دلایل کچل شدن سکوهای ورزشگاه‌ها چیست
لیگ چهاردهم هم نتوانست پای علاقمندان پرشمار فوتبال را به ورزشگاه‌ها باز کند و بازهم اکثر سکوها خالی است. حتی پخش نشدن بازیها از تلویزیون هم نتوانست این طلسم را بشکند.
خبرگزاری مهر: وقتی ناباورانه ویروس گریز تماشاگر از سکوی ورزشگاه به جان فوتبال ما افتاد، تجویزها از سوی اهالی این رشته مختلف بود چون هر یک دلیل خاصی را بر خلق این پدیده موثر میدانستند.
یکی از رایج‌ترین آنها که همواره تکرار می‌شد به نقش پخش مستقیم بازی‌های لیگ از تلویزیون اشاره می کرد. این دسته از افراد اعتقاد داشتند چون برخلاف دهه شصت و اواسط دهه هفتاد خورشیدی همه مسابقات به صورت مستقیم از تلویزیون پوشش داده می‌شود از این رو تماشاگران ترجیح می‌دهند مسابقه را از پای گیرنده‌های خود تماشا کنند.
اما همین برهان با آنتی تز موثری رو به رو بود؛ مگر بازی‌های بارسا و رئال و دیگر تیم های بزرگ جهان پخش مستقیم نمی شود؟ دو فصل قبل حتی برای نخستین بار به صورت آزمایشی یک بازی لیگ سری آ بین یووه و رم به صورت سه بعدی پخش شد. اما هیچ یک از اینها هرگز تاثیری در حضور هواداران در ورزشگاه نداشت.
آنهایی که تنها یک بار یک بازی فوتبال را از نزدیک دیده باشند می‌دانند آنچه از تلویزیون پخش می‌شود هرگز به اندازه حضور در ورزشگاه، جذابیت و هیجان ندارد. اینک با وقوع اتفاق اخیر اصل داستان و حقیقت گریز تماشاگر از ورزشگاه های ایران مشخص شده است.
از روزی که به علت جنگ فدراسیون و رسانه ملی حتی یک فریم از بازیها از تلویزیون پخش نشد، چند مصاف تقریبا حساس در ورزشگاه آزادی برگزار شد اما در کمال تعجب تعداد هواداران دو تیم استقلال و پرسپولیس در این چند بازی به حد قابل قبولی نرسید.
آنهایی که مدعی‌اند پخش زنده بازیها موجب شده تا تماشاگر به ورزشگاه نیاید حالا چه توجیهی برای کچل شدن سکوها دارند؟ پرسپولیس یک بازی حساس با سایپا داشت اما هوادار این تیم با علم به اینکه مطمئن بود نه از تلویزیون بازی را می بیند و نه رادیو ثانیه ای از آن را گزارش می کند خیلی راحت به تیم محبوبش پشت کرد و شاید تنها پیگیر نتیجه نهایی بود. این اتفاق دقیقا در بازی با راه آهن در جام‌حذفی هم تکرار شد و مصاف استقلال و پارسه هم چنین حکایت تلخی داشت.
از این پس آنهایی که می‌خواهند برای معضل خالی شدن سکوها نسخه شفابخش تجویز کنند علت‌یابی ساده‌تر است. دلیل قهر تماشاگر، پخش زنده مسابقات نیست. مشغله کاری هم بهانه ای بیش نیست چرا که در بهترین زمان یعنی عصر پنجشنبه و شامگاه جمعه هم تعداد حضور هواداران به بیش از ۱۰ هزار نفر نمی‌رسد و این برای فوتبالی که روزگار نه چندان دوری از بازی‌های میانه هفته‌اش ۸۰ هزار هوادار دیدن می‌کردند یعنی یک مرگ تدریجی.
دلیل هرچه باشد آنچنان قوی و محکم به پخش زنده مرتبط نیست. استدلال آنها غلط از آب درآمد. این فوتبال روز به روز بیشتر درحال از دست دادن مخاطبان اصلی اش است و شاید تنها خروجی مثبت پخش نشدن بازی های لیگ، پی بردن به این واقعیت تلخ بود.
چگونه مدیران دو تیم فوتبال پرسپولیس و استقلال ادعا می‌کنند هر کدام سی میلیون هوادار دارند اما یک دهم درصد این جمعیت هم با علم به اینکه ایمان دارند بازی از تلویزیون نمایش داده نمی شود باز هم حاضر به تماشای محبوب خود از نزدیک نیستند؟ قصد و نیت ادامه خودفریبی نباشد وقت تامل است و مهمتر از آن اندیشیدن چاره.
یکی از رایج‌ترین آنها که همواره تکرار می‌شد به نقش پخش مستقیم بازی‌های لیگ از تلویزیون اشاره می کرد. این دسته از افراد اعتقاد داشتند چون برخلاف دهه شصت و اواسط دهه هفتاد خورشیدی همه مسابقات به صورت مستقیم از تلویزیون پوشش داده می‌شود از این رو تماشاگران ترجیح می‌دهند مسابقه را از پای گیرنده‌های خود تماشا کنند.
اما همین برهان با آنتی تز موثری رو به رو بود؛ مگر بازی‌های بارسا و رئال و دیگر تیم های بزرگ جهان پخش مستقیم نمی شود؟ دو فصل قبل حتی برای نخستین بار به صورت آزمایشی یک بازی لیگ سری آ بین یووه و رم به صورت سه بعدی پخش شد. اما هیچ یک از اینها هرگز تاثیری در حضور هواداران در ورزشگاه نداشت.
آنهایی که تنها یک بار یک بازی فوتبال را از نزدیک دیده باشند می‌دانند آنچه از تلویزیون پخش می‌شود هرگز به اندازه حضور در ورزشگاه، جذابیت و هیجان ندارد. اینک با وقوع اتفاق اخیر اصل داستان و حقیقت گریز تماشاگر از ورزشگاه های ایران مشخص شده است.
از روزی که به علت جنگ فدراسیون و رسانه ملی حتی یک فریم از بازیها از تلویزیون پخش نشد، چند مصاف تقریبا حساس در ورزشگاه آزادی برگزار شد اما در کمال تعجب تعداد هواداران دو تیم استقلال و پرسپولیس در این چند بازی به حد قابل قبولی نرسید.
آنهایی که مدعی‌اند پخش زنده بازیها موجب شده تا تماشاگر به ورزشگاه نیاید حالا چه توجیهی برای کچل شدن سکوها دارند؟ پرسپولیس یک بازی حساس با سایپا داشت اما هوادار این تیم با علم به اینکه مطمئن بود نه از تلویزیون بازی را می بیند و نه رادیو ثانیه ای از آن را گزارش می کند خیلی راحت به تیم محبوبش پشت کرد و شاید تنها پیگیر نتیجه نهایی بود. این اتفاق دقیقا در بازی با راه آهن در جام‌حذفی هم تکرار شد و مصاف استقلال و پارسه هم چنین حکایت تلخی داشت.
از این پس آنهایی که می‌خواهند برای معضل خالی شدن سکوها نسخه شفابخش تجویز کنند علت‌یابی ساده‌تر است. دلیل قهر تماشاگر، پخش زنده مسابقات نیست. مشغله کاری هم بهانه ای بیش نیست چرا که در بهترین زمان یعنی عصر پنجشنبه و شامگاه جمعه هم تعداد حضور هواداران به بیش از ۱۰ هزار نفر نمی‌رسد و این برای فوتبالی که روزگار نه چندان دوری از بازی‌های میانه هفته‌اش ۸۰ هزار هوادار دیدن می‌کردند یعنی یک مرگ تدریجی.
دلیل هرچه باشد آنچنان قوی و محکم به پخش زنده مرتبط نیست. استدلال آنها غلط از آب درآمد. این فوتبال روز به روز بیشتر درحال از دست دادن مخاطبان اصلی اش است و شاید تنها خروجی مثبت پخش نشدن بازی های لیگ، پی بردن به این واقعیت تلخ بود.
چگونه مدیران دو تیم فوتبال پرسپولیس و استقلال ادعا می‌کنند هر کدام سی میلیون هوادار دارند اما یک دهم درصد این جمعیت هم با علم به اینکه ایمان دارند بازی از تلویزیون نمایش داده نمی شود باز هم حاضر به تماشای محبوب خود از نزدیک نیستند؟ قصد و نیت ادامه خودفریبی نباشد وقت تامل است و مهمتر از آن اندیشیدن چاره.
ارسال نظر