باغیرت های امروزي؛ صبح قرمز، عصر آبی!
خدا را صد هزار مرتبه شکر، بار دیگر آفتاب آمد دلیل آفتاب. سالهای سال، در روزگار فقر رسانه‌ای که نه شبکه‌های تلویزیونی و روزنامه‌های اختصاصی وجود داشت و نه از دهکده جهانی و عصر ارتباطات خبری بود، ما معدود روزنامه‌نگارانی که در حیطه تخصصی فوتبال و ورزش قلم می‌زدیم کوتاه‌ترین دیوار ممکن بودیم!
خبر ورزشی: خدا را صد هزار مرتبه شکر، بار دیگر آفتاب آمد دلیل آفتاب. سالهای سال، در روزگار فقر رسانه‌ای که نه شبکه‌های تلویزیونی و روزنامه‌های اختصاصی وجود داشت و نه از دهکده جهانی و عصر ارتباطات خبری بود، ما معدود روزنامه‌نگارانی که در حیطه تخصصی فوتبال و ورزش قلم می‌زدیم کوتاه‌ترین دیوار ممکن بودیم!
مدیر، مربی، بازیکن، داور، هوادار و خلاصه همه ارکان حاضر در خانواده فوتبال هر کار دوست داشتند، میکردند و وقتی افتضاح یکی از «خلاف»هایشان رو می‌شد کاسه و کوزه را سر رسانه می‌شکستند. آنها در مقابل مردم حقایق را انکار و تهدید به شکایت از روزنامه میکردند و در خفا به خودمان می‌گفتند: «شما رسالت دارید. قسم خورده‌اید به قلم و وقتی ما اشتباه می‌کنیم حق ندارید بنویسید.» هر روزنامه‌نگاری به ازای یک ماه کار در روزنامه لااقل ۱۵ خاطره این‌چنینی دارد و عجبا که اساتیدی هم موافق این برداشت از رسالت روزنامه‌نگاری و شرافت رسانه‌ای بودند. آنها به صراحت می‌گفتند: «بشر جايزالخطاست. فوتبالیست و مربی انسان هستند و در شهرت و ثروت بیکران، فساد هم هست.
آنها خیلی طبیعی به دام می‌افتند ولی چون الگو هستند نباید خطایشان را نوشت.» خودتان را جای ما بگذارید، چه حسی دارید؟! ما آیينه‌هایی بودیم که نقش واقعی آنها را نشان می‌دادیم و محکوم بودیم به شکستن... سال‌ها گذشت. دیگر ورزشگاه‌ها خالی شد و همه پذیرفتند بچه ۲۰ سالهای که تنها هنرش دنبال یک توپ دویدن است، لیاقت الگو شدن ندارد. افزایش تعداد رسانه‌ها باعث شد آيينه‌ها بیشتر شوند و زشتی‌های درون این عده مردم را متوجه حقایق کرد. فوتبال‌های اروپایی، زنده روی آنتن رفت و مردم فهمیدند در دنیای حرفه‌ای بازیکن و مربی چه الزاماتی دارند و چه سختی‌ها می‌کشند و شفاف؛ چه پولی می‌گیرند. آنها مقایسه کردند و طبیعی بود که بازیکن بی‌هنر و مربی بی‌سواد بازنده میدان شد و چون فوتبال در اختیار این حلقه بود مردم قیدش را زدند. ورزشگاه ماند و تعدادی «بوقچی» اجیر شده به تراول...
حالا ما چرا سراغ این حقایق رفتیم؟! حکایت کسی را در نظر بگیرید که در این روزگار دنبال تردد با اسب در مترو باشد! بازیکنانی که بهره هوشی آنها به قدری پایین است که از فرمول‌هاي ۳۵ سال قبل استفاده می‌کنند! مربیانی که صد «نوچه» دارند و حتی یکی از آنها «رفیق» واقعی آنها نیست که ایرادشان را گوشزد کند و همه با «بله قربان» گفتن کمک به بیشتر فرو رفتن ایشان می‌کنند! پول مفت و بادآورده، بدون لیاقت کافی، مگسان را گرد شیرینی جمع می‌کند و در چنین وانفسایی معلوم است که بازیکن تازه به دوران رسیده چه خواهد گفت و چه خواهد کرد! چهل سال قبل، پیراهن «ارزش» بود و در فقدان «رسانه» بازیکنی که دم از عشق به هوادار و تعصب به رنگ می‌زد «مشهور» می‌شد. حالا که دیگر نه هواداری مانده و نه این نسل، تعصب و عشق را می‌فهمد، خنده‌دار نیست که دم از این مایه بزنی؟!
مدیر، مربی، بازیکن، داور، هوادار و خلاصه همه ارکان حاضر در خانواده فوتبال هر کار دوست داشتند، میکردند و وقتی افتضاح یکی از «خلاف»هایشان رو می‌شد کاسه و کوزه را سر رسانه می‌شکستند. آنها در مقابل مردم حقایق را انکار و تهدید به شکایت از روزنامه میکردند و در خفا به خودمان می‌گفتند: «شما رسالت دارید. قسم خورده‌اید به قلم و وقتی ما اشتباه می‌کنیم حق ندارید بنویسید.» هر روزنامه‌نگاری به ازای یک ماه کار در روزنامه لااقل ۱۵ خاطره این‌چنینی دارد و عجبا که اساتیدی هم موافق این برداشت از رسالت روزنامه‌نگاری و شرافت رسانه‌ای بودند. آنها به صراحت می‌گفتند: «بشر جايزالخطاست. فوتبالیست و مربی انسان هستند و در شهرت و ثروت بیکران، فساد هم هست.
آنها خیلی طبیعی به دام می‌افتند ولی چون الگو هستند نباید خطایشان را نوشت.» خودتان را جای ما بگذارید، چه حسی دارید؟! ما آیينه‌هایی بودیم که نقش واقعی آنها را نشان می‌دادیم و محکوم بودیم به شکستن... سال‌ها گذشت. دیگر ورزشگاه‌ها خالی شد و همه پذیرفتند بچه ۲۰ سالهای که تنها هنرش دنبال یک توپ دویدن است، لیاقت الگو شدن ندارد. افزایش تعداد رسانه‌ها باعث شد آيينه‌ها بیشتر شوند و زشتی‌های درون این عده مردم را متوجه حقایق کرد. فوتبال‌های اروپایی، زنده روی آنتن رفت و مردم فهمیدند در دنیای حرفه‌ای بازیکن و مربی چه الزاماتی دارند و چه سختی‌ها می‌کشند و شفاف؛ چه پولی می‌گیرند. آنها مقایسه کردند و طبیعی بود که بازیکن بی‌هنر و مربی بی‌سواد بازنده میدان شد و چون فوتبال در اختیار این حلقه بود مردم قیدش را زدند. ورزشگاه ماند و تعدادی «بوقچی» اجیر شده به تراول...
حالا ما چرا سراغ این حقایق رفتیم؟! حکایت کسی را در نظر بگیرید که در این روزگار دنبال تردد با اسب در مترو باشد! بازیکنانی که بهره هوشی آنها به قدری پایین است که از فرمول‌هاي ۳۵ سال قبل استفاده می‌کنند! مربیانی که صد «نوچه» دارند و حتی یکی از آنها «رفیق» واقعی آنها نیست که ایرادشان را گوشزد کند و همه با «بله قربان» گفتن کمک به بیشتر فرو رفتن ایشان می‌کنند! پول مفت و بادآورده، بدون لیاقت کافی، مگسان را گرد شیرینی جمع می‌کند و در چنین وانفسایی معلوم است که بازیکن تازه به دوران رسیده چه خواهد گفت و چه خواهد کرد! چهل سال قبل، پیراهن «ارزش» بود و در فقدان «رسانه» بازیکنی که دم از عشق به هوادار و تعصب به رنگ می‌زد «مشهور» می‌شد. حالا که دیگر نه هواداری مانده و نه این نسل، تعصب و عشق را می‌فهمد، خنده‌دار نیست که دم از این مایه بزنی؟!
ارسال نظر