دربی، تعیین‌کننده قهرمانی نیست

ایران ورزشی: «دربی را ببازیم قهرمانی را از دست می‌دهیم.» این جمله را در روزهای اخیر بیش از هر زمان دیگری می‌شنویم و هر چه به دربی آخر سال نزدیک‌تر شویم احتمالاً بیشتر به این نکته اشاره می‌شود. اما آیا شکست احتمالی استقلال در دربی پایان رویاهای رسیدن به قهرمانی خواهد بود؟! آیا می‌شود با این پیش‌زمینه ذهنی منفی بر روح و روان خود آسیب وارد کرد؟!

در استقلال نظریه‌ای از بیخ و بن غلط شکل گرفته که هیچ منبع و مأخذ درستی ندارد. بعد از دربی ۷ بازی دیگر پیش روی استقلال است که مجموعاً ۲۱ امتیاز خواهد بود که حتی اگر استقلال در شهرآورد به نتیجه دلخواه نرسد باز هم فرصت افزایش امتیاز را بواسطه در پیش بودن بازی‌های متعدد در اختیار دارد. قبل از دربی نیز ۶ امتیاز در انتظار مجیدی و شاگردان است، اما فضای ذهنی در اردوگاه آبی به حدی تحت‌الشعاع دربی آخر سال قرار گرفته که حتی ممکن است امتیازات این دو بازی نیز از چنگ استقلال خارج شود.

در چنین اتمسفری بی‌شک نقش فرهاد مجیدی به‌عنوان اول شخص تصمیم گیرنده در تیم استقلال بسیار حیاتی و استراتژیک خواهد بود. سرمربی استقلال با درک شرایط باید تیمش را طوری آماده و مهیای بازی‌های باقی مانده کند که حتی با وجود شکست مقابل رقیب سنتی قطار آبی‌ها از حرکت نایستد و استقلال به سمت موفقیت گام بردارد.

شاید رتبه‌بندی تیم‌ها بعد از هفته پایانی لیگ بیست و یکم با سنجش بازی‌های رو در رو ریشه در نگرانی‌های ناشی از باخت احتمالی در دربی پیش رو داشته باشد اما بواقع بعد از دربی آخر سال استقلال آن قدر امتیاز پیش روی خود دارد که باخت احتمال در دربی یا هر بازی دیگر جبران شود.

نزدیکی امتیازی میان استقلال و پرسپولیس گویای دشواری لیگ در سه هفته پایانی است و تردید نباید داشت اگر استقلال در آن برهه بتواند همه امتیازات پیش رو را به دست آورد، به احتمال زیاد قهرمان لیگ بیست و یکم خواهد شد.

توجه بیش از حد بی‌هیچ تعارفی یک اشتباه راهبردی بزرگ از سوی استقلالی‌ها است و هر عنصری چنین خط فکری انحرافی را میان بازیکنان و حتی اعضای کادرفنی تقویت کرده هدفی جز آسیب وارد ساختن به پیکره ذهنی و افکار بازیکنان نداشته است.

استقلال همین حالا صدرنشین لیگ است و ۳ امتیاز با جدی‌ترین رقیب خود فاصله دارد اما حجم خبرهای منفی به حدی فزونی گرفته که تصور می‌کنی استقلال اکنون در جایگاه سوم جدول و در فاصله‌ای بعید با صدر جدول قرار دارد.

سپاهان با آن همه هزینه‌ای که برای تیم خود انجام داد و حذف از جام حذفی در محیطی آرام قدم بر می‌دارد و همچنان در فکر کاهش اختلاف امتیاز است تا شاید در هفته‌های پایانی شگفتی ساز شود.

پرسپولیس نیز اوضاعی به مراتب آرام‌تر از استقلال را تجربه می‌کند اما شگفتا که استقلال به نقطه بحران تبدیل شده و گو اینکه بعد از فقدان یزدانی و مرادمند همه آمال و آرزوهای این تیم از بین رفته و تیم به نقطه صفر بی‌امیدی رسیده است! شگفت‌آور نیست؟ این همه یأس و ناامیدی از کدام نقطه نشأت می‌گیرد؟ نقش سرمربی در چنین بزنگاه‌هایی چیست؟ آیا فرهاد نباید ریشه بحران را در تیمش خشک کند؟!

پرواضح است که ۸ فصل دوری از قهرمانی التهاب‌آور است و به خودی خود کافی است تا چین خوردگی‌ها در مسیر استقلال را بیشتر کند اما سؤال این است که استقلال صدرنشین چرا باید به پشت سر نگاه کند و چه اهمیتی دارد که در سال‌های اخیر چه اتفاقاتی رخ داده است؟

آیا پرسپولیس که در ۵ فصل اخیر پی در پی قهرمان لیگ شد، روزی که بر مدار موفقیت قرار گرفت به آنچه در سال‌های قبل برایش رقم خورده بود، فکر می‌کرد؟ آیا برانکو با سیاستمداری خاص به خودش اجازه قرار گرفتن تیمش در چنین تنگنای ذهنی را می‌داد؟ یحیی چطور؟ آیا او نیز زیر فشار قهرمانی‌هایی قرار گرفت که برانکو برای ارتش سرخ به یادگار گذاشته بود؟ سرمربی پرسپولیس بدون توجه به آنچه رقم خورده، موفقیت‌های تازه را به بار آورد و فرهاد مجیدی نیز باید چنین کند و استقلال را به تیمی بدل سازد که گذشته را به دست فراموشی می‌سپارد و به آینده می‌نگرد.

امروز شاید رفتن یزدانی و مرادمند دردی جانکاه باشد اما آب رفته را نمی‌شود به جوی بازگرداند و مجیدی و شاگردان باید از دایره منفی بافی‌هایی که بیشتر از سوی فضای مجازی ایجاد می‌شود خارج شده و به فردایی روشن بیندیشند. استقلال در واقع به مرادنی توقف‌ناپذیر و مثبت اندیش نیاز دارد. حتی بعد از شکست‌های احتمالی در روزهای آتی....لیگ برتر سی هفته است و باید تا هفته آخر امتیاز جمع کرد.