پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

تماشاخانه: «زندگی در تئاتر» به کارگردانی محمد برهمنی در پردیس تئاتر شهرزاد. با تماشای چنین نمایشی متوجه می شویم که فرق است میان کارهایی که سرهم بندی شده و شتاب زده آماده اجرا می شوند و کارهایی که با دقت و ممارست به مرحله ی اجرا می رسند. یک نمایش دو نفره پر دیالوگ و پر از زحمت که با بهره درست از موسیقی روایت خودش را جلو می برد و با تاکید روی فحاشی های رکیک حرف خودش را غالب می کند. نمایش بازی های جالب توجهی دارد و نوید محمد زاده هم آن را تهیه کرده است. در ضمن اگر دیالوگ باز هستید کلی خوراک خوب برایتان آماده کرده در متن این نمایش.

خواب میبینم تو یه مکعب شیشه ای معلق تو هوا زندانیم

آدمای زیادی دور این مکعب جمع شدن برای دیدن من!

مادر منو با انگشت به بچه هاشون نشون میدن و در گوش بچه هاشون یچیز میگن که من نمی فهمم ، خواب میبینم

اکران: «قاتل اهلی» در جشنواره فجر سرو صدای زیادی کرد به هر حال فیلمی که کیمیایی را به عنوان کارگردان پشت خودش دارد حتما بحث برانگیز می شود جهان خاص و یکتای سینمای کیمیایی موافقان و مخالفان تیفوسی دارد. عده ای حرف های او را و اصولا فیلم هایش را از لحاظ مضمونی کهنه قلمداد می کنند و عده ای دیگر وجود او را غنیمت می دانند.

در هر صورت آن طور که گفته اند این نسخه ی فعلی با نسخه ی پر پولاد جشنواره تفاوت های دارد و تدوین به نفع امیرجدیدی انجام شده تا شائبه رانت پدر و پسری از فیلم کم شود. «قاتل اهلی» هر چه که باشد از خیلی از فیلم های رو پرده کنجکاوی برانگیز تر است، چون جهان بینی خودش را دارد و تقلیدی از دیگران نیست.

نمایش خانگی: «مالیخولیا» به کارگردانی مرتضی آتش زم زم و با بازی لاله اسکندری و لیلا اوتادی که در روایتی غیر خطی داستانی پر تعلیق و جذاب را تعریف می کند. فیلم آشکارا در ژانر روان شناسانه قرار می گیرد و با انتخاب درست، فرمی متناسب با محتوا داستانش را جذاب کرده است. فیلمبرداری تورج اصلانی و استفاده از فیلترهای متنسب با فضای توهمی کار از نقاط قوت فیلم است و بازی ها هم تقریبا قابل قبول در آمده. در «مالیخولیا» با یک فلش فوروارد اولیه روایت جلو می افتد و بعد در ساختاری دایره ای رم ز و راز ها به مرور افشا و کشف می شود و بعد در انتها تمام روایت حالت وهم می گیرد. حداقل برای تماشا در منزل تجربه خوبی است.

کتاب: «دستگاه گوارش» اثر آیین نوروزی نویسنده جوان و تازه کاری که پیش از داستان های کوتاهی منتشر کرده بود «دستگاهِ گوارش» روایتی از سفر پدر و پسری عجیب به آلمان است.

رمان درباره‌ پسرِ جوانی است که ماشینش در یک تصادف مشهور در یکی از اتوبان‌های تهران له شده است. از قضا او باید همراه پدرش به آلمان برود برای انجامِ عملی عجیب روی تنِ پدر، عملی روی روده‌ی کوچک که نقطه‌ی کلیدی طنزآلود داستان است. در این سفر است که قهرمانِ نوروزی عملاً با جهانی روبه‌رو می‌شود که مملو از بدایع است و او چندان نمی‌تواند این دگردیسی را تاب بیاورد و همین موجب می‌شود تکه‌هایی از هویتِ پنهانِ او و پدرش که انگار آب‌وهوای فرنگ به او ساخته، برجسته شود که اساسِ وجودشان را آشکار می‌کند.

در بخشی از این رمان می‌خوانیم: «چند وقتی هست که من و بابام معروف شده‌ایم. به‌جز دوربین مداربسته‌ی پلیس، یکی هم با موبایل از ما و بقیه فیلم گرفته و گذاشته توی اینترنت. حتا دو سه تا مجله‌ی زرد ـ نمی‌دانم از کجا ـ آدرس من را پیدا کرده‌اند و چند روز پیش ایمیل زدند تا درباره‌ی تصادف برای‌شان توضیح بدهم...»

خورجین: یوری بویکا (اسکات ادکینز) پس از آنکه به طور تصادفی باعث کشته شدن حریف خودش را در فینال لیگ می شود پس از مدتی به سراغ خانواده او می رود و از خودش می پرسد آیا این همان چیزی بوده که او همیشه می خواسته است؟ و همین موضوع باعث می شود بویکا برای سرکوب کردن رنج و اندوهی که دارد وارد مسابقات سنگین تری شود که…این فیلم و شاید کل فیلمهای این سری بیشتر مناسب آقایانی است که از دیدن حرکات رزمی پر زرق و برق لذت می برند. البته در مورد این فیلم شاید بشه گفت حتی اگه به اینگونه فیلمها هم علاقه دارید، فیلم سوم، فیلم بهتری در این سری قلمداد می شود. اما خب وقتی شروع به دیدن این فیلم کردید توقع داستان یا چیز خارق العاده ای نداشته باشید و فقط به دیدن صحنه های مبارزه در رینگ بسنده کنید

پی نوشت: متن خورجین از وب سایت سینما گپ برداشت شده است.