یک تماس تلفنی سرنوشت لیورپول را تغییر داد

خبرورزشی: جو یانوشفسکی طرح فروشی را به یاد می‌آورد که جان هنری و گروه FSG را متقاعد کرد تا ملکی را تصاحب کنند که زندگی در آنفیلد را برای همیشه تغییر داد.

آگوست ۲۰۱۰

بعدازظهر روزی از روزهای ماه آگوست ۲۰۱۰ بود و جو یانوشفسکی در خانه خود در بوستون در حال استراحت است. البته نه دقیقاً استراحت، بلکه به پسر کوچکش غذا می‌دهد.

آنطرف‌تر در مرسی‌ساید، مالکان آمریکایی لیورپول آش شلم شوربایی برای اداره باشگاهی که به ندرت تا این اندازه از قدرت دور بود، درست می‌کنند. باشگاه روی هاجسون را به عنوان مربی منصوب کرد اما بومی‌ها بی‌قرارند. با فرو رفتن لیورپول در بدهی، این چیزها تعجب‌آور نیست. تا پایان ماه آگوست سکوهای آنفیلد با کارت قرمزهایی که به سمت تام هیکس و جورج ژیلت نشانه می‌روند، پر می‌شود.

مسیر تاریخ لیورپول برای همیشه تغییر کرده است، با این حال گفت‌وگویی که در نهایت باعث رستگاری می‌شود گفت‌وگوی ساده‌ای نیست.

یانوشفسکی با خنده به نشریه «فورفورتو» می‌گوید: «تلفن همچنان قطع می‌شد. اینجا ما در مورد آینده یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های جهان صحبت می‌کردیم و سروصدای ورزشگاه بلوجیز تورنتو به حدی بلند بود که حرف‌ها با هم قاطی می‌شد.»

یانوشفسکی اکنون معاون اجرایی باشگاه بیسبال تگزاس رنجرز است، اما قبلاً برای مدیریت ورزشی فنوی در ردساکس بوستون کار می‌کرد. او تأیید می‌کند که در دفتری که فوتبال بازی محبوبی نبود، «مرد فوتبال» بود. خوشبختانه برای لیورپول، صدای او صدای بسیار قابل احترامی هم بود.

یانوشفسکی با اشتیاق تاکید می‌کند که مداخله او نباید اغراق‌آمیز جلوه داده شود. اما تردیدی وجود ندارد که در تابستان ۲۰۱۰ که لیورپول آخرین بازی‌های خود را انجام می‌داد، ایمیل او به جان هنری، (نتیجه اولیه آن مکالمه روی مبل)، و بقیه اعضای هیئت مدیره FSG نقش مهمی در کمک به باشگاه برای ایستادن روی پای خودش داشت. او می‌گوید: «چند سال قبل تحت عنوان گروه ورزشی فنوی برای یک سفر کاری به انگلستان رفته بودم و به برخی از باشگاه‌های فوتبال، کریکت و باشگاه‌های لیگ راگبی سر زدم. سعی کردم در مورد طرح‌های فروش و بازاریابی که در ایالات متحده در لیگ برتر بیسبال با موفقیت اجرا کرده بودیم، با آن‌ها صحبت کنم. از ادینبورو تا ردینگ و هرجای دیگری که با آن ملاقات داشتیم پاسخ‌های خوبی گرفتیم. اما زمانی که از باشگاه‌ها می‌خواهید برای بهبود کسب و کارشان پول خرج کنند، سخت است. من نتوانستم کسی را متقاعد کنم که به FSG پول پرداخت کند تا به ما اجازه مشاوره بدهد. اما این واقعاً علاقه من را برانگیخت و فرصت باورنکردنی برای رشد فوتبال انگلیس در آن زمان را به من نشان داد.»

شور و اشتیاق

خبر خوش برای آنفیلد این بود که این شور و اشتیاق مدت‌ها پس از اینکه یانوشفسکی بدون سفارش خرید به خانه برگشت، در او باقی ماند. او به عنوان یک آمریکایی از نزدیک شاهد رشد تجاری لیگ برتر بود؛ افزایش شدید درآمد تلویزیون در خارج کشور به این معنی بود که دیگر مجبور نبود برای تماشای بازی لیورپول در ساعات اولیه صبح شنبه به کافه‌ای در بوستون برود.

در ادامه می‌گوید: «میتوانستم لیگ برتر را در FOX یا NBC تماشا کنم. می‌توانستیم ناگهان در ایالات متحده بیشتر از شما در انگلیس در روز شنبه فوتبال تماشا کنیم. فکر کنم مالکان من در نهایت از شنیدن حرف‌های من خسته می‌شدند چون آن‌ها مرد فوتبالی نبودند. آن‌ها مرد تجارت هستند. و در آگوست ۲۰۱۰ شاید دچار حالت به‌خصوص زودگذری شده بودند.»

در عرض دو ساعت از ایمیل یانوشفسکی (یا طرح فروش) هنری پاسخ داد. روز بعد آن‌ها یک گروه کاری با هدف تصاحب باشگاه تشکیل دادند. یانوشفسکی می‌گوید: «۶۶ روز بعد گروه ورزشی فنوی خرید باشگاه لیورپول را تضمین کرد. من خوش‌شانس بودم که بخشی از تیم معامله بودم و زمانی که قرارداد منعقد شد آنجا حضور داشتم. زمانی که به تیم معرفی شدیم آنجا حضور داشتم و تجربه طوفانی بود.

بهترین معامله تجاری بود که بخشی از آن بودم زیرا به لیورپول علاقه زیادی دارم. من در فوتبال کار نمی‌کردم، در بیسبال کار می‌کردم، اما این بهترین کار فروشی بود که تا به حال انجام داده‌ام؛ متقاعد کردن مالکانم که به فوتبال علاقه‌ای نداشتند تا لیورپول را بخرند. اکنون، البته، آن‌ها بسیار به فوتبال علاقه‌مند شدند، عاشق باشگاه هستند، هواداران را دوست دارند. و کار فوق‌العاده‌ای انجام دادند.»

نمی‌توانید منکر پیشرفت تیم لیورپول بشوید. وقتی فنوی به مرسی‌ساید رسید، لیورپول به جای بالا، به پایین نگاه می‌کرد. راهیابی به لیگ قهرمانان، چه برسد به بردن آن، برای آن‌ها دور از انتظار بود. حالا اما جای تعجب نیست که لبخند یانوشفسکی به وسعت اقیانوس اطلس باشد، چرا که طلسم قهرمانی در لیگ برتر انگلیس هم شکسته شده و قرمزها باز هم مدعی قهرمانی هستند.