پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

اکران: «رگ خواب» داستان فروپاشی «مینا» است؛ زنی تنها که در ازدواج اول شکست خورده و بعد از سمت پدر طرد شده. مینا کسی جز پدر ندارد و البته یک رفیق نصفه نیمه! او تنهاست، بر حسب اتفاق و بر اساس نیاز به کار و درآمد با کامران آشنا می شود و به او پناه می برد. عشق جوانه می زند، اما در ادامه...

بازگشتی به «بوتیک» به شخصیت بی پناه «اتی» (البته با تفاوت هایی اگر «بوتیک» را دوست داشته اید احتمالا «رگ خواب» را هم دوست دارید) این فیلم شاید نسخه دامنه دارتر و سینمایی تری از «بوتیک» است.

حیف است از نقش کارگردان در سینمایی کردن یک روایت ننویسیم از ذوقی که تماشای یک فیلم را در پرده ی سینما متفاوت از تماشای آن در تلویزیون می کند. مثل استفاده از رنگ در تقویت روایت ، سکانسی که کوروش تهامی در رستوران به همراه حاتمی نشسته و طیف ارغوانی لباس او با پس زمینه ی تصویر تبانی کرده و شکل نشستن اش حسی از بی اعتمادی می رساند، یا تاکید دوباره اش به ست چاقو و یا پله های راه فرار که محل رفت و آمد مینا است. گویا راه فرار زندگی کامران است. رگ خواب را حتما ببینید و حتما در سینما ببینید یک اثر سینمایی درست و حسابی.

نمایش خانگی: «خانه ای در خیابان چهل و یکم» به کارگردانی حمید رضا قربانی دستیار سابق اصغر فرهادی. فیلم داستان برادر کشی است. بر سراختلافاتی که از ارث پدر نشات شده. برادری برادر دیگر را می کشد و تمامی اعضای خانواده را درگیر می کند. خانواده دچار بحران می شود و در این میان مادر داستان باید تمام وقایع را کنترل و مدیریت کند.

قربانی در اولین کارش به شکلی واضح از سینمای فرهادی فاصله دارد و قصه ی خودش را تعریف می کند. قصه ای با ریتم کند و با نزدیکی به شخصیت های داستان، قصه که قصه ای ازلی است و می ماند ذوقی که قربانی در استفاده از نشانه ها به خرج می دهد. از نمای آغازین فیلم و تا سکانس پایانی ک هر دو با ظرافت کار شده و البته تیرگی هایی که در جای جای فیلم وجود دارد و بازی هایی فراتر از حد تصور مثل: سهیلا رضوی. البته کسان دیگری هم مثل علی مصفا و مهناز افشار هم در این اثر بازی می کنند. «خانه ای در خیابان چهل و یکم» شاهکار نیست اما از سطح متوسط کمی بالاتر است.

کیوسک: «نگاه نو» از خوب ها و بی حاشیه های کیوسک است. فصل نامه ای که سال ها به صورت مستقل ادامه حیات داده و در ضمن شکل کاری خودش را حفظ کرده و از ارزش ها و اصولش عدول نکرده. «نگاه نو» در شماره بهار مثل همیشه در چند زمینه و برای مخاطبان با علایق گوناگون مطالب خواندنی دارد، از داستانی با ترجمه پرویز دوایی که خواندنی است تا مطالبی در مورد کودتای ۲۸ مرداد که اتفاقا این روزها سوژه رسانه ها هم شده.

گفت و گو ی مبسوط با نصرالله کسرائیان عکاس و مترجم برجسته که چند صفحه ای هم از اشعار بوکوفسکی را ترجمه کرده را در اختیار نشریه گذاشته از خواندنی های این شماره است. مقاله ای خواندنی از عظیمی در مورد نیرنگ های ترامپ و تاریخ و تاریخن گاری کار و طبقه کارگر هم مطالبی است که به خواندش می ارزد. در نگاه نو همیشه دغدغه صیانت از زبان فارسی وجود دارد، همچنین مطالبی راجع به توسعه و سیاست و در عین حال ادبیات و شعر. کمی گران است اما وزین و دوست داشتنی.

خورجین: «زیبایی بزرگ» یا «زیبایی محض» کاری است به کارگردانی پائولو سورنتینو در ژانر کمدی درام. فیلمی متاثر از آثار فلینی و ترنس مالیک از اولی مضمون را به ارث برده و از دومی شیوه بصری روایت، روایت فیلم جریان سیال ذهن است از همین جهت ارتباط گرفتن با فیلم شاید در دقایق ابتدایی دشوار باشد به هر حال خلاف عادت است و کلیشه ای نیست.

داستان در مورد نویسنده ای است که 40 سال است دست به قلم نشده و صرفا برای نشریات مصاحبه می گیرد. فیلم در افشاگری فضای میان هنرمندان و نویسندگان و اهالی فرهنگ اشارات زیادی دارد و از جهتی بن مایه فلسفی قدرتمندی دارد. به مساله فردیت وهویت می پردازد این که هویت انسان متاثر از خاطراتش است و یا این هویت در نسبت با مرگ چه تعریفی دارد. نکته جالب این که همه ی این ها با مزه تعریف می شود. اما اگر حوصله اثری خلاف عادت را ندارید شاید انتخاب مناسبی برای تماشا نباشد، گرچه تجربه ی تازه ای است.

تماشاخانه: «سه خواهر» اثر چخوف به کارگردانی حسن معجونی در تماشاخانه پالیز در حال اجراست . حسن معجونی شیفته چخوف است و این بار بهتر از تمام آثار قبلی اش با ریتمی مناسب و پرداختی خلوتی و متمرکز و بازی های یک دست، داستان سه خواهر در عصر روسیه تزاری را روایت می کند. توصیه ای که قبل از تماشای آثاری با چنین مضامینی معمولا رایج است، این که برای تطبیق روح داستان با ذهن، مخاطب باید خودش را در آن شرایط زمانی قرار دهد. این که سه خواهر تصمیم می گیرند برخلاف جو رایج بالنده باشند و تن به جمود و روزمرگی ندهند و آرزوها و ایده آل هایشان را دنبال کنند، البته در هر زمانی میتواند مصداق هایی داشته باشد. سه خواهر کار روشنگری است یعنی به خودِ تئاتر نزدیک است.

کتاب: مجموعه داستان دیوار گذر از آثار شاخص مارسل امه، نویسنده ی فرانسوی است. پنج داستان کوتاه در 160 صفحه در سال های جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه می گذرد، قالب های این داستان بستر زمانی مشترک دارند اما در هر کدام از زبان روایی متفاوتی استفاده شده از همین جهت کار قابل اعتماد و دلنشینی است، در یک داستان فضا کمی سورئال است در دیگری طنز و در داستانی دیگری با فضایی کاملا واقع گرا مواجهیم.

برشی از داستان: «با حس سقوط از خواب بیدار شدم، سقوطی که در خواب به نظرم پایان ناپذیر می آمد. انگار از بالای یک آسمان خراش به زمین می افتادم...»

تلویزیون(ضد پیشنهاد): مجموعه تلویزیونی «زیرپای مادر» یک ابتذال فریبنده است سریالی که سعی می کند با واژه بازی و کلمه چرانی ضعف هایش را بپوشاند ، تماشای چنین سریال هایی وقت تلف کردن است.