امین حیایی، لمپن متفاوت «کلاه پهلوی»

هفت صبح: با گذشت 9 قسمت از سریال «کلاه پهلوی»، شخصیت کریم سورتچی با بازی امین حیایی هم به نقطه قابل توجهی رسیده است. سورتچی ساده‏ای که به مرور زمان، زندگی و حرفه‏اش دستخوش تغییراتی می‏شود و کم‌کم رنگ تجدد به خودش می‏گیرد.

امین حیایی به گفته مهین نویدی، طراح چهره پردازی این سریال، در هفت گریم مختلف ظاهر می‏شود و از نظر گویشی هم به مرور زمان لحن متفاوتی به خود می‏گیرد. حیایی خرداد سال ۸۸، زمانی که مشغول بازی در سریال «کلاه پهلوی» بود، مصاحبه جالبی درباره این کار با ماهنامه «زندگی ایرانی» انجام داد. او در این مصاحبه، نکات قابل توجهي درباره حال و هوای این سریال گفته که خواندنش خالی از لطف نیست.

۵ نقش دیگر در کنار کلاه پهلوی

زمان حضور امین حیایی سر پروژه «کلاه پهلوی»، چیزی حدود دو سال و نیم طول کشیده و این بازیگر، در این فاصله برای کارهای دیگری هم دعوت شده. او دراین باره گفته:« در طول «کلاه پهلوی»، در چهار فیلم سینمایی بازی کردم. یکی فیلم «شب» بود که در یک ماه و نیم بیکاری‏ام آن را در شهر مشهد بازی کردم.

بعد از آن هم جلوی دوربین«پسر تهرونی»، «یک اشتباه کوچولو» و «اخراجی‏های ۲» رفتم.» به گفته او فقط یک روز فیلمبرداری سریال «شب» با تصویربرداری «کلاه پهلوی»، تداخل پیدا کرده است.


شریفی‌نیا، مسئول هماهنگي

حیایی همزمان با بازی در «کلاه پهلوی»، سر فیلمبرداری «اخراجی‏های 2» هم حاضر می‏‎شده؛ کاری که خب به نسبت بقیه فیلم‌ها یک مقدار سنگین‌تر به نظر می‏رسد. با این حال به گفته خودش، هیچ وقت مشکلی برای تداخل ضبط این کارها پیدا نکرده:« چون در هر دو پروژه، مسئول انتخاب بازیگران آقای شریفی‌نیا بود و اتفاقا خودش در هر دو کار هم بازی می‌کرد، هماهنگی‏ها را طوری انجام می‏داد که هیچ کدام از نقش‏ها آسیب نبیند. هر دوی ما در یک دوره زمانی، هم سر پروژه «کلاه پهلوی» بودیم هم «اخراجی‏ها». فیلم ده‌نمکی را در فردیس کرج فیلمبرداری می‌کردند. ما شب‌ها در منزل یکی از دوستان‌مان که ساکن کرج بود می‏ماندیم و صبح‏ها یک راست به لوکیشن «کلاه پهلوی» می‏آمدیم.


تفاوت لات‌ها از دیدگاه حیایی

حیایی با کریم سورتچی سریال «کلاه پهلوی»، در نقش لمپني با ویژگی‏های مخصوص به خود ظاهر می‏شود؛ لاتی دهه بیستی که اتفاقا با سایر نقش‌های حیایی متفاوت است. او خودش در این مصاحبه گفته که با اینکه بارها در کارهای کمدی مختلف، نقش لات را بازی کرده اما سعی کرده هر بار این لات را متفاوت‏تر از کار قبلی از آب در آورد:«لاتی که در «کما» بازی کردم غم و غصه ‏اش را درون خودش می‏ریخت، داریوش گوش می‏داد اما مثلا لات «مهمان»، جواد یساری گوش می‌کرد و راننده تاکسی بود. لات «اخراجی‏ها» تا به حال از محلش بیرون نرفته و همیشه با دمپایی راه می‏رود و ...»


بازیگران حسی کار می‌کنند تا حرفه‌ای

او در بخشی از این مصاحبه درباره تفاوت سطح بازیگری در ایران با استانداردهای جهانی صحبت کرده و گفته که هیچ وقت یک‌هالیوودی نمی‏تواند در سینمای ایران بازی خوبی ارائه دهد: «در آنجا همه چیز از جمله دوربین، صحنه، صدا، گریم و ... کمک می‌کنند تا بازی بازیگر در بیاید اما در ایران همه چیز دست به دست هم می‌دهد تا بازی بازیگر در نیاید!» به گفته او اگر در کارهای ایرانی رفاقت نباشد هیچ اتفاقی نمی‏افتد: «اگر من، فیلمبردار و کارگردان با یکدیگر هماهنگ نباشیم کار انجام نمی‌شود. خوشبختانه در اکثر کارهای اخیر من رفاقت وجود داشته. در جهان با یک سری فرمول‌ها به نتیجه دلخواه می‌رسند اما به نظرم در ایران این موضوع تنها با رفاقت اتفاق می‏افتد. من در صحنه جای خودم را حسی پیدا می‌کنم، فیلمبردار هم حسی تصویر را می‏گیرد. درواقع بیشتر اتفاق‌ها در اینجا حسی است. به غیر از معدود کسانی که آن ور آب کارکرده ‏اند.»



سوپراستارها در قفس!

نکته قابل توجهی که حیایی سه سال پیش به آن اشاره کرده، درباره پرورش سوپر استار در ایران است. او گفته که در‌هالیوود همه چیز از جمله کارگردان، دوربین و دیگر عوامل یک فیلم یا سریال، در خدمت استار پروری است و همه می‏خواهند بازیگر را به اوج برسانند و سوپراستار تربیت کنند. اما اینجا سوپراستار بودن و پرورش دادن، دردسر است:« همه چیز زندگی یک بازیگر برای سوپراستار شدن، تحت الشعاع قرار می‏گیرد. وقتی سوپر استار می‌شوی، باید در قفس زندگی کنی. با این حال ما این قفس را پذیرفته‏ایم و هیچ جایی هم نمی‏رویم.» او سه سال پیش گفته که 18 سال طول کشیده تا به جایگاهی كه آن زمان قرار داشته برسد:« البته من سوپراستار نیستم چون لفظ سوپراستار برای آدم مسئولیت می‏آورد. من ترجیح می‌دهم یکی از بازیگران سینمای ایران باشم تا سوپراستار!»


خاطره حیایی از روزگار جوانی

پخش سریال «روزگار جوانی»، چند وقتی است از شبکه آی فیلم شروع شده. حیایی 14 سال پیش نقش دانشجویی به نام افشین را در این سریال داشت؛ دانشجوی تهرانی که نسبت به سایرین رفاه بیشتری داشت و با خیلی از مشکلات دوستان شهرستانی‏اش روبه‌رو نبود. او در بخشی از این مصاحبه درباره مشکلات کار در «روزگار جوانی» تعریف کرده: «در «روزگار جوانی»، روزی 23، 24 ساعت کار می‌کردیم. من به اجبار لابه‌لای پلان‌ها می‏خوابیدم. تحمل این فشارها باعث شد بتوانم به شرایط سخت عادت کنم».