فیلم «حلول»، ظهور شیطانی تازه و قدرتمند

روزنامه بانی فیلم : آرون اکهارت از نمونه های جالب هنر بازیگری طی ۱۵ سال اخیر است. شاید بازی او در رل کاراکتر نیم سوخته اما کلیدی «شوالیه تاریکی» دومین افسانه از سه گانه بت منی کریستوفر نولان محصول ۲۰۰۸ یک چیز فانتزی و توقعات موجود از آن اندک بوده باشد اما او در فیلم های بعدی اش مانند «برای این خون ریزی کن» و «سالی» نشان داده بود که درام اصیل را می شناسد و حیف است وقتش را روی موضوعات سطحی و بی پایه بگذارد.

حضور ارون اکهارت در فیلم کم هزینه تازه دیگری از شرکت بلوم هاوس که از ژانر هارور (وحشت) و یک فیلم رده «B» (درجه دوم) است و دو ماه و نیم از شروع نمایش نه چندان موفق آن در آمریکا، اروپا و آسیا می گذرد،‌ نشان می دهد اکهارت موضوع فوق را درک نکرده و یک بار دیگر در فیلمی بازی کرده که چیزی به ارزش های او نمی افزاید.

این فیلم که «حلول» (Incarnate) نامیده می شود، به جمع فیلم های بیشماری تعلق دارد که طی سالهای طولانی پس از اکران فیلم افسانه ای «جن گیر» (۱۹۷۲) عرضه شده و همچون آن اثر سینمایی تم به تملک در آمدن روح و جان افراد توسط شیاطین و جن ها را تعقیب و ارائه می کنند و بدیهی است که توفیقی بزرگ در این امر ندارند و به حد و حدود آن فیلم کلاسیک نمی رسند. ناکامی «حلول» نیز به حدی است که نه فیلم جان و روحی دارد و نه آرون اکهارت نبض قوی و پرشتابی که این گونه فیلم ها در وجوه کاراکترهای اصلی خود به شدت به آنها نیازمند است.

پزشک پریشان

اکهارت در این فیلم ست امبر است و ابر پزشک پریشان و ویلچر نشینی است که گذشته تراژیک او حتی با نگاهی گذرا به موهای آشفته، ظاهر به هم ریخته و البته رفتار نامهربانانه اش به آسانی قابل تشخیص و لمس است. کار و شغل غیر رسمی امبر رها کردن افراد اسیر و تسخیر شده توسط شیاطین از شر وجود این موجودات است و او را به این سبب جن گیر می نامند اما امبر از این لقب خوشش نمی آید و بر این نکته تاکید دارد که کارش علمی و متکی بر اکتشافات پزشکی و دانش روان شناسی است و دو دستیارش در این کار را که آدم های غریب دیگری از همین دست (و با بازی امیلی جکسون و کایر اودانل) هستند،‌به همین دلیل تحسین می کند.

از واتیکان

جدیدترین مشتری دکتر ست امبر از واتیکان می آید و پول کلان نقدی که در کیف بزرگ دستی اش حمل می کند، اولاً نشان از سختی ماموریت در نظر گرفته شده برای امبر دارد و ثانیاً سندی غیر رسمی بر تخلفات متعددی است که طی سالهای اخیر در زمینه کج روی های مالی و اخلاقی به کلیساها در غرب وارد شده است.

این نماینده (با بازی کاتالینا ساندینو موره نو) به امبر می گوید برای نجات پسرکی ۱۱ ساله به نام کامرون (دیوید مضروز) که روحش توسط یک شیطان مخوف به بند کشیده شده، به نزد او آمده و این شیطانی است که دکتر امبر در گذشته هم چند بار با او ستیز کرده است.

عجیب و جالب است که امبر این شیطان قدرتمند را با اسم مگی صدا می زند و این نام همسر سابق وی است که امبر چند سال پیش همراه با پسرش در یک تصادف مرگبار رانندگی از دست داد.

روش های متفاوت

یکی از معدود نکات جالب و تازه سناریوی رانی کریستنسن که دستمایه کار بردپیتون کارگردان «Incarnate» قرار گرفته، روش ها و متدهای متفاوتی است که امبر برای انجام کارهای جن گیری و به نتیجه رساندن ماموریت های محوله به وی به کار می گیرد و خطیرترین قسمت آن، فرو رفتن به حالتی شبیه به مرگ کامل و سپس ورود به مخیله و زنجیره افکار افراد تسخیر شده توسط شیاطین به قصد شکستن این قفل و رهایی بخشیدن آنها از این اسارت است.

بنابراین صحنه های مربوطه در یک دنیای کاملاً مبتنی بر توهم شکل می گیرد و در نتیجه امبر را نیز در حالی در این صحنه ها می بینیم که بر خلاف ظاهر فعلی اش مرتب و نظیف و خوش منظر است.

توصیه امنیتی

برد پیتون که پیشینه ساخت فیلم هایی مثل «آندریاس» را دارد تا می تواند صحنه ها را تاریک و همراه با نورپردازی های دلهره آور می گیرد تا مجبور به خرجی کلان تر برای تامین اسپشیال افکت های گران تر نشود اما قضایا چنان شلوغ و فضا آن قدر مبهم است که از درون آن هرگز تعلیقی «جن گیر»وار بیرون نمی آید و به رغم تلاش مجدانه کاراکترها و هنرپیشه های ایفا کننده رل آنها دقیقاً معلوم نیست که چه اتفاقاتی در این فضای روحی ـ روانی در حال شکل گیری است.

شاید هم توصیه اولیه امبر به مادر کامرون (یا بازی کاریس فان هوتن) مبنی بر این که درب اتاق کامرون را بسته نگه دارد،‌ توصیه ایمنی موثرتری از کارهای غریب جن گیری این پزشک محتاج رسیدگی سایرین در فیلمی جمع و جور (۸۶ دقیقه ای) و با تدوینگری قدری مغشوش جاناتان چیب نال و تادای میلر و با موسیقی متن نه چندان جالب توجه اندرو لاکینگتون باشد.