فکر کنید دراگان اسمش کی‌روش است!

رسول بهروش در روزنامه همشهری نوشت: یکی از مشکلات ما در ایران این است که همیشه خدا نگاه‌مان به «فاعل» بوده، نه «فعل». اغلب کاری نداشته‌ایم که چه کاری با چه کیفیت و نتیجه‌ای در حال انجام است، فقط به این نگاه کرده‌ایم که چه‌کسی مشغول انجام آن است؛ اگر جزو خودی‌ها بوده از آن حمایت کرده‌ایم و اگر جزو خودی‌‌ها نبوده، چوب لای چرخش گذاشته‌ایم. در فرهنگ و هنر و سیاست همین بوده و در ورزش هم همین بساط پهن است. مثال می‌خواهید؟ به همین ماجرای خط‌خوردن مهدی طارمی از تیم ملی توسط دراگان اسکوچیچ نگاه کنید. حیرت‌انگیز است که برخی به انتقاد از سرمربی کروات برخاسته‌اند و رفتار او را زیر سؤال می‌برند. چرا؟ چون اسمش اسکوچیچ است و مثلا کارلوس کی‌روش نیست!

برخوردی که اسکوچیچ با مهدی طارمی انجام داد، همان کاری است که هر مربی آزاده‌ای با یک سر سوزن جنم و اقتدار باید انجام بدهد. مهاجم توانای تیم ملی مدت‌هاست به کادرفنی نیش و کنایه می‌زند و نهایتا در ماجرای پیغام توییتری‌اش، این داستان را به اوج رساند. او اظهارنظر بسیار ساده و فنی مربی کروات را به تندترین شکل ممکن سرکوب کرد. اسکوچیچ با تمجید از استعداد بازیکنان ایرانی، تنها ضعف آنها را در مسائل تاکتیکی دانسته بود؛ آنچه به وضوح درست و دقیق است. تازه این کشف هم مال خود اسکو نیست؛ از تومیسلاو ایویچ تا کارلوس کی‌روش، خیلی از مربیان خارجی به دفعات روی این مسئله تأکید کرده بودند.

طارمی اما چنین اظهارنظری را در حکم توهین به ساحت خودش دانسته و در توییتر سرمربی تیم ملی را سنگ روی یخ کرده است؛ خب، دراگان چه باید می‌کرد؟ دوباره دعوتش می‌کرد تا ثابت کند تیم ملی هر کی به هر کی است؟ اینطوری سنگ روی سنگ بند می‌شد؟ جالب است که اسکوچیچ با مرخصی‌دادن به طارمی در اردوی آبان سال گذشته نقش مهمی در تثبیت جایگاه این بازیکن در پورتو داشت. او حتی در مصاحبه با رسانه‌های اروپایی صراحتا گفته بود حق طارمی و سردار آزمون است که در بهترین تیم‌های جهان، ولو رئال مادرید بازی کنند. با این حال، مهاجم پورتو چنین جوابی به حسن‌نیت سرمربی تیم ملی داده و عجیب اینکه امروز برخی از طارمی حمایت می‌کنند.

شاید اگر سجل اسکوچیچ هم صادره از پرتغال بود، حالا خیلی‌ها در ستایش از اقتدار او و مبارزه‌اش با بازیکن‌سالاری سینه چاک می‌دادند؛ شبیه همان کاری که در مورد کی‌روش کردند. کارلوس در روزهایی مهدی رحمتی را از تیم ملی کنار گذاشت که فوتبال ایران به‌شدت با کمبود دروازه‌بان استاندارد مواجه بود. مربی پرتغالی بار تیمش را با یکی مثل رحمان احمدی به مقصد رساند، اما ناز رحمتی را نکشید.

الحق که چه کار خوبی کرد و چه میراث نیکویی به جا گذاشت. بعد از او هم برانکو همین رفتار را با امثال مسلمان و رضاییان انجام داد و از پرسپولیس یک امپراتوری ساخت، اما به اسکوچیچ که رسید، انگار آسمان تپید. کاری به سطح و اندازه و توانایی‌های اسکو نداریم، اما او در دفاع از جایگاه حقوقی سرمربی تیم ملی این کار را کرده و لازم است که همه از مرد کروات حمایت کنند. اگر قرار است این مملکت پیشرفت کند، بالاخره یک روز باید نگاه‌مان را از سمت فاعل به فعل بچرخانیم. کار خوب، خوب است، حتی اگر کسی آن را انجام بدهد که از او خوش‌مان نمی‌آید و دوست نداریم سر به تنش باشد.