پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

تماشاخانه: «بازی یالتا» بر اساس داستانی کوتاه از چخوف به اجرا در آمده است، نمایشی مینی مال و روانکاوانه که در سالن کنش معاصر و توسط گروه دیماک در حال اجراست، لوون هفتوان با پرهیز از عواملی که تمرکز را از بیننده میگیرد داستانش را سر راست و بدون پیچ و تاب آزاردهنده ارائه میکند از همین رو این نمایش از ابتدا تا انتهای زمان 70 دقیقه اش تماشاگر را درگیر نگه می دارد.


«بازی یالتا» روی کاکل دو نفر می چرخد که هر دو با موفقیت از عهده اجرای نقش برآمده اند، در مجموع اگر به داستان ها و نمایش هایی که موضوعات روانکاوانه و زناشویی را دستمایه قرار می دهند علاقه دارید، این نمایش را ببینید.


کیوسک: روزنامه سینما چند ماهی هست که منتشر می شود، روزنامه ای با تیمی حرفه ای به سردبیری فریدون جیرانی، بسته ی کاملی از سینما و تلویزیون را در قالبی حرفه ای عرضه میکند. در این روزنامه نکته ی جالب توجه تناسبی است که مابین سینمای ایرانی و سینمای دیگر نقاط جهان برقرار شده، در ضمن سینما در پرونده سازی مو ضوعی به شدت حرفه ای است و دسته بندی هایی که ارائه می کند وزین است.


اگر در سالیان دور باید ماه به ماه منتظر ماهنامه ای سینمایی می ماندیم، حالا اما با امدن«سینما» هر روز می توان اخبار و تحلیل های دست اول را خواند و قسمت های خاص تر آن را آرشیو کرد. نکته آخر این که نگاه ریزبینانه و موشکافانه این جریده به تلویزیون بارها در همین عمر کوتاه جریان ساز شده است.


اکران: در میانه اکران پر هیاهو و موفق فیلم های سینماهای مردمی، این روز ها گروه هنر و تجربه مهجور تر از همیشه به نظر می رسد، «نیم رخ ها» اثری از زنده یاد ایرج کریمی است که روایت گر دنیایی ذهنی و شاعرانه است. فیلم با بازی بابک حمیدیان و رویا نونهالی و سحر دولتشاهی داستانش را با ریتمی کند که البته متناسب با حال و هوای کار است بیان میکند .


داستان مرد شاعر پیشه ای که سرطان دارد و آدم هایی که در کشمکش احساسات انسانی از عشق تا نفرت درمانده شده اند، این شاید درخشان ترین و نزدیک کار به روحیه شخصی ایرج کریمی باشد، در مورد فیلم نکته ی قابل تامل بازی های درخشان و انتخاب های مناسب و همچنین نکات فنی چشمگیر مثل طراحی صحنه است که کیفیت فیلم را در سطحی بالا نشان می دهد.


آلبوم: «از تنهایی گریه مکن» نام اثر جدید سالار عقیلی است که به بازار آمده با اشعاری از محمدرضا یار. آن طور که صاحبان اثر گفته اند در تنظیم قطعات این آلبوم سلیقه موسیقی عام لحاظ شده و اثر می تواند پلی برای شنوندگان فراری از موسیقی سنتی باشد تا علاقه مند به شنیدن آثار ایرانی شوند.


البته سالار عقیلی به واسطه ی حضور پر رنگی که در تلویزیون دارد توسط مردم شنیده شده و اگر نیت او در آلبوم جدیدش این باشد که مردم را با موسیقی سنتی آشتی دهد، کار پسندیده ای است، چون صدای او به گوش آشناست و پذیرفته می شود، البته که اصلاح گوش موسیقیایی در این دوران کار دشواری شده...


کنسرت: محمد علیزاده یکم و دوم اردیبهشت در سالن میلاد، مرد پر جنب و جوش با موسیقی کاملا ریتمیک، کنسرت علیزاده تفکر ندارد اما هیجان انگیز است، او در میان خوانندگان پاپ یکی از خوب های صحنه است، به واسطه همین قدرت اجرا کمی پیدا کردن بلیط هایش دشوار است.


علی زند وکیلی هم هفتم اردیبهشت در برج میلاد و فقط در دو سانس اجرا خواهد داشت. او از موج تلفیقی هاست که بعضا به فضای سنتی هم نزدیک می شود، استفاده هوشمندانه از آثار فولک همه گیر از شاخصه های زند وکیلی است.


نمایش خانگی(ضد پیشنهاد): «ارغوان» ساخته امید بنکدار و کیوان علیمحمدی به مانند تمام آثار پیشین این دو نفر درگیر المان های فرمی است و از فیلمنامه ی درست و حسابی غافل است. «ارغوان » فیلمی به غایت بی هدف چند پاره است دو داستان اصلی فیلم هیچ پیوندی با هم برقرار نمیکنند، کاراکترها تکلیف مشخصی ندارند و اعوعاج به نظر می رسند، منطق روایی کلا فراموش شده، فیلمبرداری بیشتر از آنکه هنری جلوه کند، عجیب و غیر قابل باور است.


به نظر می رسد تلاش این دو کارگردان برای ارائه سینمایی هنری با زبانی استعاره ای یک بار دیگر به شکست منتهی شده، داستان جوهری است که در آثار بنکدار و علیمحمدی از آن غفلت می شود.