لاله اسكندري: سعي كردم كم‌كاري نكنم

شرق: اجراي بازيگراني كه تنها به ايفاي نقش اكتفا نمي‌كنند خاص ايران نيست و در كشورهاي مختلف نيز اتفاق مي‌افتد. اينكه بازيگري كجاي زندگي‌شان قرار دارد و به چه دليل به سراغ فعاليت‌هاي ديگر مي‌روند را بررسي كرديم.

يكي از كساني كه علاوه بر بازيگري به سراغ فعاليت‌هاي ديگر رفته، «لاله اسكندري» است. با او هم در ادامه اين پرونده گفت‌وگو كرده‌ايم. او مي‌گويد پيش از حضور در بازيگري فعاليت تجسمي داشته است.

بازيگري كجاي زندگي حرفه‌اي شما وجود دارد؟

به هرحال قدمت كار من در حوزه هنرهاي تجسمي بيشتر است، اما حدود 14 سال است كه به طور مداوم به بازيگري پرداخته‌ام. ولي متاسفانه پرداختن به هنرهاي تجسمي به دليل حرفه بازيگري‌ام وقفه‌هايي داشته است. البته اين را بايد بگويم كه ارتباطم را با اين حوزه قطع نكرده‌ام، تفكيك اين دو مقوله از هم برايم سخت است اما طبيعي است كه حرفه بازيگري به گونه‌اي است كه وقتي درگيرش مي‌شوي، تمام وقت‌ات را مي‌گيرد و ارتباطات با هنرهاي ديگر كم مي‌شود. اما هميشه سعي خودم را كرده‌ام كه بين اين دو مقوله توازن ايجاد كنم و بتوانم سالي يك پروژه را در زمينه هنرهاي تجسمي هم پيش ببرم.



محدوديت‌هايي اين روزها براي بازيگران پيش مي‌آيد، يا فيلم‌هايشان توقيف مي‌شود يا پيشنهاد درخور توجهي به آنها نمي‌شود. به نظرتان اين مساله چقدر باعث مي‌شود كه بازيگران هنرهاي ديگر را هم تجربه كنند؟

من فكر مي‌كنم محدود كردن هنر كار درستي نيست و هركسي كه خلاقيتي دارد، مي‌تواند در تمام هنرهاي هفتگانه ورود پيدا كند و خودش را محك بزند. ممكن است در بعضي از رشته‌ها توانايي‌هاي بيشتري داشته باشد، اما اينكه اگر بخواهد خودش را به يك رشته محدود كند و تا آخر عمرش بازيگري كند و بگويد نه كارگرداني نمي‌كنم، نقاشي نمي‌كنم، كار درستي نيست. من فكر مي‌كنم در سال‌هاي اخير در ايران فضا ايجاد شده، خصوصا نسبت به بازيگران حالت تدافعي وجود دارد كه نبايد به عرصه‌هاي ديگر ورود پيدا كنند. در صورتي كه من فكر مي‌كنم اگر از لحاظ كيفيت محصول فرهنگي- هنري داراي كيفيت باشد، چرا نبايد اتفاق بيفتد؟


اتفاقا براي مردم هم جذاب است كه ببينند هنرمندي كه دوستش دارند دنياي ديگرش چگونه است. من فكر مي‌كنم بازيگري به دليل اينكه نسبت به ديگر رشته‌هاي هنري شتاب به شهرت رسيدن بيشتري دارد به هرحال هنرمند مي‌تواند در رشته‌هاي ديگر هم خودش را زودتر اثبات كند. شما مي‌بينيد فرد در بازيگري در ظرف يك سال تبديل به يك چهره مي‌شود. اين جايگاه كه ذات بازيگري ايجاد مي‌كند باعث ايجاد حساسيت روي آن مي‌شود. در حوزه بازي تصويري ديگر نيازي به خاك صحنه خوردن نيست و همه‌چيز سهل‌الوصول‌تر به دست مي‌آيد. اما اگر از آن طرف هم به آن نگاه كنيد باز كساني ماندگار در اين عرصه بودند كه خلاقيت‌هايي بيشتر از يك ستاره زودگذر داشته‌اند.

آن كسي باقي مي‌ماند كه حرفي براي گفتن داشته باشد. فكر مي‌كنم يك جوري كه بخواهيم هنرها را ببنديم و هركس در رشته‌اي كه هست بماند يك برخورد دگمي محسوب مي‌شود. ممكن است خيلي از همكاران من باشند كه شايد به نوعي از نامشان استفاده مي‌برند و كيفيت آثار هنري‌شان در حد تبليغاتي كه برايشان شده، نبوده. ولي اينكه اگر بخواهيم همه را به يك چشم ببينيم و چون مردم من را به عنوان بازيگر مي‌بينند نمي‌توانم نقاشي كنم كمي بي‌انصافي است.

من پيشينه ۲۰ ساله در اين زمينه دارم و چندين نمايشگاه داخلي و خارجي برگزار كرده‌ام. به همين دليل اين اسمش اتفاق نيست كه من فرضا به خاطرش دچار شوري شوم و با تب عكاسي كه در ميان بازيگران داغ شده بروم و عكاسي كنم. من ۱۹ سال است عكاسي مي‌كنم. متاسفانه فضاهاي ساخته شده در چند سال اخير به نوعي همه چيز را سخت كرد. من فكر مي‌كنم خود مردم تشخيص بدهند چه كسي دچار هيجان شده و چه كسي توانايي ارايه محصول در اين زمينه را دارد.


شهرت شما در بازيگري چقدر به موفقيت شما در عرصه‌هاي تجسمي كمك كرد؟

قطعا موثر بوده. به دليل اينكه وقتي بازيگر هستي مورد توجه مردم هم هستي. ولي واقعيت اين است كه تلاش من در تمام اين سال‌ها اين بوده كه شخصيت بازيگري‌ام از شخصيت‌هاي ديگرم جدا باشد. من شش سال است كه كار كاشي‌كاري شهري انجام داده‌ام، هرچند اسم من متاسفانه پايين اين كارها نيست و رويش رنگ شده و واقعا تلاشم اين بوده به عنوان يك گرافيست كم‌كاري نكنم.


پس چرا نام‌تان پايين آثارتان نيست؟

راستش مدت‌هاست كه سر اين موضوع بحث كرديم و به نتيجه نرسيديم و هيچ‌كس به گردن نمي‌گيرد. برايم عجيب است چون تمام كارهايي كه در سطح شهر هستند همه اسم دارند و تاريخ خورده‌اند، اين هم از مضرات بازيگري است و مي‌شود به عنوان معايبش به آن نگاه كرد. انگار كه تو‌ داري به عنوان يك بازيگر براي خودت برند‌سازي مي‌كني در صورتي كه هر هنرمندي حقش را دارد كه پايين اثرش امضا داشته باشد، اما من در چند سال اخير از اين اتفاق محروم بوده‌ام و تمام كارهايم بدون اسم باقي مانده اما مردم مي‌دانند كه كار، كار من است و همين هم براي من كافي است.