوچ نهايي‌اش در دل هرج و مرج پيش آمده و در يك‌قدمي آخرالزمان و پاسخ به پرسش بنيادي ابتدايي كه حال در پايان آخرالزماني اثر به‌شدت بي‌معنا و مضحك هم شده، در نهايت به سخره گرفتن چرايي و چگونگي و چه‌بسا اساس آن پرسش ختم مي‌شود. سيگورني ويور البته پيش از اين نيز در سال گذشته در فيلم كمدي/ علمي تخيلي «پاول» (گرگ ماتولا-2011) و پيش‌تر «آواتار» (جيمز كامرون-2009) در شكل‌گيري جهان بي‌آرامش و پرزد و خورد فيلم‌ها خواسته يا ناخواسته نقش داشت و خب بهايش را هم به طرز فجيعي پرداخت (سفينه فضايي پاول او‌ را خيلي تميز له كرد!) در زمانه‌يي كه قهرمان و نجات‌دهنده قديمي و يگانه‌فردي كه اندك اميدي براي بقاي انسان(؟!) در او ديده مي‌شد، حال در مقام همه‌كاره مسوول فاجعه‌يي انساني (حال‌ گيريم كمدي تخيلي‌اش) مي‌شود و كار را به جايي مي‌رساند كه موجودات فرازميني دوست‌داشتني‌تر جلوه مي‌كنند. بي‌شك پرسش‌هايي از جنس «چرا ما؟» بيشتر بر بلاهت دلالت مي‌كنند تا چيز ديگر.