وحید هاشمیان: هیچ‌وقت یاغی نبودم

روزنامه ایران ورزشی: وحید هاشمیان که تجربه بازی در تیم‌های بایرن‌مونیخ و بوخوم آلمان را هم در کارنامه خود دارد و اکنون نیز در کسوت مربی تیم ملی ایران و دستیار دراگان اسکوچیچ به فعالیت خود ادامه می‌دهد، در واکنش به مصاحبه میشائیل بالاک، همبازی سابق خود که درباره او گفته بود وحید باادب‌ترین بازیکنی‌ است که من دیدم، گفت: «البته من خودم بازی میشائیل بالاک را خیلی دوست داشتم و بازیکن بسیار خوب و توانایی بود. او در اواخر دوران بازی‌اش با یوآخیم لو مشکل پیدا کرد اما در زمانی که بازی می‌کرد از نظر حاشیه‌ای مشکلی از او ندیدم. این سبک فوتبال من بود که همیشه وقتی بازی می‌کنم، بیشتر سرم به کارم خودم باشد.

من همیشه می‌گفتم که باید بتوانم توانایی خود را به جایی برسانم که بیشترین بازدهی را بتوانم از زمان بازیگری‌ام بگیرم. زمان بازی به این خاطر که در پاس که یک تیم بی‌حاشیه و مرتب و با دیسیپلین بود حضور داشتم، باید نظم را رعایت می‌کردم. در واقع می‌خواهم بگویم تمام چیزهایی که من به دست آوردم، با تلاشم بوده و به همین خاطر آن موقع تمام روزنامه‌های ایران عکس من را صفحه اول چاپ می‌کردند.»

هاشمیان در ادامه صحبت‌های خود درباره روحیات دوران بازیگری‌اش گفت: «من فکر می‌کنم هنوز هم که هنوز است اگر یکسری جاهایی عضو یک گروهی می‌شدم در تیم، شاید البته منظورم داخل ایران است، شاید اگر یک گروه خبرنگاری قوی‌تری پشت من بود به جایگاه بالاتری می‌رسیدم اما بدون این اتفاق‌ها هم به جای بالاتر، یعنی پیراهن بایرن مونیخ رسیدم. با تلاشم رفتم و یازده سال در بوندس‌لیگا بودم، حالا اگر یاغی بودم چند سال می‌خواستم بازی کنم؟ یازده سال می‌خواستم بازی کنم؟»

مربی تیم ملی درباره دوران حضورش در بایرن مونیخ گفت: «اگر مربی دیگری داشتیم، صحبت دیگری به زبان می‌آوردم اما مربی ما آقای ماگات بود؛ آقای ماگات شخصیت خاصی دارد، ببینید این اتفاق فقط برای من در بایرن مونیخ رخ نداد که خیلی زود جدا شوم. تورستن فرینگس یکی از قدیمی‌ترین بازیکنان تیم ملی آلمان بود، ایشان همزمان با من با بایرن مونیخ قرارداد بست و بعد از یک سال رفت. یعنی اگر شما بخواهید ارزیابی کنید، هم بازیکن آلمانی بود و هم بازیکن فیکس تیم ملی و هم از تیم دورتموند آمده بود اما برای او هم این اتفاق افتاد. ضمن اینکه این امکان وجود دارد که شما به تیمی بروی اما آنجا نتوانی با تیم همخوانی داشته باشی. من از سبکی که داشتم، ناراحت نیستم و این سبک را ادامه خواهم داد چون هدف من کار کردن است و هدف من دیده شدن نیست. می‌خواهم کاری که به من می‌دهند را به بهترین شکل انجام بدهم.»