آقای مکانی! تو که هیچ، کاش بقیه بفهمند

ورزش مدیا: در فاصله چند ساعت به بازي سرنوشت‌ساز پرسپوليس و الهلال، رسانه‌هاي سعودي با آب و تاب خبر آرزوي موفقيت بازيكن سابق سرخپوشان براي تيم عربستاني را دست به دست مي‌كنند. اسمش سوشا مكاني است؛ گرسنه ابدي مقداري «توجه» كه چون در زمين فوتبال به جايي نرسيد، بيرون از ميدان با چراغ دنبالش مي‌گردد.

خوبي داستان هم اين است كه براي او، فحش و لطف فرقي ندارد؛ همين كه درميدان ديد باشد و چهار نفر نگاهش كنند، كفايت مي‌كند. بله؛ مسابقات باشگاهي جنبه «ملي» ندارد و هر كسي مي‌تواند از هر تيمي دلش خواست حمايت كند. كاش اما كسي كه يك زمان از رهگذر بدسليقگي مديران و مربيان پرسپوليس سر سفره اين تيم نشسته بود، حداقل حرمت نان و نمك را نگه مي‌داشت و پرجم سعودي را چنين آشكارا بر سر در خانه‌اش نمي‌كوفت.

پرسپوليس آن روزها گلر سرپنجه برزيلي‌اش را رد كرد تا مكاني حتي دغدغه رقيب هم نداشته باشد. اين شازده اما چه كرد؟ درون زمين هر چه جام سر راه پرسپوليس بود به فنا داد و بيرون از ميدان هم باني انواع فضاحت‌ها شد. هنوز خاطره سه گلي كه استاد مكاني از همين الهلال «با اصالت» خورد، از حافظه هواداران پاك نشده. حالا اما اين اوست كه جامه طلبكارها را به تن كرده؛ خنده‌دار نيست؟

ايمون زايد با سه هت‌تريك ظرف چند ماه از پرسپوليس رانده شد، اما همچنان در قامت يك تيفوسي تمام عيار مسابقات اين تيم را دنبال مي‌كند و انرژي مثبت مي‌فرستد. لئوناردو پادواني جانش را براي استقلال گذاشت و تا آخر عمرش ديگر نمي‌تواند راه برود. او اما با وجود همه اختلافاتش با باشگاه ايراني، هنوز همه جا به اين تيم و هوادارانش ابراز ارادت مي‌كند. آنكه زمينگير شده هنوز قدردان است و اين كه يك تيم را زمينگير كرده، رجزهاي سخيف مي‌خواند.

شرف و شخصيت، ربطي به موقعيت و مليت ندارد. گاهي آدم ياد ديالوگ درخشان حاج كاظم در آژانس شيشه‌اي مي‌افتد: «معرفت اون اجنبي از توي مثلا هموطن بيشتره.» سوشا كه هيچ؛ تكليف آن طفلكي روشن است و اصلا قد و قواره‌اش به اين مفاهيم نمي‌خورد، اما كاش بقيه فوتباليست‌ها مي‌فهميدند وقتي سر سفره يك تيم نشستند، از آن لقمه برداشتند و نمك‌گيرش شدند، حداقل وظيفه انساني‌شان حفظ ادب و متانت است. بدون اين اصول، زندگي چيز چركيني خواهد بود. دنياي بي‌چشم و روها، عجب جاي متعفني است...