پرسپولیس می‌تواند برنده باشد؛ از اولسان نترسید!

روزنامه توسعه ایرانی: روی کاغذ، آمار اولسان هیوندای در لیگ قهرمانان فوق‌العاده به نظر می‌رسد. آنها از زمان شروع تورنمنت قطر، در هشت مسابقه به هشت پیروزی متوالی دست پیدا کرده‌اند. این تیم در اوج اقتدار به فینال لیگ قهرمانان رسیده اما همه این‌ها، دلیل بر «شکست‌ناپذیر» بودن اولسان هیوندای نیست. تجربه دیدار این تیم کره‌ای با ویسل کوبه ژاپن، نشان می‌دهد می‌توان به آنها ضربه زد. اگر قرمزها در دیدار روز شنبه جسور و دقیق باشند، شانس خوبی برای بردن این مسابقه خواهند داشت. شاید اولسان حریف دشواری به نظر برسد اما بردن این تیم، هرگز غیرممکن نخواهد بود.

لیگ قهرمانان برای اولسان، با یک تساوی آغاز شد. در پایان آن مسابقه که بهمن‌‌ماه سال گذشته انجام شده، کم‌تر کسی تصور می‌کرد تیم کره‌ای حدود یک سال بعد در دیدار نهایی لیگ قهرمانان به میدان برود. از زمان شروع تورنمنت متمرکز لیگ قهرمانان در قطر، اولسان هیوندای کره هیچ نتیجه‌ای را به جز پیروزی به رسمیت نمی‌شناسد. آنها در دور گروهی هر پنج مسابقه‌شان را با پیروزی پشت سر گذاشتند تا در مجموع با ۱۶ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن، راهی دور حذفی شوند. اولسان در یک گروه بسیار سخت قرار گرفته بود اما با اقتدار کامل و بالاتر از تیم‌هایی مثل اف ث توکیو، شانگهای شنهووا و پرث گلوری، خودش را به مرحله یک‌هشتم نهایی رساند.

در اولین دور حذفی، اولسان هیوندای رقیب چندان سرسختی نداشت. آنها با ملبورن ویکتوری استرالیا روبه‌رو شدند و در یک نبرد کاملا بی‌دردسر، این تیم را با سه گل در هم کوبیدند. حریف بعدی آنها، تیم سخت‌تری به نظر می‌رسید. با این حال آنها با دو گل بیجینگ چین را هم شکست دادند تا به فینال شرق آسیا برسند. فینالی که باید مقابل ویسل کوبه ژاپن برگزار می‌شد. روبه‌روی حریف ژاپنی، اولسان فوق‌العاده نشان نداد. به نظر می‌رسید فشردگی بالای بازی‌ها، این تیم را کمی خسته کرده است. آبی‌های کره تا دقایق پایانی بازی در یک قدمی شکست بودند و اگر دو تصمیم کمک داور ویدئویی نبود، شانسی برای بردن بازی پیدا نمی‌کردند.

آنها به سختی به مسابقه برگشتند اما نشان دادند که اساسا رابطه‌ای با ناامیدی ندارند. در چند مقطع مختلف این مسابقه، به نظر می‌رسید که اولسان در آستانه شکست قرار دارد اما این تیم سرانجام با تیزهوشی مهاجم مرکزی‌اش و البته به لطف اشتباه بزرگ گلر حریف، در آخرین ثانیه‌های وقت اضافه دوم به پیروزی دست پیدا کرد تا در فینال آسیا به میدان برود. پرسپولیس و اولسان یک وجه اشتراک جالب دارند. هر دو تیم قرار است «دومین» حضور در فینال آسیا را تجربه کنند. با این تفاوت که اولسان تجربه قبلی‌اش را با پیروزی پشت سر گذاشته و این اتفاق برای پرسپولیس، رخ نداده است.

نتایج اولسان هیوندای در دیدارهای گذشته، استثنایی هستند اما نباید این موضوع را نادیده گرفت که هیچ‌کدام از رقبای این تیم در لیگ قهرمانان، به اندازه پرسپولیس آماده نبوده‌اند. شاید اولسان در شرق آسیا رقیبی نداشته باشد اما دیدار با قرمزهای ایران برای این تیم متفاوت خواهد بود. آنها در فاز هجومی، تیم درخشانی به نظر می‌رسند. تیمی که به خاطر تحرک دائمی مهاجمانش، دفاع حریف را به شدت به دردسر می‌اندازد. آنها هم در سانتر کردن توپ کم‌نقص نشان می‌دهند و هم به خوبی می‌توانند با حرکت در عرض، دفاع مقابل را به هم بریزند. پرسپولیس باید مراقب قدرت شوت‌زنی این تیم کره‌ای هم باشد.

چراکه اولسان در چند بازی مهم، گره مسابقه‌ها را با همین شوت‌ها باز کرده است. حتی در فینال شرق هم آنها به کمک یکی از همین توپ‌ها گل تساوی را به ثمر رساندند. با این حال هیچ دلیلی برای «ترسیدن» از اولسان وجود ندارد. اگر این باشگاه با کنار زدن همه رقبای شرقی به دیدار نهایی لیگ قهرمانان رسیده، پرسپولیس هم با عبور از همه رقبای غربی با انبوهی از ستاره‌ها توانسته در چنین سطحی از رقابت‌ها حاضر شود. علاوه بر این، اولسان در خط دفاعی تیم آسیب‌پذیری به نظر می‌رسد. در جدال با ویسل کوبه، آنها حداقل چهار موقعیت فوق‌العاده گل‌زنی به حریف دادند و هر بار توپ در نهایت با بی‌دقتی تیم ژاپنی از دست رفت. اگر پرسپولیس در خط حمله کمی دقت از خودش نشان بدهد و قدر موقعیت‌های خوب را بداند و اگر مهره‌های این تیم با دوندگی بالا روی حریف فشار بگذارند، گل زدن به اولسان کاملا محتمل خواهد بود.

استراتژی یحیی برای بازی روز شنبه، احتمالا چیزی شبیه همان استراتژی دیدارهای آسیایی قبلی است. او و تیمش عقب می‌نشینند و منتظر فرصت می‌مانند تا در بهترین لحظه، یک ضربه بزرگ به حریف وارد کنند. با این استراتژی، پرسپولیس شانس خوبی برای بردن مسابقه خواهد داشت. قرمزها به لحاظ فنی، قابلیت‌های زیادی دارند اما باید به لحاظ روحی نیز، آماده این جدال باشند. آنها باید هراس از نام حریف را کنار بگذارند و با همه توان، برابر رقیب بایستند. رقیبی که به هیچ وجه ضدگلوله نیست و می‌تواند در پایان این مسابقه با برچسب «بازنده» زمین را ترک کند.