روایت هفت ناسپاسی؛ «معرفت» درّ گرانیست...

ورزش مدیا: مثل همیشه، این‌ها فقط چند نمونه است. شاید شما مصداق‌های بهتری به یاد داشته باشید.

یک- مهدی هاشمی‌نسب؛ تا بیست‌وپنج سالگی در تاریکخانه گمنامی بود. پرسپولیس او را از کپه‌داغ ترکمنستان گرفت و تبدیلش کرد به سوپراستار. با علی پروین بحثش شد و رفت پی پول بیشتر. در دربی گل زد و غش کرد و حالا هم بیست سال است به تیمی زخم زبان می‌زند که او را از خیابان‌های عشق‌آباد به پیراهن تیم ملی رساند. گیریم که پروین هم تقصیر داشت؛ نمکدان را چرا شکستی؟

دو- امیر قلعه‌نویی؛ ذکر لبش این است: «هر مادری می‌خواهد فرزندش را نفرین کند، به او بگوید الهی مربی شوی!»؛ عجب نفرین‌شده خوش‌اقبالی هستی که سالی چند میلیارد پول می‌گیری و به اندازه نیم‌فصل هم دل از این نیمکت لامصب نمی‌کنی. کاش حرمت سفره‌ای را که از آن نان برمی‌داریم نگه داریم.

سه- محمدحسین کنعانی‌زادگان: با پرسپولیس معامله‌اش نشد و با هشت برابر قیمت به استقلال رفت. فورا هم رباط پاره کرد تا خیرش به تیم نرسد. بعد پشیمان شد و برای دلبری از پرسپولیسی‌ها، شروع کرد به کوبیدن استقلال. با چه منطقی؟ با چه مرامی؟ انگار نه انگار بخشی از رزق زندگی‌اش، از پول همین باشگاه بوده.

چهار- استقلال و منصور پورحیدری؛ از شریف‌ترین مردان روزگار بود که خانه و زندگی‌اش را برای حفظ استقلال فروخت، اما پنج سال بعد از مرگش هنوز طلب ناچیز او به خانواده‌اش پرداخت نمی‌شود. وقتی حق «پدر» باشگاه را نمی‌دهند، تکلیف پادوی ویلچرنشین روشن است.

پنج- محمدحسین میثاقی؛ اصلا فردوسی‌پور بدترین موجود کره زمین؛ وای بر کسی که در دوران قدرت او چپ و راست استاد، استاد به نافش می‌بست و بعد از سقوط، محکم‌ترین لگدها را به عادل زد. میز و صندلی‌اش را گرفتی نوش جانت، فلسفه این همه طعنه و حمله چیست؟ اسب چموشی که یکه‌سوار قبلی را آنطور زمین زد، تو را خیلی زودتر از این حرف‌ها به زیر خواهد کشید.

شش- تیم ملی و علی دایی؛ تا آخرین ثانیه تحقیرش می‌کردند که: «هفتاد سالته، تیم ملی هستی». بعد از جام‌جهانی دوهزاروشش رضا عنایتی گفت: «حتی جنازه من به مکزیک گل می‌زد»، بعدها اما زنده حضرت والا هم به چین و مالزی گل نزد.

هفت- تیم ملی و ایویچ؛ چندین ماه برای ساختن یک تیم خوب زجر کشید، اما یک ماه پیش از جام‌جهانی نودوهشت فرانسه به خاطر شکست کودتاگونه هفت بر یک برابر رم اخراجش کردند. با او چقدر می‌توانستیم تیم بهتری باشیم. جای جای پیکر این سرزمین، زخمی از خنجر خیانت است.