حمیدرضا آذرنگ: از هنر تئاتر گریزی ندارم

ماهنامه دنیای زنان - صبا شادور: حمیدرضا آذرنگ این روزها با فیلم «بیست و یک روز بعد» بر روی پرده سینماهاست. بازیگری که در این سال های اخیر جزء بازیگران پرکار در عرصه سینما و تئاتر نامیده شده است. حداقل سالی چند کار از او یا روی صحنه تئاتر و یا روی پرده سینما به نمایش گذاشته می شود. او در جشنواره فیلم فجر برای فیلم «ااااادت نمی کنیم» نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد و در چند فیلم دیگر هم به ایفای نقش پرداخت.

برای آذرنگ فرقی نمی کند که در عرصه سینما به ایفای نقش بپردازد و یا در یک نمایش تئاتر بازی کند. آنچه مهم است نقشی است که باید ایفا کند. بازی او در فیلم کودکانه «بیست و یک روز بعد» برگرفته از همین دیدگاهی است که این بازیگر سینما نسبت به انتخاب نقش های خود دارد.

او معتقد است که حتی اگر نقش کوتاهی را هم بازی کند، اما همان نقش تاثیرگذار باشد، با یک نقش اصلی بلند هیچ فرقی ندارد. به زودی از این بازیگر سینما فیلم «آذر» به کارگردانی محمد حمزه ای و «قاتل اهلی» به کارگردانی مسعود کیمیایی اکران عمومی خواهدشد. لازم به ذکر است که نمایش «ترن» به کارگردانی آذرنگ اسفند ۱۳۹۵ یکی از نمایش هایی بود که مورد استقبال قرار گرفت. با این بازیگر سینما و تئاتر درباره وضعیت کنونی سینما و تئاتر به صحبت پرداخته ایم که در زیر می خوانیم.

می دانم که سال های پرکاری را سپری می کنید، مشغول چه کاری هستید؟

گاهی نمایشنامه ای می نویسم و گاهی هم برای بازی به یک فیلم فکر می کنم. این روزها هم که با فیلم «بیست و یک روز بعد» روی پرده سینما هستم و مردم را تشویق می کنم تا این فیلم را ببینند.

مشغول کاری در تئاتر هستید یا خیر؟

بعد از استقبال خوبی که از نمایش «ترن» شد، هنوز کاری را در حوزه تئاتر شروع نکرده ام، البته تا پیش از این هم درگیر جشنواره تئاتر سوره بودم که با نمایش «خنکای ختم خاطره» حضور داشتم.

گفتید جشنواره، بهتر است از اینجا شروع کنم که این همه تعدد جشنواره های مختلف چه در عرصه سینما و چه در عرصه تئاتر کمکی به هنرمندان می کند یا خیر؟

ببینید جشنواره ها باید مکانی برای ارائه تئاترهایی باشد که قرار است دیده شوند و در معرض داوری قرار گیرند. اگر جشنواره تئاتر و دیگر جشنواره ها، رویداد فرهنگی و هنری خود را به نوعی سفارشی انتخاب کنند، آن جشنواره ضرر خواهدکرد. تنوع و رنگارنگی جشنواره در میان آثار شرکت کننده در آن موجب هویت بخشی به جشنواره می شود. نگاه سلیقه ای به آثار شرکت کننده در جشنواره ها، رویداد فرهنگی مورد نظر را از حالت کلی و اصلی خارج می کند و آن را به شبه جشنواره تبدیل خواهدکرد.

شما مخالف برگزاری جشنواره ها هستید؟

اتفاقا وقوع چنین رویدادهایی بسیار شیرین و دوست داشتنی است. اما آنچه آزاردهنده است، همیاری و همکاری همه هنرمندان تئاتر و مسئولان در کنار هم است. چرا همه با هم و در کنار هم همیاری و همکاری نکنیم. کاری که منجر به ایجاد شرایط مطلوب برای تئاتر در بالاترین حالت کیفی ممکن می شود، حیف است که این موضوع در نظر گرفته نشود و خطوط فکری سلیقه ای تنها برای نمایش تفاوت مدیریتی مدیران و مسئولان به کار گرفته شود. بهتر است همه با هم با یک خط فکری مناسب و هدف مشترک برای تئاتر، فرهنگ و هنر جامعه خود کار کنیم.

من فکر می کنم الان نمایشنامه زیادی مورد استقبال قرار می گیرد. چه دلایلی برای نمایش هایی که مورد استقبال قرار می گیرند، وجود دارد؟

من معتقدم نمایشنامه هایی همیشه می مانند که روایت آن قدیمی نمی شود و همیشه جاودانه در نگارش هستند. باید در نمایشنامه ها از داستان و وقایعی سخن به میان آوریم که تنها متعلق به امروز نباشد. بلکه باید متعلق به گذشته، حال و آینده هر انسانی در دنیا باشد.

در نگاهی دیگر به این موضوع باید نمایشنامه شکلی دراماتیک به خود داشته باشد تا مخاطب را جذب کند، چرا که دراماتیک بودن نمایشنامه به شیوه صحیح خود موجب به کارگیری ذهن مخاطب در دل داستان نمایشنامه می شود. در این صورت هنگامی که مخاطب آن نمایشنامه را می خواند و یا شاهد اجرای آن است، خود را جای تک تک شخصیت ها قرار داده و وقایع داستان را برای خود تداعی می کند.

انتخاب نقش های شما چه در تئاتر و چه سینما هرچند که کوتاه باشند، بر چه اساسی است؟

بعضی وقت ها قصه فیلم ها و نمایشنامه ها جذبم می کنند. هر بازیگری برای انتخاب یک نقش باید تکلیف اش با خودش روشن شود. گاهی وقت ها بازیگر فیلمنامه هایی را می خواند که متوجه می شود کمبود ها و کاستی هایی دارد که راجع به آن باید بحث شود و کم کم پیش برود. در اکثر فیلم ها و نقش هایی که انتخاب می کنم، جای اما و اگر نمی گذارم.

عده ای معتقد هستند که سینما نوعی تفریح و سرگرمی است. فکر می کنید فیلم های امروزی برای جذب مخاطب موقعیت مناسبی به لحاظ مضمون فیلم ها دارند یا خیر؟

من مخالف هستم با این عنوان که فقط هنر می تواند جنبه تفریحی داشته باشد. اما رسالت هنر، رسالت برجسته ای است که دغدغه های اجتماعی که آزاردهنده است و شرایطی که انسان را از امیدواری دور می کند را بتواند هشدار دهد. مطمئن باشید که آنچه در جامعه دیده شده آثاری است که در فیلم های امروز شاهد آن هستیم. من فکر می کنم دولتمردان ما باید از همین آثار یک مقدار به خودشان بیایند و جامعه را به سمت امنیت و آرامش برگردانند.

در کنار سینما به فعالیت های تئاتر هم می پردازید و در نمایش های مختلف بازی می کنید. چطور سینما و تئاتر را در کنار هم دارید؟

تئاتر به نوعی زندگی واقعی من است، جایی که نمی توانم از آن گریزی داشته باشم. سینما را در شرایط فعلی تجربه می کنم. به هر حال سینما، صنعت است. تفاوتی در بازیگری برای من ندارد. دو مدیوم که باید وظیفه ام را انجام دهم. وقتی قرار است نام بازیگر را با خودم یدک بکشم، باید در هر مدیوم خودم را محک بزنم. قرار نیست حرفه ام را با تئاتر شروع کردم تا پایان هم در خدمت هنر تئاتر باشم. البته این موضوع به مفهوم رها کردن هنر تئاتر هم نیست. اما سینما را هم دروغ است اگر بگویم دوست ندارم.

همه کسانی که تئاتر را شروع می کنند دوست دارند روزی وارد عرصه سینما هم بشوند. سینما به نوعی تجربه برای تکمیل کار یک بازیگر است. من فکر می کنم هر کسی از اینکه مورد توجه قرار می گیرد و دیده و یا تقدیر می شود، خوشحال خواهدشد. در هر جشنواره ای تعدادی سلیقه یک اثر هنری را قضاوت می کنند من با پذیرفته نشدن توسط هیئت داوران نه به ناامیدی و یاس خواهم رسید و نه با پذیرفته شدن و مورد عنایت قرار گرفتن به آن خودباوری خواهم رسید که بگویم جهانم تمام شد.

این را تئاتر به من آموخت که هر جایی باشم، تازه ابتدای راه هستم و به نوعی آغاز راهی است که در پیش گرفته ام. همچنین من یاد گرفته ام که هر پایانی، آغاز یک جریان دیگری است و معتقدم جایی برای تمام شدن وجود ندارد.